Księga Liczb 27:12 – znaczenie i zastosowanie

Bóg przypomina tu Mojżeszowi o jego winie: nieopatrznym słowie wypowiedzianym przy wodach Meriba. Mojżesz nie okazał należytego szacunku dla Bożej czci ani nie zadbał tak, jak powinien, o dobro Izraela (Księga Liczb 27:14). Był sługą Pana i wiernie Mu służył, a jednak raz złamał Boży nakaz i nie wypełnił swojego obowiązku. Choć cieszył się wielkim szacunkiem i szczególną przychylnością, musi usłyszeć o swoim upadku, a cały świat ma słyszeć o nim raz po raz.

Bóg okazuje niezadowolenie z powodu grzechu także w przypadku tych, którzy są Mu najbliżsi i najdrożsi. Dlatego osoby znane z mądrości i cieszące się szacunkiem powinny uważnie pilnować swoich słów i czynów. W przeciwnym razie mogą zrobić lub powiedzieć coś, co na długo odbierze im spokój, zaszkodzi ich reputacji albo jedno i drugie.

Bóg mówi też Mojżeszowi o jego śmierci. Miała ona być karą za grzech, ale wiadomość o niej zostaje przekazana tak, by złagodzić wyrok i pomóc Mojżeszowi go przyjąć. Mojżesz musi umrzeć, lecz wcześniej zazna radości z oglądania Ziemi Obiecanej (Księga Liczb 27:12). Bóg nie chciał w ten sposób drwić z Mojżesza ani przypominać mu o błędzie, przez który nie mógł wejść do tej ziemi. Mojżesz przyjął to jako dobrodziejstwo, a można sądzić, że jego wzrok został szczególnie wzmocniony, by mógł dokładnie i w pełni zobaczyć tę ziemię. Widok Kanaanu wskazywał również na pełną wiary nadzieję Mojżesza na lepszą ojczyznę, czyli niebiańską. To wielka pociecha dla wierzących, którzy zbliżają się do śmierci.

Mojżesz musi umrzeć, ale śmierć nie odłączy go od ludu Bożego. Zostanie jedynie przyłączony do świętych patriarchów, którzy odeszli przed nim, i spocznie razem z nimi. Abraham, Izaak i Jakub należeli do jego ludu, który Bóg wybrał i umiłował, a śmierć miała połączyć Mojżesza z nimi. Mojżesz umrze tak jak jego brat Aaron, który wcześniej odszedł jako pierwszy arcykapłan Izraela (Księga Liczb 27:13). Widział, z jakim spokojem i gotowością Aaron zrezygnował najpierw z kapłaństwa, a potem z życia, dlatego sam nie powinien bać się śmierci.

Śmierć naszych bliskich powinna nas czegoś nauczyć. Po pierwsze, powinna często skłaniać nas do myślenia o własnej śmierci, bo nie jesteśmy lepsi od naszych ojców ani braci. Skoro oni odeszli, i my odejdziemy. Skoro już zostali przyłączeni do swoich, wkrótce i my do nich dołączymy. Po drugie, śmierć bliskich powinna pomóc nam myśleć o umieraniu bez lęku, a nawet sprawić, że będziemy gotowi przyjąć tę myśl z radością. Jeśli żyjemy tak jak oni, możemy umrzeć tak jak oni. Odeszli w pokoju i zakończyli swój bieg z radością. Nie ma więc powodu, by bać się czegokolwiek w tej mrocznej dolinie.