Księga Liczb 2:3 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu dwanaście plemion podzielonych na cztery grupy po trzy, z jednym plemieniem przewodzącym każdej grupie. Bóg sam wyznaczył im miejsca, aby nie dochodziło między nimi do rywalizacji ani zazdrości. Gdyby pozostawił im decyzję o kolejności, zapewne spieraliby się, tak jak uczniowie, którzy kłócili się o to, który z nich jest największy. Każde plemię mogłoby rościć sobie prawo do pierwszego miejsca albo przynajmniej nie zgodzić się na ostatnie. Gdyby wyboru dokonał Mojżesz, mogliby zarzucić mu stronniczość, dlatego Bóg rozstrzygnął tę sprawę sam. To On jest prawdziwym źródłem i sędzią czci, a wszyscy powinni przyjąć Jego decyzję.

Jeśli Bóg jednych wynosi ponad nas, a innych stawia niżej, powinniśmy przyjąć to równie spokojnie, jak gdyby przemówił do nas bezpośrednio z Namiotu Spotkania. Myśl, że taka jest wola Boga, powinna uciszać zazdrość i narzekanie. A gdy możemy sami wybrać swoje miejsce, nasz Zbawiciel daje taką zasadę: nie zajmuj pierwszego miejsca (Ewangelia Łukasza 14:8). Mówi też, że kto chce być pierwszy, powinien stać się sługą innych (Ewangelia Mateusza 20:27). Największą czcią naprawdę cieszą się ludzie najpokorniejsi i najbardziej pomocni.

Każde plemię miało też własnego dowódcę, księcia lub naczelnika, którego wyznaczył sam Bóg. Był to ten sam człowiek, któremu powierzono spis ludności (Księga Liczb 1:5). Wszyscy jesteśmy potomkami jednego Adama, ale nie oznacza to, że znikają różnice w pozycji i czci. Nawet pośród potomków Abrahama, Jakuba i Judy Bóg wyznaczył jednego człowieka, który miał przewodzić pozostałym. Bóg ustanawia władze, którym należy się cześć i szacunek.

Niektórzy zwracali uwagę na znaczenie imion książąt, a przynajmniej na to, że często wskazują one na Boga. Netaneel znaczy „dar Boga”, Eliab — „mój Bóg jest Ojcem”, Elisur — „mój Bóg jest skałą”, Szelumiel — „Bóg jest moim pokojem”, Eliasaf — „Bóg dodał”, Elisama — „mój Bóg wysłuchał”, Gamaliel — „Bóg jest moją nagrodą”, a Pagiel — „Bóg mnie spotkał”. Pokazuje to, że Izraelici w Egipcie nie zapomnieli całkowicie imienia Boga. Gdy brakowało im innych pamiątek, zachowywali Jego imię w imionach swoich dzieci, co przynosiło im pociechę w cierpieniu.

Plemiona połączono także z tymi, które były najbliżej spokrewnione. Juda, Issachar i Zabulon byli trzema młodszymi synami Lei, dlatego umieszczono ich razem. Issachar i Zabulon nie mieli powodu sprzeciwiać się temu, że przewodził im Juda, jako ich starszy brat. Ruben i Symeon również mogli przyjąć swoje miejsce. Ruben, najstarszy syn Jakuba, stanął na czele kolejnej grupy, a Symeon naturalnie podlegał jego przywództwu. Gad, syn Zilpy, służącej Lei, został stosownie dołączony do tej grupy w miejsce Lewiego.

Efraim, Manasses i Beniamin pochodzili od Racheli. Dan, najstarszy syn Bilhy, został plemieniem przewodzącym, choć Bilha była nałożnicą, aby przyznać cześć temu, komu inaczej mogłoby jej zabraknąć. O Danie mówiono też, że będzie sądził swój lud, a do jego grupy dołączono dwóch młodszych synów służących. W ten sposób w tym układzie nie było niczego, co budziłoby oczywiste zastrzeżenia.

Juda zajmował najwyższe miejsce i zaszczytne stanowisko: obozował od wschodu, a podczas marszu szedł na czele. Stało się tak nie tylko dlatego, że było to największe plemię, lecz przede wszystkim dlatego, że z niego miał pochodzić Chrystus. Chrystus jest Lwem z pokolenia Judy i miał się narodzić z rodu człowieka, którego wówczas wyznaczono na przywódcę tego plemienia. Nachszon znajduje się wśród przodków Chrystusa (Ewangelia Mateusza 1:4). Gdy więc Juda szedł przed ludem, w pewnym sensie sam Chrystus prowadził go jako prawdziwy przywódca. Juda był też pierwszym z synów Jakuba, który otrzymał błogosławieństwo. Ruben, Symeon i Lewi zostali upomniani przez umierającego ojca, dlatego Juda, choć nie był pierworodny, otrzymał pierwszeństwo w błogosławieństwie. Uczy to dzieci, by ceniły przychylność bogobojnych rodziców i obawiały się ich niezadowolenia.

Plemię Lewiego obozowało blisko Namiotu Spotkania, wewnątrz obozu pozostałych plemion (Księga Liczb 2:17). Lewici mieli strzec przybytku, a pozostałe plemiona miały ich ochraniać. W wizji nieba Jana między starszymi a tronem znajdowały się cztery pełne oczu istoty żyjące (Apokalipsa Jana 4:6, 8). Podobnie władze świeckie powinny chronić życie religijne narodu i służyć jako osłona dla tego, co święte.

Obóz Dana, który później zasłynął w Kanaanie z siły militarnej (Księga Sędziów 13:25), znajdował się po lewej stronie obozowiska, ale podczas marszu zamykał pochód (Księga Liczb 2:31). Dan był drugim pod względem liczebności plemieniem po Judzie, więc słusznie zajmował miejsce, które po czele pochodu wymagało największej siły. Na miarę sił będzie też dzień.

Na koniec Izraelici zastosowali się do tych wskazówek i wykonali wszystko, co Pan nakazał przez Mojżesza (Księga Liczb 2:34). Zajęli wyznaczone miejsca bez narzekania i sporów. Taki porządek zapewniał im bezpieczeństwo, a zarazem był ich ozdobą. Balaam, widząc ten widok, zawołał: „Jak piękne są twoje namioty, Jakubie!” (Księga Liczb 24:5). Podobnie Kościół Ewangelii, nazwany obozem świętych, powinien być uporządkowany zgodnie z Pismem, tak aby każdy znał swoje miejsce i pozostawał na nim. Wtedy wszyscy troszczący się o Kościół będą się radować, widząc panujący w nim porządek (List do Kolosan 2:5).