Księga Liczb 22:15 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu drugą grupę posłańców, których Balak wysłał do Balaama, by sprowadzić go i skłonić do przeklęcia Izraela. Dobrze by było, gdybyśmy z taką samą gorliwością i wytrwałością, z jaką Balak forsował ten niegodziwy plan, trwali w czynieniu dobra mimo niepowodzeń. Wrogowie Kościoła nieustannie działają przeciwko niemu, lecz Ten, który zasiada w niebie, śmieje się z nich.

Zwróćmy najpierw uwagę na pokusę, którą Balak zastawił na Balaama. Tym razem podjął silniejszą próbę niż poprzednio. Najpewniej posłał z wysłannikami więcej pieniędzy, ale dołożył też obietnicę zaszczytów. Zastawiał pułapkę nie tylko na chciwość Balaama, lecz także na jego pychę i pragnienie władzy. Każdego dnia powinniśmy prosić Boga, by osłabiał w nas te dwa stare grzechy. Tym, którzy nauczyli się niewiele cenić bogactwo i pozycję w świecie, łatwiej niż większości zachować czyste sumienie.

Zobaczmy, jak starannie Balak przygotował pokusę. Wysłał do Balaama więcej posłańców, a do tego ludzi wyższej rangi (Księga Liczb 22:15). Traktował tego wróżbitę z szacunkiem należnym królowi, być może sądząc, że Balaam poczuł się urażony tym, że pierwsza grupa była nieliczna i mało znacząca. Prośba była też pilna. Ten potężny władca występował jak żebrak i mówił: „Proszę, nie pozwól, by cokolwiek cię powstrzymało” (Księga Liczb 22:16), nawet Bóg, sumienie czy obawa przed hańbą.

Obietnice Balaka były równie wielkie. Ofiarował Balaamowi wysokie zaszczyty wśród książąt Moabu. Co więcej, nie określił z góry warunków, lecz zapewnił: „Zrobię wszystko, o co poprosisz” (Księga Liczb 22:17). Innymi słowy: „Podaj cenę, a ja ją zapłacę”. Grzesznicy potrafią poświęcać siły, wydawać pieniądze i głęboko się uniżać, by zaspokoić chciwość albo nienawiść. Czy więc mamy ociągać się z wypełnianiem dobrych nakazów albo skąpić na to wysiłku? Boże, uchowaj.

Przyjrzyjmy się teraz pozornemu oporowi Balaama i temu, jak naprawdę ulegał pokusie. Widać w nim zmaganie między tym, co wiedział o tym, co słuszne, a pragnieniami jego zepsutego serca. Sumienie podpowiadało mu, by pozostał przy Bożym nakazie, i wypowiedział właściwe słowa (Księga Liczb 22:18). Trudno byłoby powiedzieć to lepiej: choćby Balak dał mu dom pełen srebra i złota, Balaam nie mógł wyjść poza to, co nakazał Pan, jego Bóg. Mówi o Bogu z szacunkiem, nazywając Go „Panem, moim Bogiem”. Wielu ludzi nazywa Boga swoim, choć tak naprawdę do Niego nie należy. Ich usta mówią o Nim dobrze, lecz serce jest gdzie indziej.

Balaam dobrze mówił też o Bożym słowie, jak ktoś, kto zamierza się go trzymać i nigdy go nie zmieniać. Lekceważąco wypowiadał się o bogactwach tego świata, jakby srebro i złoto nic nie znaczyły w porównaniu z Bożą przychylnością. Bóg, który widzi serce, wiedział jednak, że Balaam wciąż kocha zapłatę za czynienie zła. Niegodziwym ludziom łatwo mówić rzeczy słuszne i stwarzać pozory pobożności. Nie możemy oceniać ludzi wyłącznie po ich słowach. Bóg zna serce.

Jednocześnie zepsute pragnienia Balaama ciągnęły go w przeciwną stronę. Wydawało się, że odrzuca pokusę (Księga Liczb 22:18), ale nawet wtedy nie odciął się od niej tak stanowczo jak Chrystus, gdy szatan oferował Mu królestwa świata, ani jak Piotr, gdy Szymon Mag proponował mu pieniądze. Z Księgi Liczb 22:19 wynika raczej, że Balaam chciał przyjąć ofertę. Poprosił, by zaczekać i usłyszeć, co jeszcze powie Bóg, licząc na inną odpowiedź. Była to niegodziwa zniewaga wobec Boga, jakby Bóg mógł zmienić zdanie i pozwolić na coś, co już uznał za złe. Balaam postępował tak, jakby Bóg był podobny do niego. Bóg jasno wyraził już swoją wolę. Balaam powinien był ją przyjąć, zamiast ponownie pytać w sprawie, która została rozstrzygnięta. Proszenie o pozwolenie na czynienie zła jest poważną zniewagą wobec Boga i wyraźnym dowodem, że grzech panuje w sercu.

Następnie Bóg pozwolił Balaamowi iść (Księga Liczb 22:20). Przyszedł do niego, zapewne w gniewie, i powiedział, że może pójść z posłańcami Balaka, jeśli tego chce. W ten sposób wydał go na pastwę własnego pragnienia. Sens tych słów był taki: „Skoro tak bardzo chcesz iść, idź. Wiedz jednak, że ta podróż nie przyniesie ci zaszczytów. Możesz wyruszyć, ale nie wolno ci będzie przekląć Izraela, jak sobie wyobrażasz. Powiesz tylko to, co ci nakażę”. Bóg trzyma niegodziwych ludzi pod swoją kontrolą. Mogą posunąć się tylko tak daleko, jak im pozwala, i ani kroku dalej. W ten sposób wykorzystuje nawet ludzki gniew do realizacji swojego celu, a zarazem nie pozwala mu rozwinąć się w pełni.

Słowa Boga do Balaama zostały wypowiedziane w gniewie i Balaam zdaje się to rozumieć, bo później nie usprawiedliwiał się, mówiąc, że Bóg pozwolił mu iść. Niekiedy Bóg w swojej miłości odmawia swoim ludziom tego, o co proszą. Innym razem w swoim sądzie spełnia życzenia niegodziwych.

W końcu Balaam wyruszył w drogę (Księga Liczb 22:21). Bóg pozwolił mu iść, jeśli posłańcy po niego przyjdą, lecz Balaam tak bardzo się spieszył, że nie czekał na ich wezwanie. Wstał wcześnie, szybko się przygotował i wyruszył z książętami Moabu, którzy cieszyli się, że udało im się go pozyskać. Apostoł później opisał grzech Balaama jako chciwe podążanie ku błędowi dla zysku (List Judy 1:11). Miłość pieniędzy nadal jest korzeniem wszelkiego rodzaju zła.