Księga Liczb 18:20 – znaczenie i zastosowanie

W dalszej części opisano, jak zapewniono utrzymanie Lewitom i kapłanom z dóbr ziemi.

Nie mieli otrzymać dziedzictwa w ziemi. Później przyznano im jedynie miasta, w których mogli mieszkać, ale nie własną ziemię uprawną, bo Pan powiedział: „Nie będziesz miał wśród nich działu” (Księga Liczb 18:20). Powtórzono to także w Księdze Liczb 18:23 i Księdze Liczb 18:24. Bóg chciał, by mieli zapewnione utrzymanie, ale nie stali się bogaci, żeby nie wynieśli się ponad służbę, którą mieli pełnić w zamian za to, co otrzymywali.

Izrael był narodem szczególnym, który nie miał być zaliczany do innych narodów. Podobnie Lewi był szczególnym pokoleniem i nie miał otrzymać osiedla na takich samych zasadach jak pozostałe. Bóg wyjaśnia to wprost: „Ja jestem twoim działem i twoim dziedzictwem”. Ci, których trwałym dziedzictwem jest Bóg, powinni korzystać z ziemskich dóbr z duchową wolnością i nie pożądać wielkiego udziału w tym świecie. „Pan jest moim działem, dlatego w Nim pokładam nadzieję” (Księga Lamentacji 3:24).

Lewici nie mieli dziedzictwa w postaci ziemi, a jednak dobrze im się powodziło i niczego im nie brakowało. Pokazuje to, że Bóg ma wiele sposobów, by troszczyć się o tych, którzy Mu ufają. Ptaki nie sieją, a jednak otrzymują pokarm; lilie nie przędą, a jednak są odziane. Podobnie Lewici nie mieli ziemi w Izraelu, a mimo to byli otoczeni większą troską niż jakiekolwiek inne pokolenie.

Wzmianka, że żaden Izraelita nie powinien zbliżać się do Namiotu Spotkania, pojawia się tu ponownie, choć może się wydawać nagła (Księga Liczb 18:22). Łączy się jednak z nakazem, by kapłani i Lewici nie otrzymali ziemi w Izraelu. Bóg obdarza różnych ludzi różnymi darami. Lewici mieli zaszczyt służyć przy Namiocie Spotkania, do czego inni Izraelici nie byli dopuszczeni. Z kolei Izraelici otrzymali ziemię w Kanaanie, której Lewitom odmówiono. Dzięki temu żadna z tych grup nie powinna zazdrościć drugiej ani nią gardzić, lecz każda powinna cieszyć się swoim miejscem.

Jeśli osoby pełniące służbę duchową oczekują, że inni pozostaną na swoim miejscu i nie przejmą świętych obowiązków, same również powinny trzymać się swojego powołania i nie wikłać się w sprawy doczesne.

Obie grupy utrzymywały się jednak z dziesięcin składanych z plonów ziemi. Oprócz pierwocin przeznaczonych dla kapłanów, które według Żydów stanowiły jedną pięćdziesiątą, a przynajmniej jedną sześćdziesiątą część, wyznaczono także dziesięcinę. Lewici otrzymywali dziesięciny ze wzrostu plonów ludu (Księga Liczb 18:21). Bóg mówi w istocie: „Dałem im wszystkie dziesięciny w Izraelu”, czyli dziesiątą część plonów całej ziemi, w zamian za ich służbę przy Namiocie Spotkania.

Lewici byli najmniejszym pokoleniem, a jednak otrzymywali dziesiątą część rocznych plonów, nie ponosząc trudów ani kosztów uprawy ziemi. Bóg troszczył się o tych, którzy byli oddani Jego służbie. Chciał nie tylko zapewnić im utrzymanie, lecz także otoczyć ich szacunkiem całego narodu jako sługi działające dla wspólnego dobra i ustanowionych przez Niego odbiorców tych darów. To, co składano Panu, On następnie przekazywał Lewitom.

