Księga Liczb 2:1 – znaczenie i zastosowanie

To ogólne wskazówki dotyczące obozowania i przemarszu. Wcześniej Izraelici mogli już zachowywać pewien porządek, skoro opuścili Egipt w uporządkowanych oddziałach (Księga Wyjścia 13:18), ale teraz otrzymali lepszy wzór. Bóg uczył ich żyć i wędrować jako zorganizowany lud pod Jego władzą.

Wszyscy mieszkali w namiotach i zabierali je ze sobą w drogę, bo nie mieli miasta, które mogliby nazwać swoim domem (Księga Psalmów 107:4). Przypomina to nasze życie na tym świecie. Jest krótkie i zmienne, a zarazem naznaczone walką. Rozbijamy tu namioty tylko na pewien czas, dlatego póki tu jesteśmy, powinniśmy zmierzać ku prawdziwemu domowi.

Ludzie z tego samego plemienia mieli obozować razem, każdy pod własnym sztandarem. Bóg pragnie, by więzi rodzinne pozostawały silne. Osoby spokrewnione powinny się znać, spędzać ze sobą czas i umacniać dzięki naturalnym więziom także chrześcijańską wspólnotę.

Każdy miał znać swoje miejsce i trzymać się go. Nie można było obozować, gdzie się chciało, ani wyruszać w drogę według własnego uznania. Bóg wyznaczał każdemu miejsce i należało pozostać tam, gdzie On go umieścił. To On wyznacza granice naszego zamieszkania, a my powinniśmy przyjmować Jego wybór. On wybiera dla nas dziedzictwo (Księga Psalmów 47:4), dlatego powinniśmy być z niego zadowoleni, zamiast nieustannie się niepokoić i wędrować z miejsca na miejsce.

Każde plemię miało swój sztandar, flagę lub inny znak, a być może każda rodzina miała też mniejszy znak związany z domem swojego ojca. Ułatwiały one rozpoznawanie plemion i pomagały utrzymać je razem. Wskazują w ten sposób na Ewangelię, o której mówi się, że zostanie podniesiony sztandar, ku któremu zwrócą się narody (Księga Izajasza 11:10; Księga Izajasza 11:12). Bóg jest Bogiem porządku, a nie zamętu. Sztandary sprawiały, że wojsko wyglądało piękniej w oczach przyjaciół i budziło większy postrach wśród wrogów. O Kościele Chrystusa również mówi się, że jest groźny jak wojsko ze sztandarami (Pieśń nad Pieśniami 6:10).

Nie wiemy dokładnie, jakie znaki widniały na sztandarach. Niektórzy sądzą, że sztandar każdego plemienia miał kolor odpowiadający drogocennemu kamieniowi na efodzie arcykapłana, na którym wyryto nazwę tego plemienia. Inni Żydzi uważają, że na każdym sztandarze znajdował się herb nawiązujący do błogosławieństwa, którego Jakub udzielił danemu plemieniu. Juda miałby więc lwa, Dan węża, Neftali jelenia, Beniamin wilka, a pozostałe plemiona podobne znaki. Według niektórych na czterech głównych sztandarach widniały: lew Judy, człowiek Rubena, wół Józefa i orzeł Dana. Łączą te symbole z wizją Ezechiela. Inni twierdzą, że na każdym sztandarze zapisano nazwę plemienia. Niezależnie od tego, jak dokładnie wyglądały, znaki te wyraźnie wskazywały drogę.

Izraelici mieli obozować wokół Przybytku, który stał pośrodku nich niczym namiot dowódcy w centrum wojska. Mieli rozbić obóz wokół niego, aby był dla wszystkich źródłem pociechy i radości oraz znakiem obecności Boga pośród nich. Bóg jest pośrodku swojego ludu, dlatego ten nie zachwieje się (Księga Psalmów 46:5). Obóz miał wszelkie powody do radości, skoro w jego centrum był Bóg. Codzienny chleb z nieba i ogień z nieba, a także inne znaki Bożej przychylności, wystarczały, by odpowiedzieć na pytanie: „Czy Pan jest pośród nas, czy nie?”. Zapewne namioty były zwrócone ku Przybytkowi ze wszystkich stron, tak aby każdy Izraelita kierował wzrok ku Panu. Przybytek znajdował się pośrodku także po to, by być blisko ludu, bo wielkim błogosławieństwem jest mieć blisko święte miejsce oddawania czci Bogu. Królestwo Boże jest pośród was.

Mieli obozować wokół Przybytku również po to, by go strzec i ze wszystkich stron chronić Lewitów. Żaden wróg nie mógł dotrzeć do Przybytku Boga, nie przedarłszy się wcześniej przez szeregi Izraelitów. Jeśli Bóg troszczy się o nasze bezpieczeństwo, my także powinniśmy zająć swoje miejsce i chronić to, co należy do Niego. Powinniśmy stawać w obronie Jego czci, dzieła i sług.

Zarazem Izraelici mieli zachować pewien dystans od świętego miejsca, z szacunku dla niego. Przybytek nie miał sprawiać wrażenia, jakby był przytłoczony codziennymi sprawami obozu. Lud miał uczyć się czci, aby nadmierna bliskość nie prowadziła do lekceważenia. Na podstawie Księgi Jozuego 3:4 można przypuszczać, że najmniejsza odległość między obozem a Przybytkiem, a być może między obozem a Lewitami, którzy przebywali w jego pobliżu, wynosiła dwa tysiące łokci, czyli około 900 metrów. Obrzeża obozu musiały znajdować się znacznie dalej. Niektórzy szacują, że cały obóz mógł zajmować teren o wymiarach około 19 na 19 kilometrów. Było to ruchome miasto z ulicami i zaułkami. Być może manna spadała tam tak samo jak na obrzeżach, dzięki czemu każdy miał ją blisko swojego namiotu.

W Kościele chrześcijańskim czytamy o tronie podobnym do przebłagalni w Przybytku, określanym jako chwalebny, wyniosły tron od początku (Księga Jeremiasza 17:12). Wokół niego znajdują się duchowi Izraelici: dwudziestu czterech starszych, czyli dwukrotność liczby plemion, odzianych w białe szaty (Apokalipsa św. Jana 4:4). Ich sztandarem jest miłość. Nie słyszymy jednak, byśmy mieli trzymać się na dystans, jak Izraelici. Jesteśmy zaproszeni, by zbliżyć się do Boga z ufnością i śmiałością. Mówi się, że święci Najwyższego są wokół Niego (Księga Psalmów 76:11). Niech Bóg w swojej łasce zachowa nas blisko siebie.