Księga Liczb 18:8 – znaczenie i zastosowanie

Służbę kapłańską nazywa się służbą wojskową, a kto idzie na wojnę na własny koszt? Skoro kapłanom powierzono tak święte zadanie, Bóg zadbał również o ich utrzymanie. Nikt nie służy Bogu za darmo. Wszyscy wierzący są duchowymi kapłanami, a Bóg obiecał się o nich zatroszczyć. Będą mieszkać w swojej ziemi, będą dobrze zaopatrzeni i nie zabraknie im żadnego dobra. Pobożność niesie obietnicę także na to życie.

Z tego obfitego zaopatrzenia kapłanów apostoł wyprowadza wniosek, że wspólnoty chrześcijańskie powinny utrzymywać tych, którzy im służą. Ci, którzy służyli przy ołtarzu, utrzymywali się z tego, co składano na ołtarzu. Tak samo głoszący Ewangelię powinni utrzymywać się z głoszenia Ewangelii i żyć godziwie, bez niedostatku (Pierwszy List do Koryntian 9:13, Pierwszy List do Koryntian 9:14). Niedostateczne wsparcie prowadzi do tego, że duszpasterze słabo pełnią posługę.

Zwróćmy najpierw uwagę, że znaczna część tego, co otrzymywali kapłani, pochodziła z ofiar, które sami składali. Dostawali skóry niemal ze wszystkich ofiar, które mogli sprzedawać, a także znaczną część ofiar z pokarmów, ofiar za grzech i innych. Ci, którzy troszczyli się o ofiary, sami z nich korzystali (Księga Liczb 18:8). Dzieło Boże samo się utrzymuje, a służba Bogu przynosi własną nagrodę. Samo przestrzeganie przykazań Bożych przynosi wielką nagrodę. Już teraz radość płynąca z pobożności jest częścią tej zapłaty.

Zauważmy też, że kapłani mieli nie tylko jedzenie na stole, lecz także pieniądze w kieszeni: otrzymywali opłatę za pierworodnych oraz pierworodne zwierzęta, których nie można było złożyć w ofierze. Ich utrzymanie uwalniało ich od trosk zwykłego życia. Nie mieli pól do uprawiania, ziemi do zaorania, winnic do doglądania, bydła do pilnowania ani majątku do strzeżenia. A jednak ich dochody były większe niż dochody jakiejkolwiek innej rodziny. Bóg tak zarządził, aby mogli w pełni poświęcić się służbie, nie odrywając się od niej z powodu trosk doczesnych ani interesów. Służba wymaga zaangażowania całego człowieka.

Było to dla nich także lekcją życia wiarą: nie tylko w Bożą opiekę, lecz także w Jego nakaz. Żyli z dnia na dzień, ucząc się nie martwić o jutro. Wystarczał im chleb powszedni. Nie mieli też dziedzictwa, które mogliby przekazać dzieciom, musieli więc w wierze powierzać je temu samemu Bogu, który karmił ich przez całe życie.

Część pokarmu przeznaczonego na ich stoły określano jako najświętszą (Księga Liczb 18:9, Księga Liczb 18:10). Mogli ją spożywać wyłącznie sami kapłani i tylko na dziedzińcu przybytku. Inne części były mniej święte i mogła je spożywać w domu ich rodzina, pod warunkiem, że była rytualnie czysta (Księga Liczb 18:11-13; zob. Księga Kapłańska 21:10 i następne wersety). Najlepszą oliwę, wino i pszenicę należało także składać Panu jako pierwociny, a kapłani mieli je otrzymywać (Księga Liczb 18:12). Zawsze powinniśmy czcić Boga, ofiarując Mu to, co mamy najlepszego, bo On jest najlepszy i najbardziej godny czci. Jest pierwszy, dlatego należy Mu oddawać pierwsze dojrzałe plony. Ci, którzy próbują oszczędzać, dając Bogu resztki, oszukują samych siebie, bo z Boga nie można szydzić.

Wszystko to otrzymywali kapłani ze względu na namaszczenie, które przyjęli (Księga Liczb 18:8). Nie dostawali tych darów dlatego, że osobiście przewyższali innych Izraelitów, lecz ze względu na urząd, do którego zostali namaszczeni. Podobnie wszelkie dobra, którymi cieszy się lud Pana, wynikają z otrzymanego namaszczenia. Ustanowiono to dla kapłanów na wieki (Księga Liczb 18:8) i było to przymierze soli na wieki (Księga Liczb 18:19). Dopóki trwało kapłaństwo, miało trwać także to zaopatrzenie, aby lampa nie zgasła z braku oliwy. Podobnie ustanowiono na wieki zaopatrzenie, które ma umożliwić trwanie służby głoszenia Ewangelii aż do przyjścia Chrystusa. Słowa „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata” są dla tej służby oparciem i siłą. Dzięki niech będą Odkupicielowi za słowo, które On nakazał tysiącom pokoleń.