Księga Liczb 16:35 – znaczenie i zastosowanie

Wróćmy teraz do wejścia do Namiotu Spotkania, gdzie zostawiliśmy mężczyzn udających kapłanów, z kadzielnicami w dłoniach, gotowych złożyć kadzidło. Widzimy tam, jak spada na nich sąd (Księga Liczb 16:35).

Prawdopodobnie gdy ziemia rozwarła się w obozie i pochłonęła Datana i Abirama, ogień wyszedł od Pana i spalił dwustu pięćdziesięciu mężczyzn składających kadzidło, podczas gdy Aaron stał obok i ocalał. Ten sąd nie był tak nowy jak poprzedni, bo Nadab i Abihu zginęli w podobny sposób. Nie był jednak ani trochę mniej wstrząsający czy przerażający. Po pierwsze, widzimy w nim, że nasz Bóg jest ogniem trawiącym. Grzmot ukazuje coś z grozy Jego głosu, a błyskawica — coś z mocy Jego ręki. Powinniśmy dostrzec w tym Jego płonący gniew wobec wrogów i zrozumieć, jak straszne jest wpaść w ręce Boga żywego (List do Hebrajczyków 10:27–31).

Po drugie, widzimy, jak niebezpieczne jest przywłaszczanie sobie tego, co do nas nie należy. Bóg strzeże czci należnej Jego przykazaniom i nie pozwala ludziom obejmować urzędów, których im nie powierzył. Najpewniej sam Korach zginął wraz z dwustu pięćdziesięcioma mężczyznami, którzy próbowali złożyć kadzidło, ponieważ to kapłaństwo było nagrodą, której pragnął. Możemy więc przypuszczać, że pozostał przy wejściu do Namiotu Spotkania. Ci, którzy chcieli zostać kapłanami, sami stali się ofiarą Bożej sprawiedliwości. Gdyby zadowolili się miejscem lewitów — świętym, zaszczytnym i lepszym, niż na to zasługiwali — mogliby żyć i umrzeć z radością i szacunkiem. Lecz podobnie jak aniołowie, którzy zgrzeszyli i opuścili swoje właściwe miejsce, sięgnęli po zaszczyty, których im nie dano, i zostali strąceni na śmierć. Ogień wytrącił im z rąk kadzielnice, a z ciał — życie. Był obrazem kary wiecznego ognia.

Bóg zadbał również o to, by ten sąd został zapamiętany. Nie ma wzmianki o tym, by zebrano ich ciała. Pismo pozostawia je na ziemi jak odpadki. Wydano natomiast polecenia dotyczące ich kadzielnic (Księga Liczb 16:37). Miał się nimi zająć Eleazar, syn Aarona i jego następca w kapłaństwie. Ci, którzy bezprawnie rościli sobie prawo do kapłaństwa, posunęli się tak daleko, jak pozwoliła im Boża cierpliwość: rozpalili kadzidło ogniem z ołtarza, którego wolno im było użyć jako próby. Gdy tylko jednak rozniecili swój ogień, Bóg zesłał inny, który na zawsze zakończył ich roszczenia. Eleazar miał rozsypać żar i kadzidło w nieczystym miejscu poza obozem, aby pokazać, że Bóg odrzuca ich ofiarę jako coś skażonego. „Ofiara niegodziwych jest obrzydliwością dla Pana”.

Same kadzielnice należało jednak zebrać z miejsca zagłady, ponieważ zostały uświęcone przez użycie w służbie Boga, choć tylko w ramach próby. Niektórzy uważają, że oznacza to, iż rzeczy raz przeznaczone na mocy Bożego nakazu nie mogą wrócić do zwykłego użytku. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że kadzielnice te były rzeczami oddanymi Bogu pod klątwą, a więc, podobnie jak wszystkie takie rzeczy, miały w jakiś sposób służyć Jego chwale. Nie należało zachowywać ich jako kadzielnic, bo w ten sposób uczczono by mężczyzn, których hańbę Bóg chciał ujawnić. Nie było też potrzeby używania kadzielnic z brązu, skoro przy złotym ołtarzu służono złotymi. Dlatego wykuto z nich szerokie blachy i pokryto nimi ołtarz z brązu (Księga Liczb 16:38–40).

Ci mężczyźni chcieli pozbawić ołtarz jego znaczenia, próbując znów uczynić kapłaństwo powszechnym. Bóg posłużył się jednak ich kadzielnicami, by wzmocnić i ozdobić ołtarz, przy którym służył Aaron. Ich sprzeciw sprawił jedynie, że urząd Aarona stał się jeszcze wyraźniejszy. Na tym jednak się nie skończyło. Pokrycie ołtarza miało przez wszystkie pokolenia przypominać Izraelitom o tym wielkim wydarzeniu. Było ono zdumiewające, a Mojżesz miał je zapisać, lecz z czasem i tak mogło zostać zapomniane. Silne wrażenia nie zawsze pozostają z nami na długo. Dlatego Bóg ustanowił trwałą pamiątkę sądu, aby lewici, którzy służyli przy tym ołtarzu w mniej znaczących rolach, uczyli się trzymać swojego miejsca i nie przekraczać wyznaczonej granicy. Gdyby ją przekroczyli, mogliby podzielić los Koracha i jego ludzi — lewitów, którzy chcieli zostać kapłanami. Kadzielnice zachowano ku przestrodze, aby inni usłyszeli, przejęli się i już nigdy nie ośmielili się postąpić w podobny sposób.

W ten sposób Bóg sprawił, że Jego wspaniałe dzieła, zarówno miłosierdzia, jak i sądu, mają być pamiętane na zawsze. Nie służą one tylko temu, by budzić podziw, lecz także temu, by pouczać i ostrzegać kolejne pokolenia.