Kapłani mieli otrzymywać dziesiątą część dziesięcin Lewitów. Mojżesz otrzymał polecenie, by przekazać ten nakaz Lewitom, aby składali tę część dobrowolnie, a nie dopiero wtedy, gdy zażądają jej od nich przełożeni. Bóg wolał, by dawali chętnie, niż by ich do tego przymuszano.

Lewici mieli oddawać Bogu należną Mu część swoich dziesięcin, tak jak Izraelici oddawali część ze swoich plonów. Sami byli dzierżawcami Boga, więc również od nich należał się czynsz, a ich urząd nie zwalniał ich z tego obowiązku. Podobnie dziś osoby pełniące służbę duchową powinny dzielić się z innymi tym, co otrzymują. Im więcej otrzymują za darmo, tym hojniej powinny dawać, stając się wzorem hojności. „Złożycie Panu dar ofiarny” (Księga Liczb 18:26). Ci, którzy pomagają innym w oddawaniu czci Bogu, sami powinni pamiętać o swojej czci oddawanej Bogu. Naszymi darami ofiarnymi są dziś modlitwy i uwielbienie zanoszone do Boga, a właściwie serce wznoszone ku Niemu.

Bóg mówi, że będzie to dla nich tak, jakby otrzymali zboże z klepiska. Choć nie były to plony z ich własnej ziemi ani owoc ich pracy, jak w przypadku dziesięcin pozostałych Izraelitów, przyjmowano je z tego, co sami posiadali. W ten sposób także pozostała część zostawała uświęcona.

Tę dziesięcinę Lewitów należało przekazać kapłanowi Aaronowi (Księga Liczb 18:28), a później jego następcom, arcykapłanom, którzy mieli rozdzielać ją między kapłanów niższego stopnia według własnego uznania. Większość dochodów kapłanów, wymienionych wcześniej w tym rozdziale, pochodziła z ofiar i przypadała tym, którzy stale służyli przy ołtarzu. Ponieważ jednak wielu kapłanów pracowało także w kraju, nauczając i sprawując rządy, można przypuszczać, że arcykapłan przeznaczał te dziesięciny na ich utrzymanie. Uczony biskup Patrick uważał, że dziesiąta część tej ostatniej dziesięciny mogła być zachowywana dla samego arcykapłana, by wspierać jego pozycję i godność, ponieważ nie wymieniono wyraźnie żadnego innego szczególnego zabezpieczenia na jego rzecz.

Po odłączeniu dziesiątej części jako daru ofiarnego dla Pana Lewici mogli swobodnie korzystać z pozostałych dziewięciu części (Księga Liczb 18:30). Najpierw mieli odłączyć najlepszą część, bo to, co należy do Boga, powinno być najlepsze. Potem mogli spożywać resztę bez skrępowania, w dowolnym miejscu, sami i ze swoimi domownikami (Księga Liczb 18:31). Widzimy tu, jak właściwie korzystać z dóbr doczesnych, nie obciążając się z ich powodu winą (Księga Liczb 18:32).

Po pierwsze, trzeba dopilnować, by to, co posiadamy, zostało zdobyte uczciwie i służyło Bogu. „Jest to wasza zapłata za waszą służbę”. Pokarm zapracowany własnymi rękami smakuje najlepiej. „Jeśli ktoś nie chce pracować, niech też nie je” (Drugi List do Tesaloniczan 3:10). Szczególną pociechę daje to, co jest nagrodą za wierną służbę przy Namiocie Spotkania.

Po drugie, trzeba dopilnować, by Bóg otrzymał należną Mu część tego, co posiadamy. Najlepiej korzystamy z dóbr, gdy czcimy nimi Pana. Po odłączeniu najlepszej części „nie będziecie ponosić z tego powodu winy”. To ostrzeżenie, by nie jeść i nie cieszyć się bezmyślnie, bo stół może stać się pułapką i sprowadzić na nas winę. Dlatego powinniśmy dawać jałmużnę z tego, co posiadamy, aby wszystko, co zachowujemy, było czyste i przynosiło nam prawdziwą radość.