Księga Liczb 25:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw grzech Izraela, do którego skusiły go kobiety z Moabu i Midianu. Izraelici dopuścili się niewierności zarówno cielesnej, jak i duchowej, gdy przyłączyli się do kultu Baal-Peora (Księga Liczb 25:3). Nie wszyscy, a nawet nie większość, lecz wielu wpadło w tę pułapkę.

Balak, postępując zgodnie z radą Balaama, zastawił na Izraelitów taką pułapkę (Apokalipsa św. Jana 2:14). Ci, którzy prowadzą nas do grzechu, są naszymi najgorszymi wrogami, bo nie mogą nam wyrządzić większej krzywdy. Gdyby Balak posłał przeciw Izraelowi uzbrojonych ludzi, Izraelici stawiliby im odważnie czoła i prawdopodobnie zwyciężyli. Kiedy jednak posłał do nich piękne kobiety i zaprosił ich na bałwochwalcze uczty, Izraelici haniebnie ulegli. Ci, których nie dosięgnął jego miecz, zostali schwytani w tę pułapkę. Bardziej zagraża nam urok przyjaznego, uśmiechniętego świata niż groźby wrogiego.

Kobiety z Moabu zwodziły Izraelitów i odniosły zwycięstwo. Odkąd zgrzeszyła Ewa, kobiety, choć słabsze fizycznie, często stawały się pułapką dla wielu mężczyzn. Nawet silni mężczyźni bywają ranieni i doprowadzani do zguby przez słowa niemoralnej kobiety (Księga Przysłów 7:26). Smutnym przykładem jest Salomon, którego żony stały się dla niego pułapką i siecią (Księga Koheleta 7:26).

Grzech seksualny szedł w parze z bałwochwalstwem. Najpierw Izraelici splamili sumienie niemoralnymi czynami z kobietami. Potem pokłonili się bożkom, częściowo po to, by przypodobać się kobietom, a częściowo, by wzgardzić Bogiem Izraela. Było to tym bardziej prawdopodobne, jeśli — jak sądzi wielu — nieczyste praktyki same w sobie stanowiły część kultu Baal-Peora. Ci, którzy przekraczają granice skromności, nie pozostaną w granicach pobożności. Kto hańbi siebie cielesnymi żądzami, nie zawaha się zhańbić Boga, oddając cześć bożkom, a za takie postępowanie ludzie często zostają wydani na pastwę jeszcze gorszych żądz.

Jedząc ofiary składane bożkom, Izraelici przyłączali się także do Baal-Peora, któremu te ofiary składano. Paweł posługuje się podobnym rozumowaniem, gdy ostrzega chrześcijan przed jedzeniem pokarmów ofiarowanych bożkom, ponieważ oznaczałoby to wspólnotę z demonami, którym w rzeczywistości składano te ofiary (Pierwszy List do Koryntian 10:20). Pismo Święte nazywa je „ofiarami dla umarłych” (Księga Psalmów 106:28) nie tylko dlatego, że bożek był martwą rzeczą, lecz także dlatego, że przedstawiał jakiegoś wielkiego bohatera, którego po śmierci uczyniono bogiem — podobnie jak traktuje się świętych w Kościele rzymskim.

Ich grzech był szczególnie haniebny, ponieważ obozowali w Szittim, skąd mogli już zobaczyć ziemię Kanaan i byli bliscy jej zdobycia. Zdradzili i okazali niewdzięczność Bogu, który tak wiernie się o nich troszczył, a do tego ucztowali przy ofiarach dla bożków, choć byli o krok od obfitego udziału w Bożych błogosławieństwach.

Po drugie, widzimy sprawiedliwy gniew Boga z powodu tego grzechu. Niewierność Izraela osiągnęła to, czego nie zdołały dokonać żadne czary Balaama. Zwróciła Boga przeciw Izraelitom, tak że stał się ich wrogiem i walczył przeciwko nim. Wielu ludzi, w tym wielu przywódców, dopuściło się tego grzechu, dlatego stał się on grzechem całego narodu i Bóg rozgniewał się na całą społeczność.

Od razu wybuchła zaraza. Czytamy o jej ustaniu (Księga Liczb 25:8) i o liczbie zmarłych (Księga Liczb 25:9), ale nie o jej początku. Musi o nim mówić stwierdzenie: „Gniew Pana zapłonął przeciw Izraelowi” (Księga Liczb 25:3). Pismo Święte mówi też wprost, że „wybuchła zaraza” (Księga Psalmów 106:29). Epidemie często są owocem gniewu Boga i sprawiedliwą karą za powszechny grzech. Jedna infekcja następuje po drugiej. Zaraza z pewnością najmocniej uderzyła w najbardziej winnych, którzy szybko drogo zapłacili za zakazaną przyjemność. Bóg nie zawsze karze dziś grzeszących w ten sposób, ale nadal spełni się to słowo: tego, kto niszczy świątynię Boga, zniszczy Bóg (Pierwszy List do Koryntian 3:17).

Następnie nakazano wymierzyć przywódcom karę śmierci w ramach publicznego wymiaru sprawiedliwości. Był to jedyny sposób, by powstrzymać zarazę (Księga Liczb 25:4). Nakaz dotyczył przywódców ludu, czyli osób stojących na czele grupy, która wyszła z obozu Izraelitów do Moabu, by uczestniczyć w bałwochwalstwie. Miano powiesić ich na widoku, na słońcu, jako wyraz Bożej sprawiedliwości i ostrzeżenie dla pozostałych. Sędziowie mieli najpierw zabić ich mieczem (Księga Liczb 25:5), a potem powiesić ich ciała, aby zaślepieni Izraelici zobaczyli, że książęta i przywódcy zostali surowo ukarani za grzech seksualny i bałwochwalstwo, bez żadnego przywileju z racji wysokiej pozycji. Przywódcy, którzy sami grzeszą, powinni być przykładnie ukarani.