Księga Liczb 28:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw pojawia się ogólne polecenie dotyczące ofiar dla Pana, które należało składać we właściwym czasie (Księga Liczb 28:2). Prawa te powtórzono nie dlatego, że Izraelici całkowicie o nich zapomnieli podczas trzydziestu ośmiu lat wędrówki po pustyni. Nie należy sądzić, że przez tak długi czas nie odprawiali wspólnych nabożeństw. Możliwe, że przynajmniej codziennie składano rano i wieczorem ofiarę z baranka, a w szabat składano ją w podwójnej ilości, jak sugeruje biskup Patrick. Jednak słowa z Księgi Amosa 5:25, przytoczone przez Szczepana w Dziejach Apostolskich 7:42, wyraźnie wskazują, że wiele ofiar pomijano. Pada tam pytanie, czy dom Izraela składał Bogu ofiary przez czterdzieści lat na pustyni. Odpowiedź, choć niewypowiedziana wprost, brzmi: nie, nie składał.

Niezależnie od tego, czy składanie ofiar przerwano, Bóg uznał, że należy ponownie podać to prawo, i uczynił to z trzech powodów. Po pierwsze, nadeszło nowe pokolenie, a większość jego przedstawicieli nie żyła jeszcze, gdy ogłoszono wcześniejsze prawa. Aby nie mieli wymówki, Bóg przekazał je ponownie — nie tylko na piśmie, do odczytania, lecz także bezpośrednio, w krótszej i jaśniejszej formie. Po drugie, Izraelici mieli wyruszyć na wojnę i mogli sądzić, że obowiązki wojskowe zwalniają ich ze składania ofiar. Bóg jednak nie pozwala, by wojna spychała oddawanie Mu czci na dalszy plan. Walcząc z wrogami, mieli szczególnie dbać o pokój z Bogiem. Po trzecie, mieli objąć w posiadanie Ziemię Obiecaną, krainę opływającą mlekiem i miodem, obfitującą w dobra. W czasie dostatku Bóg ostrzegał ich, by nie zapomnieli o „chlebie waszego Boga”, czyli o należnych Mu ofiarach. Kanaan został im dany pod warunkiem, że będą przestrzegać Bożych przykazań (Księga Psalmów 105:44–45).

Następnie w rozdziale podano zasady dotyczące codziennej ofiary: jednego baranka rano i drugiego wieczorem. Ponieważ składano ją regularnie, dzień po dniu, nazwano ją ustawiczną ofiarą całopalną (Księga Liczb 28:3). Przypomina nam to, że wezwanie do nieustannej modlitwy obejmuje przynajmniej regularną poranną i wieczorną modlitwę oraz uwielbienie Boga. Tekst mówi, że prawo to zostało ustanowione na górze Synaj (Księga Liczb 28:6), gdy przekazywano tam inne prawa. Pierwotny zapis o jego ustanowieniu znajduje się w Księdze Wyjścia 29:38.

W tym powtórzeniu prawa dodano jeden szczegół: w ofierze płynnej należało używać mocnego wina, najlepszego i najbogatszego, jakie można było zdobyć (Księga Liczb 28:7). Wino miało być wylewane na ołtarz, a nie wypijane, więc można by sądzić, że nada się każde. Bóg wymagał jednak tego, co najlepsze, ucząc nas, by służyć Mu tym, co mamy najlepszego. Ainsworth uważa, że mocne wino wskazywało na krew Chrystusa, której pamiątkę Kościół zachowuje w winie, a także na krew męczenników, wylewaną niczym ofiara płynna wraz z ofiarą i służbą wiary (List do Filipian 2:17).