Księga Liczb 16:23 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu rozstrzygnięcie sprawy Datana i Abirama, którzy zbuntowali się przeciw Mojżeszowi. W następnym fragmencie Bóg rozstrzygnie także sprawę Koracha i jego zwolenników, którzy próbowali rywalizować z Aaronem. Datan i Abiram najwyraźniej rozbili duży namiot pośród namiotów swoich rodzin. Tam sądzili sprawy, naradzali się i otwarcie występowali przeciw Mojżeszowi. To miejsce nazwano namiotem Koracha, Datana i Abirama (Księga Liczb 16:24, Księga Liczb 16:27).

Pozostali tam, podczas gdy Korach i jego stronnicy udali się do przybytku Pana, czekając na rozstrzygnięcie swojej próby. Jednak zanim próba dobiegła końca, Bóg zajął się nimi w inny sposób. W swoich sądach Bóg posługuje się takimi środkami, jakie sam wybiera.

Najpierw całej społeczności przekazano publiczne ostrzeżenie, by oddaliła się od namiotów buntowników. Bóg polecił Mojżeszowi, żeby je ogłosił (Księga Liczb 16:24). Była to odpowiedź na modlitwę Mojżesza, który prosił, by Bóg nie zgładził całego zgromadzenia. Odpowiedź Boga oznaczała w istocie, że nie zgładzi ich, jeśli okażą się na tyle rozsądni, by oddalić się od niebezpieczeństwa. Jeśli opuszczą buntowników, będą bezpieczni. Jeśli zostaną, będą musieli ponieść konsekwencje.

Nie powinniśmy oczekiwać, że modlitwy przyjaciół o nasze ocalenie przyniosą nam pożytek, jeśli sami nie skorzystamy ze środków prowadzących do ocalenia. Bóg nigdy nie obiecał, że będzie cudownie ratować tych, którzy odrzucają zwyczajne sposoby ratunku. Mojżesz, który modlił się za lud, miał także ogłosić mu to ostrzeżenie i wezwać do ucieczki przed nadchodzącym gniewem.

Mojżesz poszedł więc do obozowiska buntowników, a Aaron pozostał przy wejściu do przybytku (Księga Liczb 16:25). Datan i Abiram uparcie odmówili wcześniej przyjścia do niego (Księga Liczb 16:12), a jednak Mojżesz pokornie udał się do nich, by jeszcze raz spróbować ich przekonać i zawrócić ze złej drogi. Służący Bogu powinni postępować podobnie. Powinni łagodnie pouczać tych, którzy sprzeciwiają się prawdzie, i nie uważać za ujmę dla siebie, że schodzą do najbardziej upartych ludzi, by zabiegać o ich dobro. Sam Chrystus wyciąga rękę do ludu zbuntowanego i kłótliwego.

Z Mojżeszem poszło siedemdziesięciu starszych Izraela. Towarzyszyli mu niczym straż, chroniąc go przed obelgami tłumu. Ich obecność była też wyrazem szacunku dla Mojżesza, a jeśli to możliwe, miała wzbudzić lęk w buntownikach. Powinniśmy robić wszystko, co w naszej mocy, by wspierać skrzywdzoną niewinność i okazywać jej szacunek.

Następnie ogłoszono, że każdy, komu zależy na własnym bezpieczeństwie, powinien szybko opuścić namioty tych niegodziwych ludzi (Księga Liczb 16:26). W ten sposób ludzie pokazaliby, że odrzucają sprawę buntowników, gardzą ich złymi planami i obawiają się kary, która miała ich spotkać. Kto nie chce zginąć razem z grzesznikami, musi wyjść spośród nich i odłączyć się od nich. Modlitwa „Nie gromadź naszych dusz razem z grzesznikami” jest daremna, jeśli sami nie odwracamy się od przewrotnego pokolenia. Bóg wzywa swój lud, by wyszedł z Babilonu, tak aby nie uczestniczył ani w jego grzechach, ani w jego plagach (Apokalipsa św. Jana 18:4).

