Księga Liczb 17:23 – znaczenie i zastosowanie

W ten sposób cudownie i ostatecznie rozstrzygnięto spór o kapłaństwo (Księga Liczb 17:8–9). Laski wyjęto z miejsca najświętszego, gdzie je złożono, i pokazano całemu ludowi. Podczas gdy wszystkie pozostałe pozostały bez zmian, laska Aarona, suchy kij, stała się żywą gałęzią. Wypuściła pąki, zakwitła i wydała migdały. W jednym miejscu były pąki, w innym kwiaty, a jeszcze gdzie indziej owoce — wszystko naraz. Był to cud, który wykluczał podejrzenie oszustwa, jakoby Mojżesz nocą potajemnie zabrał laskę Aarona i podmienił ją na żywą gałąź migdałowca. Żadna zwyczajna gałąź nie miałaby jednocześnie pąków, kwiatów i owoców.

Był to dla ludu wyraźny znak, że do kapłaństwa został wybrany Aaron, a nie któryś z pozostałych przywódców plemiennych. Został oddzielony od nich i ukazany jako ten, nad którym spoczywa szczególne Boże błogosławieństwo — błogosławieństwo, które przynosi wzrost tam, gdzie żadna ludzka ręka nie siała ani nie podlewała. Biskup Hall zauważa, że najlepszym dowodem Bożego powołania jest owocność, a rośliny zasadzone przez Boga rozkwitają nawet wtedy, gdy wydają się suche. Zobacz (Księga Psalmów 92:12–14). Drzewa Pana, choć wyglądają na suche, pełne są soków.

Był to również trafny znak tego, jakie miało być kapłaństwo pod przewodnictwem Aarona: owocne i pożyteczne dla ludu Bożego. Wydało nie tylko kwiaty, lecz także migdały, ponieważ miało służyć nie tylko czci Aarona, ale również błogosławieństwu Izraela. Podobnie Chrystus powołał swoich apostołów i sługi, aby szli i przynosili owoc, który będzie trwał (Ewangelia Jana 15:16).

Laska wskazywała też na ciągłość kapłaństwa. Były na niej nie tylko migdały obecne już teraz, lecz także pąki i kwiaty zapowiadające dalszy wzrost. W ten sposób Chrystus zadbał w swoim Kościele o lud, który będzie Mu służył z pokolenia na pokolenie. To kapłaństwo nie miało jednak trwać wiecznie. Podobnie jak gałęzie i kwiaty na drzewie, z czasem miało zwiędnąć i obumrzeć. Kwitnienie migdałowca jest jednym ze znaków podeszłego wieku (Księga Koheleta 12:5). Znak ten pojawił się wcześnie w kapłaństwie ustanowionym przez Mojżesza, które wkrótce się zestarzało i było gotowe przeminąć (List do Hebrajczyków 8:13).

Laska była także zapowiedzią Chrystusa i Jego kapłaństwa. On jest Mężem, Odroślą, który będzie kapłanem na swoim tronie, jak później zapowiedziano (Księga Zachariasza 6:12). Miał wzrastać przed Bogiem tak, jak laska wyrosła przed Arką — jak delikatna roślina i korzeń na suchej ziemi (Księga Izajasza 53:2).

Zapis tej decyzji zachowano, umieszczając laskę przed Arką Świadectwa, aby pozostała trwałą pamiątką (Księga Liczb 17:10–11). Prawdopodobnie pąki, kwiaty i owoce nie zwiędły. Ta sama moc, która sprawiła, że pojawiły się w ciągu jednej nocy, zachowała je przez lata, przynajmniej tak długo, jak były potrzebne jako ostrzeżenie dla buntowników. W ten sposób laska stała się trwałym znakiem cudu, a jej obecność była wyraźnym dowodem, że cud wydarzył się naprawdę. Nawet liść drzewa zasadzonego przez Boga nie więdnie (Księga Psalmów 1:3).

