Księga Liczb 25:6 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu niezwykłe starcie niegodziwości ze sprawiedliwością. Obie strony wykazują śmiałość i niezłomność. Ostatecznie zwycięża sprawiedliwość, tak jak z pewnością zwycięży na końcu.

Grzech nigdy nie przejawiał się z większą zuchwałością niż w postępowaniu Zimriego, księcia z ważnego rodu Symeonitów. Jego niegodziwość osiągnęła tak bezwstydny poziom, że otwarcie przyprowadził Midianitkę, prostytutkę szlachetnego pochodzenia, przed Mojżesza i cały wierny lud Izraela. Nie zadowoliło go wspólne z nią oddawanie czci bogom Moabu. Potem przyprowadził ją z powrotem, by znieważyć Boga Izraela. Nie tylko publicznie uznał ją za swoją towarzyszkę, darząc ją większymi względami niż córki Izraela, lecz także otwarcie wszedł z nią do namiotu (Księga Liczb 25:8). Użyte tu słowo wskazuje na szałas albo ustronne miejsce przygotowane do grzesznego współżycia. Zimri bezwstydnie obnażał swój wstyd, niczym mieszkańcy Sodomy, i zdawał się chełpić tym, czego powinien się wstydzić.

Każdy z tych czynów sprawiał, że jego grzech był szczególnie niegodziwy i haniebny. Po pierwsze, znieważył sprawiedliwość narodu i rzucił jej wyzwanie. Sędziom nakazano uśmiercić winnych, on jednak zachował się tak, jakby był zbyt ważny, by mogli go tknąć. Wyraźnie odrzucił wszelką bojaźń Bożą, skoro nie bał się władców ustanowionych przez Boga, by karali złoczyńców. Po drugie, obraził religię narodu i z niej zadrwił. Mojżesz i większość ludu, która pozostała wierna, płakali u wejścia do Namiotu Zgromadzenia. Opłakiwali grzech i błagali Boga, by powstrzymał plagę. Zachowywali uroczysty post i płakali między przedsionkiem a ołtarzem, pragnąc odwrócić gniew Boga od ludu. Wtedy Zimri wszedł między nich ze swoją kobietą, jakby chciał ich sprowokować i pokazać, że zamierza rzucić się w grzech równie gwałtownie, jak oni starali się go powstrzymać.

Cnota nigdy nie objawiła się z większą śmiałością niż w postępowaniu Pinchasa, wnuka Aarona i przyszłego arcykapłana. Gdy zobaczył zuchwałą niegodziwość Zimriego — a zapewne widziało ją także całe zgromadzenie — podniósł się z modlitwy w świętym gniewie, wziął miecz lub włócznię, wszedł za bezwstydną parą do namiotu i zabił ich oboje (Księga Liczb 25:7, Księga Liczb 25:8). Nie oznacza to, że osoby prywatne mogą brać prawo w swoje ręce. Pinchas był już jednym z sędziów Izraela, którym Bóg przez Mojżesza nakazał zabić tych, o których wiadomo było, że przyłączyli się do Baal-Peora. To władca świecki jest powołany do karania zła i wymierzania kary winowajcy. Żadna osoba prywatna nie może go w tym zastępować.

Bóg okazał uznanie dla pobożnej gorliwości Pinchasa na dwa sposoby. Po pierwsze, natychmiast powstrzymał plagę (Księga Liczb 25:8). Łzy i modlitwy ludu nie położyły jej kresu, dopóki nie dokonano tego koniecznego aktu sprawiedliwości. Jeśli władcy nie karzą grzechu, uczyni to Bóg. Ich sprawiedliwe działanie jest jednak najlepszym sposobem, by zapobiec Jego sądowi, jak w przypadku Akana (Księga Jozuego 7:13). Po drugie, Bóg obdarzył Pinchasa zaszczytem. Nie zrobił nic więcej niż to, czego wymagał od niego obowiązek sędziego, ale wykazał niezwykłą gorliwość o cześć Boga i dobro Izraela. Zadziałał, gdy pozostali sędziowie bali się podjąć działanie ze względu na wysoką rangę Zimriego, który był księciem. Dlatego Bóg okazał mu szczególną przychylność, a jego czyn został mu poczytany za sprawiedliwość (Księga Psalmów 106:31). Niczego nie tracimy, gdy narażamy się dla Boga. Jeśli krewni Zimriego żywili do Pinchasa urazę albo jego przyjaciele nazywali go pochopnym i surowym, nie miało to znaczenia, skoro Bóg go przyjął. W słusznej sprawie powinniśmy pałać gorliwością.

Przy tej okazji Pinchas, choć był jeszcze młody, został uznany za patriotę i najlepszego przyjaciela swojego narodu (Księga Liczb 25:11). Odwrócił gniew Boga od Izraelitów. Bóg ma upodobanie w okazywaniu miłosierdzia i cieszy się z tych, którzy pomagają odwrócić Jego gniew. To najlepsza przysługa, jaką możemy oddać naszemu narodowi. Możemy pomagać przez modlitwę i przez czynienie tego, co w naszym położeniu możliwe, by powstrzymywać niegodziwość. Przymierze zapewniło kapłaństwo rodzinie Pinchasa. Od początku miało ono przypaść jemu, lecz teraz zostało potwierdzone i stało się nagrodą za jego gorliwość (Księga Liczb 25:12, Księga Liczb 25:13). Nazywa się je kapłaństwem wiecznym, ponieważ miało trwać do końca epoki Starego Testamentu, a następnie znaleźć pełnię i trwałe znaczenie w niezmiennym kapłaństwie Chrystusa, ustanowionego na wieki.

Niektórzy rozumieją przymierze pokoju dane Pinchasowi jako ogólną obietnicę długiego życia, pomyślności i wszelkiego dobra. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że chodzi o samo kapłaństwo, które nazwano przymierzem życia i pokoju (Księga Malachiasza 2:5). Zostało ono dane, by zachowywać pokój między Bogiem a Jego ludem. Zwróćmy uwagę, że nagroda odpowiadała temu, co uczynił Pinchas. Wymierzając sprawiedliwość, dokonał przebłagania, czyli odwrócił od Izraela winę i sąd (Księga Liczb 25:13). Dlatego później on sam i jego rodzina służyli w dokonywaniu przebłagania przez składanie ofiar. Był gorliwy dla swojego Boga, toteż otrzymał przymierze wiecznego kapłaństwa. Osoby pełniące służbę dla Boga mają nie tylko stać po Jego stronie, lecz także być dla Niego gorliwe. Oczekuje się od nich, że zrobią więcej niż inni, by wspierać i rozwijać Boże królestwo wśród ludzi.