Księga Liczb 28:16 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu przepisy dotyczące ofiar składanych w czasie Paschy. Nie chodzi o głównego baranka paschalnego, ponieważ wcześniej podano już wystarczające wskazówki dotyczące tej ofiary. Chodzi o ofiary składane podczas siedmiu dni Święta Przaśników, które następowały po Passze (Księga Liczb 28:17–25). Pierwszy i ostatni z tych siedmiu dni miały być obchodzone jak szabaty: jako dni świętego odpoczynku i zgromadzenia. Każdego z tych dni należało składać obfite ofiary, wyrażające głęboką i nieustanną wdzięczność za wybawienie z Egiptu: dwa cielce, jednego barana i siedem jagniąt.

Pobożne życie przeżywane z wdzięcznością za Chrystusa, który został złożony w ofierze jako nasza Pascha, jest nazywane obchodzeniem tego święta (Pierwszy List do Koryntian 5:8). Nie wystarczy odrzucić stary zakwas złości i przewrotności. Musimy też składać Bogu ofiarę chwały i czynić to aż do końca.

Opisano tu również ofiary na Pięćdziesiątnicę, nazywaną dniem pierwocin (Księga Liczb 28:26). Podczas Święta Przaśników przynoszono kapłanowi snop pierwocin jęczmienia, zboża, które jako pierwsze dojrzewało w tamtych okolicach (Księga Kapłańska 23:10). Był to jakby początek żniw. Mniej więcej siedem tygodni później, pod koniec żniw, należało przynieść Panu nową ofiarę pokarmową, dziękując Bogu, który nie tylko dał plony, lecz także zachował je, aby można było z nich korzystać we właściwym czasie.

Podczas tego święta został wylany Duch Święty (Dzieje Apostolskie 2:1 i następne), a dzięki nauczaniu apostołów tysiące ludzi uwierzyło. W ten sposób zostali ofiarowani Chrystusowi jako pewnego rodzaju pierwociny Jego stworzeń. Ofiarę z chlebów z pierwocin opisano już wcześniej (Księga Kapłańska 23:18). Oprócz niej i codziennych ofiar należało przynieść także dwa cielce, jednego barana, siedem jagniąt oraz kozła jako ofiarę za grzech (Księga Liczb 28:27–30).

Kiedy Bóg obdarza nas obficie, oczekuje od nas stosownej odpowiedzi. Biskup Patrick zauważa, że w tym rozdziale nie nakazano składać ofiar biesiadnych. Służyły one przede wszystkim samym składającym, dlatego pozostawiono im większą swobodę wyboru. Ofiary całopalne były natomiast w całości przeznaczone na cześć Boga. Uznawały Jego prawo do panowania i ukazywały życie wiary, w którym dusza oddaje się Bogu całkowicie, w ogniu świętej miłości. Ofiary za grzech wskazywały na ofiarę Chrystusa z samego siebie, dzięki której my i nasza służba zostajemy uczynieni pełnymi i świętymi.