Księga Liczb 28:9 – znaczenie i zastosowanie

Nów księżyca i sabat często są wymieniane razem jako szczególne święte dni we wspólnocie Izraela. Były pociechą dla ludu Bożego, a zarazem zapowiadały łaskę Ewangelii. W tym fragmencie dowiadujemy się, jakie ofiary należało wtedy składać.

W sabat składano podwójną ofiarę. Oprócz dwóch jagniąt składanych codziennie na ofiarę całopalną w sabat należało ofiarować jeszcze dwa, zapewne jedno wraz z poranną ofiarą, a drugie z wieczorną (Księga Liczb 28:9–10). Uczy nas to, by w dzień Pański poświęcać więcej uwagi oddawaniu czci Bogu, bo tego wymaga ten dzień. Odpoczynek sabatowy ma nam pomagać pełniej oddawać się służbie właściwej sabatowi, która powinna wypełniać ten dzień.

W świątyni opisanej przez Ezechiela, której służba wskazuje na czasy Ewangelii, ofiary sabatowe miały być jeszcze większe: sześć jagniąt i baran, a także ofiary z pokarmów i płynów (Księga Ezechiela 46:4–5). Pokazuje to nie tylko, że świętość sabatu miała trwać, lecz także że miała wzrastać w czasach Mesjasza. Tekst nazywa tę ofiarę „ofiarą całopalną sabatu w jego sabat” (werset 10), co oznacza, że obowiązki każdego sabatu należało wypełniać właśnie tego dnia. Powinniśmy dobrze wykorzystywać każdy sabat i cenić każdą jego godzinę, nie zakładając, że obowiązki jednego sabatu można nadrobić w innym, bo każdy sabat ma dość własnych zadań.

Niektórzy dopatrują się szczególnego znaczenia w nowiu księżyca. Sabat obchodzono, pamiętając o stworzeniu, natomiast nów księżyca mógł być poświęcony Bogu z uwagi na Jego opatrzność: to On wyznaczył księżycowi pory i uporządkował bieg czasu przez jego przemiany. Dziś nie obchodzimy święta nowiu księżyca, ale nadal powinniśmy oddawać Bogu chwałę za wszystkie dobra, które otrzymujemy dzięki księżycowi, ustanowionemu przez Niego na zawsze jako wierny świadek na niebie (Księga Psalmów 89:37).

Ofiary składane w nowiu księżyca były liczne: dwa cielce, jeden baran i siedem jagniąt, wraz z odpowiednimi ofiarami z pokarmów i płynów (Księga Liczb 28:11 i następne), a także ofiara za grzech (Księga Liczb 28:15). Gdy wychwalamy Boga za Jego dary, powinniśmy również wyznawać nasze grzechy. A gdy radujemy się błogosławieństwami, które przynosi powszechna opatrzność Boga, powinniśmy pamiętać o ofierze Chrystusa — wielkim darze szczególnej łaski, źródle i początku wszelkiej naszej radości.

Niektórzy zastanawiali się, czy nowie księżyca należy zaliczać do dni świątecznych. Miały one jednak cechy świętego dnia. Składano wtedy szczególne ofiary, powstrzymywano się od zwykłej pracy (Księga Amosa 8:5), dmuchano w trąby (Księga Liczb 10:10) i udawano się do proroków, by słuchać słowa Bożego (Druga Księga Królewska 4:23). Nabożeństwa związane z nowiem księżyca wskazywały również na święte zgromadzenia czasów Ewangelii (Księga Izajasza 66:23).