Laskę zachowano, podobnie jak kadzielnice, by powstrzymać szemranie ludu i uchronić go przed śmiercią. We wszystkich swoich działaniach — zarówno w miłosierdziu, jak i w sądzie — oraz w pamiątkach tych wydarzeń Bóg zmierza do tego, by usunąć grzech i nie dopuścić do jego powrotu. Te rzeczy się wydarzyły i zostały zapisane, abyśmy nie grzeszyli (Pierwszy List Jana 2:1). Chrystus objawił się, aby zgładzić grzech.

Bóg działa, by usunąć grzech, z prawdziwej dobroci wobec nas i dla naszego ocalenia. Wszystkie gorzkie lekarstwa, które nam daje, i trudne drogi, przez które nas prowadzi, mają uleczyć chorobę, która w przeciwnym razie okazałaby się śmiertelna. Biskup Hall zauważa też, że tablice Prawa, naczynie z manną i laska Aarona były przechowywane razem w Arce lub w jej pobliżu, jak wspomina apostoł, wymieniając je razem (List do Hebrajczyków 9:4). Przypominało to kolejnym pokoleniom, jak dawny lud Boży był nauczany, karmiony i prowadzony. Stąd Hall wyciąga wniosek, że nauczanie, sakramenty i ustrój Kościoła są cenne dla Boga i powinny być cenne również dla nas.

Laska Mojżesza służyła przy wielu cudach, a jednak nie czytamy, by ją zachowano. Jej przechowywanie zaspokoiłoby jedynie ciekawość. Laska Aarona, której cudowna moc ujawniła się w niej samej, została starannie zachowana, bo miała służyć trwałemu celowi. Miała przekonywać sumienia, kończyć spory o kapłaństwo i umacniać wiarę ludu Bożego w Jego nakazy. Na tym polega różnica między sakramentami ustanowionymi przez Chrystusa dla budowania Jego ludu a relikwiami wymyślonymi przez ludzi z pobudek zabobonnych.

Lud zawołał wtedy: „Giniemy, przepadamy, wszyscy przepadamy! Czy wszyscy mamy zginąć?” (Księga Liczb 17:12–13). Te słowa można rozumieć na dwa sposoby. Mogą być skargą upartego ludu, który buntował się przeciw Bożym sądom, ściągniętym na siebie przez pychę i opór. Ludzie ci zdają się mówić z rozpaczą, jakby Bóg był surowym panem, który tylko czeka na błąd i zawsze szuka powodu, by ich zniszczyć. Sprawiają wrażenie, jakby twierdzili, że wystarczy choć trochę zboczyć z drogi, by zginąć, jakby Bóg nie miał spocząć, dopóki nie zgładzi ich wszystkich. Są jak osaczony byk, przepełniony gniewem Pana (Księga Izajasza 51:20), rozgniewany tym, że Bóg jest od nich silniejszy i zmusił ich do uległości. Buntowanie się przeciw Bogu w cierpieniu i dokładanie sobie winy w ten sposób to wielki grzech. Jeśli giniemy i przepadamy, wina leży po naszej stronie.

Możliwe też, że są to słowa skruszonego ludu. Wielu interpretatorów odczytuje je jako wyraz poddania się: „Teraz rozumiemy, że Bóg chce, byśmy trzymali się z dala i że niebezpiecznie jest zbliżać się bardziej, niż nam pozwolił. Poddajemy się Jego nakazowi. Nie będziemy już się sprzeciwiać, żebyśmy wszyscy nie zginęli”. W takim razie proszą Mojżesza, by wstawił się za nimi i by nie zostali wszyscy zniszczeni. W ten sposób sprawa została rozstrzygnięta, a Bóg położył kres ich szemraniu. Potem przyjęli Jego decyzję.

Kiedy Bóg wydaje wyrok, ostatecznie zwycięża. W taki czy inny sposób prędzej czy później zmusi nawet najbardziej zatwardziałych przeciwników, by przyznali się do błędu i uznali, że w sprawie, w której postępowali z pychą, On jest ponad nimi. „Zwyciężyłeś” — jak głosi dawne zawołanie.