Księga Liczb 17:16 – znaczenie i zastosowanie

Bóg polecił przynieść po jednej lasce z każdego plemienia. Było to stosowne, ponieważ użyte tu słowo oznaczające laskę może oznaczać także plemię (zob. Księga Liczb 34:13). Przez szczególny cud Bóg miał wyraźnie pokazać, który ród wybrał do pełnienia kapłaństwa.

Widać tu, że kapłaństwo było urzędem, do którego warto było dążyć — nawet w oczach naczelników plemion. Służenie Bogu jest zaszczytem dla najznamienitszych ludzi. Niektórzy mogli jednak pragnąć tego urzędu bardziej ze względu na władzę i korzyści niż na jego święty obowiązek. Widać tu również upór ludu: mimo tego, co już się wydarzyło, niektórzy nadal byli gotowi podważać Boży wybór. Nie chcieli go przyjąć i wciąż forsowali własne roszczenia. Spierali się z Bogiem o to, kto ma sprawować władzę.

Przejawem Bożej łaski jest także to, że po wielu cudach, którymi karał grzech, Bóg posłużył się kolejnym cudem, by powstrzymać grzech. Dał upartemu ludowi szansę, by nie miał już żadnej wymówki, i stworzył warunki, by uciszyć wszelkie skargi. Izraelici chętnie szemrali zarówno przeciwko Bogu, jak i swoim przywódcom. Dlatego Bóg zapowiedział, że położy kres narzekaniom Izraelitów (Księga Liczb 17:5). Jeśli cokolwiek mogło ich przekonać, to właśnie ten znak. Gdyby i on nie wystarczył, nic by ich nie przekonało.

Ten cud miał być jak znak Jonasza, o którym Jezus powiedział, że zostanie dany Jego pokoleniu. Najwyraźniejszym dowodem Jego misji miało być Jego zmartwychwstanie. Polecenie brzmiało następująco: należało przynieść dwanaście lasek. Prawdopodobnie nie były to świeżo odcięte gałęzie, bo wtedy cud nie byłby tak niezwykły. Zapewne chodziło o stare laski, których naczelnicy używali jako znaków swojej władzy (Księga Liczb 21:18) — suche kije, pozbawione życia. Możliwe też, że wszystkie wykonano z drewna migdałowca. Lasek było w sumie tylko dwanaście, łącznie z laską Aarona, ponieważ Lewiego liczono razem z Aaronem, a Efraima i Manassesa razem z Józefem.

Na każdej lasce należało wypisać imię naczelnika, żeby każdy wiedział, która należy do niego, i żeby nie było sporów. Zapis często pomaga zapobiegać kłótniom, bo można sprawdzić, co zostało zapisane. Następnie laski miały spędzić jedną noc w Namiocie Spotkania, przed Świadectwem, czyli przed Arką. Arka z przebłagalnią była znakiem obecności Boga pośród ludu. Zapowiedziano też z góry, że laska plemienia lub przywódcy wybranego przez Boga do kapłaństwa wypuści pąki i zakwitnie (Księga Liczb 17:5). Trzeba było powiedzieć o tym wcześniej, aby nikt nie mógł uznać, że stało się to przypadkiem, a nie było wyraźnym znakiem Bożego wyboru.

Naczelnicy przynieśli więc swoje laski. Niektórzy mogli mieć nadzieję, że wybór padnie na nich, a wszyscy przynajmniej uważali za zaszczyt rywalizować z Aaronem i ubiegać się o kapłaństwo (Księga Liczb 17:7). Mojżesz położył laski przed Panem. Nie twierdził, że sprawa została już rozstrzygnięta ani że wcześniej wydarzyło się już dość, by przekonać tych, którzy nie chcieli słuchać. Nie rozstrzygnął sprawy sam, choć mógł to zrobić. Nie uznał też, że nie warto próbować przekonać ludzi, którzy z własnej woli pozostawali ślepi. Skoro Bóg tak polecił, Mojżesz zrobił to, co do niego należało: przedstawił sprawę Panu i pozostawił decyzję Jemu.