Księga Liczb 26:63 – znaczenie i zastosowanie

W tym końcowym zapisie szczególnie wyraźnie widać, jak wykonał się wyrok Boga na tych, którzy szemrali (Księga Liczb 14:29). Nikt spośród policzonych, kto miał dwadzieścia lat lub więcej, nie wszedł do Kanaanu — wyjątkiem byli Kaleb i Jozue. Lewitów liczono inaczej: od pierwszego miesiąca życia albo w wieku od trzydziestu do pięćdziesięciu lat, dlatego nie obejmuje ich to ostrzeżenie. Przy tym nowym spisie jego autorzy zapewne starannie porównali wyniki z wcześniejszym spisem i stwierdzili, że spośród mężczyzn policzonych pod górą Synaj pozostali tylko Kaleb i Jozue (Księga Liczb 26:64–65).

Ukazuje to sprawiedliwość Boga i Jego wierność ostrzeżeniom, gdy już je wypowiedział. Przysiągł w gniewie i dotrzymał słowa. Lepiej byłoby, gdyby wszystkie te martwe ciała, nawet gdyby było ich znacznie więcej, padły na ziemię, niż gdyby słowo Boga miało zawieść. Młodsze pokolenie żyło pośród nich, a wielu winnych mężczyzn dożyło późnych lat, nawet ostatniego roku czterdziestoletniej wędrówki, lecz i oni zostali usunięci, zanim sporządzono ten spis. Ci, których Bóg potępił, nie mogą ukryć się w tłumie ani uniknąć kary, czekając, aż minie czas.

Ukazuje to również dobroć Boga wobec tego ludu, mimo wszystkiego, co lud ten uczynił przeciwko Niemu. Choć pokolenie, które szemrało, wyginęło, Bóg wzbudził kolejne, równie liczne, aby imię Izraela nie zniknęło. W przeciwnym razie obiecane dziedzictwo mogło zostać utracone z braku dziedziców. Liczba spisanych była nieco mniejsza niż pod górą Synaj, mieli oni jednak tę przewagę, że wszyscy byli w sile wieku, od dwudziestu do sześćdziesięciu lat, i gotowi do służby.

Podczas trzydziestu ośmiu lat wędrówki i trudów na pustyni mieli też czas, by uczyć się praw Boga i oddawać Mu cześć. Nie rozpraszały ich obowiązki cywilne ani wojskowe, mogli więc poświęcić się sprawom świętym. Mieli też Mojżesza i Aarona, którzy ich nauczali, a także dobrego Ducha Boga (Księga Nehemiasza 9:20). Był to również dowód wierności Boga, który dotrzymał obietnicy danej Kalebowi i Jozuemu. Uchronił ich przed śmiercią w powszechnej zagładzie, dokładnie tak, jak zapowiedział.

Strzały śmierci mogą lecieć w ciemności i zdawać się nadlatywać ze wszystkich stron naraz, lecz nie trafiają przypadkowo. Nawet w największym niebezpieczeństwie dosięgają celu wyznaczonego przez Boga i nikogo innego. Wszyscy zapisani wśród żyjących otrzymają życie jako nagrodę, nawet w najgroźniejszych czasach. Tysiące mogą padać u ich boku, a dziesięć tysięcy po ich prawicy, lecz oni ocalą.