Księga Liczb 20:14 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Izrael prosi Edomitów o zgodę na przejście przez ich ziemię. Najkrótsza droga z obozu Izraelitów do Kanaanu prowadziła przez Edom. Mojżesz wysłał posłańców do króla Edomu i dokładnie pouczył ich, co mają powiedzieć. Były to słowa sprawiedliwe i pełne szacunku.

Po pierwsze, mieli przypomnieć Edomowi, że Izraelici są ich braterskim narodem. Określenie „twój brat Izrael” wskazuje, że oba narody pochodziły od Abrahama i Izaaka, wspólnych przodków. Ezaw i Jakub, ojcowie Edomu i Izraela, byli bliźniakami. Izrael odwoływał się więc do więzi rodzinnych i prosił Edom, by nie obawiał się z jego strony podstępu ani próby uzyskania nieuczciwej przewagi.

Po drugie, posłańcy mieli krótko opowiedzieć o przeszłych i obecnych losach Izraela, które Edom prawdopodobnie już znał. Egipcjanie źle traktowali Izraelitów, dlatego prosili krewnych o współczucie i pomoc. Mieli też powiedzieć, że wołali do Pana, a On posłał swojego anioła, anioła swojej obecności i przymierza, aby wyprowadził ich z Egiptu i poprowadził dalej. Skoro Bóg tak wyraźnie okazał Izraelowi przychylność, Edom powinien był potraktować go życzliwie. Mądrze i słusznie jest okazywać dobroć tym, których Bóg uznaje za swój lud, i mówić: „Pozwól mi mieć udział w błogosławieństwie, którym Bóg Cię obdarza”.

Po trzecie, mieli pokornie poprosić o pozwolenie na przejście przez ziemię Edomu. Chociaż sam Bóg prowadził Izraela w słupie obłoku i ognia, nadal wymagał, by Izraelici szanowali własność Edomu. Nie wolno wykorzystywać religii jako pretekstu do zawłaszczania cudzej ziemi. Kwestia własności należy do porządku Bożej opatrzności, a nie do porządku łaski. Podobnie Jezus, idąc przez samarytańską wieś, której mieszkańcy mogli odmówić Mu gościny, wysłał wcześniej posłańców, by poprosili o pozwolenie na wejście (Ewangelia Łukasza 9:52).

Po czwarte, posłańcy mieli obiecać, że Izraelici będą się zachowywać właściwie. Mieli trzymać się królewskiego gościńca, nie wyrządzać szkód na polach ani przy studniach oraz zapłacić za każdą użytą wodę. Mieli przejść przez ziemię Edomu tak szybko, jak pozwolą im nogi. W tej prośbie nie było nic niesprawiedliwego.

Edom jednak odmówił. Król Edomu oświadczył, że nie pozwoli Izraelitom przejść przez swoją ziemię. Gdy posłańcy ponowili prośbę, król powtórzył odmowę i wyszedł im naprzeciw z uzbrojonymi ludźmi. Odmowa wynikała częściowo ze strachu przed Izraelem. Gdyby Izrael działał na własną rękę, taki strach mógłby być do pewnego stopnia zrozumiały. Jednak pod panowaniem sprawiedliwego Boga Edom nie miał powodu obawiać się przemocy ze strony narodu rządzonego przez tak dobre prawa. Głębszą przyczyną była dawna nienawiść Ezawa do Jakuba. Ezaw znienawidził Jakuba z powodu błogosławieństwa, a ta stara uraza odżyła, gdy błogosławieństwo miało się w pełni urzeczywistnić.

Bóg dopuścił do tej sytuacji, aby ujawniło się złe usposobienie Edomu, a zarazem dobre usposobienie Izraela. Izraelici zawrócili i nie potraktowali tej zniewagi jako powodu do wszczęcia sporu. Nie powinno nas dziwić, że nierozsądni ludzie odrzucają nawet bardzo uczciwe prośby, także wtedy, gdy Bóg okazuje przychylność proszącym. Później Pismo Święte przestrzega Izraelitów, by nie żywili nienawiści do Edomity, mimo tej zniewagi (Księga Powtórzonego Prawa 23:7). Uczy nas to, by nie podsycać gniewu ani nie szukać zemsty.