Księga Liczb 27:15 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz modli się tu o to, by ktoś po nim przejął jego zadanie. Gdy Bóg oznajmił mu, że musi umrzeć, Mojżesz wcześniej prosił o odroczenie własnej śmierci (Księga Powtórzonego Prawa 3:24–25). Kiedy jednak nie mógł otrzymać tego, o co prosił, gorliwie błagał, by dzieło Boga trwało dalej, nawet jeśli sam nie dostąpi zaszczytu doprowadzenia go do końca. Ludzie pyszni nie troszczą się o tych, którzy przyjdą po nich, ale Mojżesz był inny. My także powinniśmy w modlitwie i działaniu troszczyć się o następne pokolenie, aby wiara wzrastała, a królestwo Boże rozwijało się także po naszym odejściu.

Ta modlitwa pokazuje, jak bardzo Mojżesz troszczył się o Izraela: prosi, by lud Pana nie pozostał jak owce bez pasterza. Jezus później posłużył się tym obrazem, gdy zobaczył ludzi pozbawionych dobrych przewodników duchowych (Ewangelia Mateusza 9:36). Władcy i duchowni są dla narodu lub ludu jak pasterze. Gdy ich brakuje albo nie wypełniają swoich obowiązków, ludzie łatwo błądzą, rozpraszają się, narażają na niebezpieczeństwo ze strony wrogów, pozostają bez opieki, a nawet krzywdzą się nawzajem.

Mojżesz okazuje też głęboką ufność Bogu, którego nazywa Bogiem duchów wszelkiego ciała. Bóg stworzył ludzkie duchy i zna je w pełni. Dlatego może znaleźć właściwą osobę do swojego dzieła albo przygotować ją do tej służby dla dobra swojego Kościoła. Mojżesz nie prosi Boga, by posłał anioła, lecz by ustanowił nad ludem człowieka, którego wyposaży i zatwierdzi jako władcę Izraela.

Zanim Bóg udzielił Izraelowi tego błogosławieństwa, pobudził Mojżesza, by o nie prosił. Podobnie Jezus, zanim posłał apostołów, polecił swoim uczniom modlić się do Pana żniwa, by posłał robotników na swoje żniwo (Ewangelia Mateusza 9:38). Modlitwa często poprzedza otrzymanie tego, o co prosimy.

Bóg odpowiada Mojżeszowi, ustanawiając Jozuego, który wcześniej wykazał się w walce z Amalekiem, pokornie służył Mojżeszowi i wiernie sprzeciwił się fałszywemu świadectwu złowieszczych zwiadowców. To jego Bóg wybrał na następcę Mojżesza. Jozue był człowiekiem, w którym był Duch, czyli miał Ducha łaski: był dobrym człowiekiem, bał się Boga i nienawidził chciwości. Miał też ducha potrzebnego do sprawowania władzy, dzięki czemu potrafił wykonywać swoje zadania i dźwigać odpowiedzialność związaną z urzędem. Cechowały go odwaga i rozsądek, a także duch proroctwa, bo Pan często do niego przemawiał (Księga Jozuego 4:1; Księga Jozuego 6:2; Księga Jozuego 7:10).

Następnie Bóg mówi Mojżeszowi, jak ma umocnić pozycję Jozuego jako nowego przywódcy. Mojżesz ma położyć na nim rękę (Księga Liczb 27:18). Pokazuje to, że przekazuje Jozuemu władzę. Gest ten wskazuje również na błogosławieństwo Ducha, o które Mojżesz prosił Boga. Później Księga Powtórzonego Prawa mówi, że Jozue był pełen ducha mądrości, ponieważ Mojżesz położył na nim ręce (Księga Powtórzonego Prawa 34:9). W Nowym Testamencie nakładanie rąk towarzyszy ustanawianiu sług Ewangelii. Oznacza uroczyste powierzenie urzędu i modlitwę o to, by Bóg wyposażył ich do służby i uznał ich dzieło.

