Księga Liczb 26:52 – znaczenie i zastosowanie

Jeśli ktoś pyta, dlaczego tak dokładnie spisano plemiona, rody i liczbę Izraelitów, odpowiedź znajduje się właśnie tutaj. Wraz ze wzrostem liczby ludu każdemu przypadła część ziemi — nie tylko dzięki zwykłemu działaniu Bożej opatrzności, lecz także na mocy Bożej obietnicy. Bóg chciał, by dostrzeżono, że zarówno ich liczebny wzrost, jak i otrzymane dziedzictwo są spełnieniem tej obietnicy, co potwierdza prawdziwość Bożego objawienia.

Kiedy Mojżesz liczył lud, Bóg nie powiedział: „Dzięki nim zdobędziecie ziemię”. To było oczywiste. Powiedział natomiast, że ziemię należy podzielić między nich. Ludzie, którzy zostali wpisani do spisu jako synowie Izraela, mieli zostać uznani za dziedziców ziemi Kanaan, jakby na podstawie oficjalnego rejestru.

Przy podziale ziemi między plemiona Bóg podał Mojżeszowi ogólną zasadę sprawiedliwości: liczni mieli otrzymać więcej, a nieliczni mniej (Księga Liczb 26:54). Sam Mojżesz nie miał jednak otrzymać żadnej części. Polecenie to dotyczyło Jozuego, jego następcy.

O tym, jak zastosować tę zasadę, miało rozstrzygnąć losowanie (Księga Liczb 26:55). Choć mogło się wydawać, że decyzję pozostawiono mądrości przywódcy, ostateczne rozstrzygnięcie należało do Bożej opatrzności. Lud miał je przyjąć, nawet gdyby wynik rozmijał się z jego planami czy pragnieniami. Dziedzictwo miało zostać przydzielone przez losowanie. Bóg jest Panem narodów, a w szczególny sposób także Izraela, i zachowuje dla siebie prawo wyznaczania miejsca, w którym żyjemy.

Podobnie Chrystus, nasz Jozue, gdy nalegano, by przyznał jednemu uczniowi miejsce po swojej prawej stronie, a drugiemu po lewej w swoim królestwie, uznał władzę Ojca w tej sprawie: „Nie do Mnie należy to dać”. Jozue nie miał dzielić dziedzictwa w Kanaanie według własnej woli. Miało ono przypaść tym, dla których Ojciec je przygotował.