Księga Liczb 18:1 – znaczenie i zastosowanie

Związek tego rozdziału z poprzednim jest wyraźny.

W poprzednim rozdziale lud narzekał, jak trudne i niebezpieczne jest zbliżanie się do Boga. Musiało to nimi wstrząsnąć, bo przybytek pośród nich, który powinien być ich radością i chlubą, zaczął się jawić jako źródło strachu i zagrożenia. Bóg odpowiada tu na te obawy za pośrednictwem Aarona, pokazując, że kapłani będą zbliżać się do Niego w imieniu ludu. Ludzie, choć mieli zachować dystans, nie utracili więc swojego miejsca przy Bogu. Ich wspólnota z Nim miała trwać dzięki służbie kapłanów.

Niedawno Bóg okazał też Aaronowi wielką przychylność. Jego laska wypuściła pąki i zakwitła, podczas gdy laski pozostałych przywódców pozostały suche i bezowocne. Aby te zaszczyty i cuda nie napełniły Aarona pychą, Bóg przypomina mu, jak wielki ciężar wiąże się z jego powołaniem. Aaron nie powinien chełpić się tym, że został wywyższony, lecz przyjąć swój urząd z czcią i świętą bojaźnią, pamiętając, jak wiele mu powierzono i jak trudno będzie zdać z tego sprawę. „Nie popadaj w pychę, lecz trwaj w bojaźni”.

Najpierw Bóg mówi Aaronowi o niebezpieczeństwie związanym z jego zaszczytnym powołaniem (Księga Liczb 18:1). Kapłani i lewici, czyli Aaron, jego synowie i cała jego rodzina, mieli odpowiadać za winy związane z przybytkiem, gdyby dopuszczono się w nim jakiegoś uchybienia. Gdyby weszli do niego obcy lub nieczyści, a lewici i kapłani nie powstrzymali ich, odpowiedzialność spadłaby na nich. Nawet jeśli zuchwały grzesznik poniósłby śmierć za własny grzech, strażnicy i tak odpowiadaliby za zaniedbanie swojego obowiązku. Mieli również odpowiadać za każde zaniedbanie służby przy przybytku, niewykonanie jej we właściwym czasie albo niewłaściwe postępowanie podczas przenoszenia przybytku.

Kapłani mieli też odpowiadać za uchybienia w pełnieniu samej służby kapłańskiej. Gdyby zaniedbali jakąś część swoich obowiązków albo pozwolili innym przejąć zadania zastrzeżone dla nich, odpowiadaliby za to zaniedbanie. Im większe powierzone zaufanie, tym większe niebezpieczeństwo, że można wobec niego zgrzeszyć. To jeden z powodów, dla których nie należy zazdrościć wysokiego statusu ani zabiegać o ważne stanowiska: wysoka pozycja oznacza wielką odpowiedzialność. Ci, którym powierzono troskę o dom Boga, będą musieli odpowiedzieć za wiele. Kto chciałby troszczyć się o dusze, gdyby naprawdę rozważył, z czego przyjdzie mu kiedyś zdać sprawę?

Bóg mówi też Aaronowi, jakie obowiązki wiązały się z jego urzędem. On i jego synowie mieli pełnić służbę przed Namiotem Świadectwa (Księga Liczb 18:2), czyli przy Miejscu Najświętszym, gdzie stała Arka, na zewnątrz zasłony, lecz wewnątrz wejścia do Namiotu Spotkania. Mieli troszczyć się o złoty ołtarz, stół i świecznik, do których żaden lewita nie mógł się zbliżać. Ich zadaniem była służba, a nie panowanie. Nie mieli wynosić się ponad lud Boży, lecz służyć Bogu i zgromadzeniu. Kapłaństwo jest służbą. Kto pragnie urzędu biskupa, pragnie dobrego dzieła. Osoby pełniące posługę powinny pamiętać, że są sługami, i dlatego mają być pokorne, gorliwe i wierne.

Lewici mieli pomagać Aaronowi i jego synom we wszystkich pracach przy przybytku (Księga Liczb 18:2–4), ale nie wolno im było zbliżać się do świętych naczyń ani wykonywać najważniejszych czynności przy ołtarzu, takich jak spalanie tłuszczu i kropienie krwią. Rodzina Aarona była nieliczna. W miarę jak Izrael się rozrastał, sami kapłani nie zdołaliby podołać całej pracy, dlatego Bóg postanowił przyłączyć lewitów do Aarona (Księga Liczb 18:2, 4). Prawdopodobnie jest tu gra słów: imię Lewi oznacza „przyłączony”. Wielu lewitów niedawno wystąpiło przeciwko Aaronowi, lecz teraz Bóg obiecał, że naprawdę zjednoczą się z nim sercem i dążeniami i przestaną się z nim spierać. To, że Bóg także skłaniał innych, by wspierali Aarona, było dobrym znakiem, że go wywyższa. Lewici są nazwani darem dla kapłanów (Księga Liczb 18:6). Wielkim miłosierdziem Boga jest to, że daje nam ludzi, którzy mogą pomagać w Jego służbie.

Kapłani i lewici musieli też pilnować, by nie traktować rzeczy świętych jak zwyczajnych. Lewici mieli strzec przybytku, aby nie zbliżył się do niego żaden obcy, czyli nikt, komu nie wolno było się tam zbliżać (Księga Liczb 18:4). Z tym ostrzeżeniem wiązała się kara śmierci (Księga Liczb 18:7). Kapłani mieli strzec samego sanktuarium (Księga Liczb 18:5), nauczać lud i ostrzegać go, by nie przekraczał granic wyznaczonych przez Boga. Nie mogli pozwolić nikomu naruszyć tych granic, jak uczyniła grupa Koracha, aby gniew nie spadł ponownie na Izraelitów. Powstrzymywanie grzechu chroni przed gniewem. Zniszczenie, które niesie grzech, powinno nas skłaniać do tego, by w przyszłości czuwać nad sobą i innymi.