Mojżesz ma też przedstawić Jozuego przed Eleazarem i całym ludem, aby wszyscy wiedzieli, że Bóg wybrał go do tego wielkiego zadania. Ma powierzyć Jozuemu uroczystą odpowiedzialność za Izraela, przekazanego mu jak owce pasterzowi. Jozue będzie za lud odpowiadał i ma wiernie wypełniać wobec niego swoje obowiązki. Choć będzie nad nim panował, sam pozostanie pod władzą Boga. Najwyższy przywódca powinien pamiętać, że jest ktoś, kto stoi wyżej od niego. To powierzenie odpowiedzialności ma odbyć się publicznie, by mocniej zobowiązać Jozuego, a ludowi pokazać, jaką troską jego przywódca będzie go otaczał.

Mojżesz ma również przekazać Jozuemu część swojej godności (Księga Liczb 27:20). Jozue nie otrzyma całej godności Mojżesza i pod wieloma względami mu nie dorówna. Najpewniej chodzi o to, że Mojżesz ma dopuścić go do współrządzenia jeszcze za swojego życia, aby Jozue mógł działać z autorytetem jako jego pomocnik. Służba Bogu i Jego Kościołowi jest zaszczytem, a część tego zaszczytu miała przypaść Jozuemu, by lud przywykł okazywać mu posłuszeństwo, zanim Mojżesz umrze.

Jozue ma też stawać przed Eleazarem, arcykapłanem, który będzie szukał Bożego przewodnictwa za pomocą napierśnika wyroku (Księga Liczb 27:21). Jozue ma pytać Boga o odpowiedź za pośrednictwem kapłana i być gotowy się do niej zastosować. Jest to nakaz dla Jozuego, choć został napełniony Duchem i otrzymał już tak wielkie wyróżnienie. Nie ma działać, polegając wyłącznie na własnej mądrości, lecz w każdej sprawie szukać rady Boga. To także miało być dla niego pociechą: przewodzenie Izraelowi i zdobycie Kanaanu były trudnymi zadaniami, ale Bóg obiecał prowadzić go w trudnych sprawach ku temu, co najlepsze. Mojżesz sam zwracał się bezpośrednio do Boga, natomiast Jozue i późniejsi sędziowie mieli korzystać ze służby arcykapłana i zasięgać wyroku Urim. Żydzi twierdzili, że pytać o niego mogli jedynie król, najwyższy władca albo ktoś działający w imieniu ludu. W ten sposób Izrael pozostawał całkowicie pod władzą Boga zarówno przy wyborze przywódców, jak i w ich prowadzeniu.

Dzięki słowu kapłana i wyrokowi Urim Jozue oraz cały Izrael mieli wyruszać i wracać. Bóg z pewnością miał czuwać nad ich wychodzeniem i powrotem. Ci, którzy idą za Bogiem i uznają Go we wszystkich swoich drogach, są bezpieczni i mogą żyć w pokoju.

Mojżesz wykonuje te polecenia (Księga Liczb 27:22–23). Z radością ustanawia Jozuego, choć osłabia to jego własną pozycję i przypomina niemal przekazanie mu władzy. Jest gotów, by lud odwrócił się od niego i zwrócił ku wschodzącemu słońcu. Mogło to również wydawać się trwałą stratą dla jego rodziny. Mniejszą niespodzianką byłoby przekazanie części swojej godności własnemu synowi. Mojżesz przedstawia jednak Jozuego, człowieka z innego pokolenia, Eleazarowi, arcykapłanowi, a potem kładzie na nim ręce, ustanawiając go najwyższym przywódcą. Jego własne dzieci nie otrzymują szczególnej pozycji i pozostają wśród zwykłych lewitów. Takie wyrzeczenie się własnych korzyści i poddanie woli Boga przyniosło Mojżeszowi większą cześć, niż mogłoby mu dać wyniesienie rodziny. Potwierdza to, że był najpokorniejszym człowiekiem na ziemi i wiernym sługą w całym domu Boga.

Jak zauważa biskup Patrick, widać tu zasadę, która odróżniała Mojżesza od innych prawodawców. Większość władców zabiegała o to, by ich rodziny zachowały część ich godności i władzy. Mojżesz pokazał jednak, że nie działał dla własnej korzyści, ponieważ nie pracował dla siebie.