Ludzie usłuchali ostrzeżenia, lecz buntownicy pozostali nieugięci (Księga Liczb 16:27). W swoim miłosierdziu Bóg skłonił lud, by oddalił się od buntowników. Ludzie odeszli od namiotów Koracha, Datana i Abirama. Byli wśród nich zarówno ci, którzy mieszkali w pobliżu, jak i ci, którzy przybyli z różnych części obozu, by zobaczyć, co się wydarzy. Była to odpowiedź na modlitwę Mojżesza, ponieważ Bóg poruszył zgromadzenie, by zatroszczyło się o własne bezpieczeństwo. Bóg daje upamiętanie tym, których zamierza ocalić, aby mogli uciec z sidła diabła. Zdolność odwrócenia się od złych ludzi jest jednym ze znaków zbawienia.

Sprawiedliwy Bóg pozostawił jednak buntowników zatwardziałości ich własnych serc. Choć widzieli, że sąsiedzi ich opuścili i że grozi im Boży sąd, nie upadli przed Bogiem i Mojżeszem. Nie przyznali się do winy ani nie prosili o przebaczenie. Zamiast tego stali zuchwale przy wejściach do swoich namiotów, jakby mogli rzucić wyzwanie Bogu i sprowokować Go, by uczynił najgorsze. Ich serca zatwardziały ku własnej zgubie, a oni sami nie odczuwali strachu, choć znaleźli się w skrajnym niebezpieczeństwie.

Smutne jest to, że ich małe dzieci, niezdolne zrozumieć winy ani strachu, znalazły się w tej groźnej sytuacji z powodu pychy rodziców. Szczęśliwi są ci, których od najmłodszych lat uczono pokory przed Bogiem, a nie stawiania Mu oporu, jak stało się z tymi nieszczęsnymi dziećmi.

Wtedy Mojżesz, przemawiając w imieniu Pana, ogłosił wyrok, a sam Bóg go wykonał. Święte oburzenie zuchwałością buntowników dodało Mojżeszowi odwagi, by przemówić z pewnością siebie wobec całego Izraela, który czekał na rozstrzygnięcie (Księga Liczb 16:28–30). Oświadczył, że jeśli buntownicy umrą zwyczajną śmiercią, zgadza się, by uznano go za fałszywego proroka. Dotyczyło to nie tylko śmierci naturalnej, lecz także śmierci wskutek znanej już kary, takiej jak zaraza, ogień z nieba czy miecz.

Jeśli jednak ziemia rozewrze się i pochłonie ich żywcem — co nigdy wcześniej się nie wydarzyło — cały Izrael będzie wiedział, że Mojżesz jest sługą Pana, posłanym przez Boga i używanym przez Niego. Ludzie zrozumieją też, że każdy, kto występuje przeciw Mojżeszowi, występuje przeciw Bogu. Sam sąd dowiódłby już, że Bóg jest przeciw buntownikom. Jednak gdy Mojżesz zapowiada go wcześniej, choć nie widać żadnego znaku, że ma nadejść, dowód staje się znacznie mocniejszy. Pokazuje, że Mojżesz jest nie tylko sługą Boga, lecz także kimś szczególnie Mu bliskim, kto zna Boże plany i otrzymuje niezwykłe znaki Bożej mocy, gdy Bóg go broni.

Kara nadeszła natychmiast. Pokazała, jak zgodne było działanie Boga i Mojżesza: gdy tylko Mojżesz przemówił, Bóg zadziałał. Ziemia rozstąpiła się (Księga Liczb 16:31), otworzyła swoją paszczę i pochłonęła buntowników, ich rodziny oraz cały ich dobytek (Księga Liczb 16:32). Potem zamknęła się nad nimi (Księga Liczb 16:33). Ten sąd nie miał sobie równych. Bóg uczynił coś nowego, czego nigdy wcześniej nie zrobił. Ma w swoim kołczanie wiele strzał, a Jego sądy, podobnie jak Jego miłosierdzie, przybierają rozmaite formy.

Datan i Abiram mogli sądzić, że są bezpieczni, bo przebywają daleko od obecności Pana, skąd niekiedy wychodził ogień Pana. Jak mówi przysłowie: kto daleko od Jowisza, ten daleko od gromu.

Bóg pokazał im, że nie jest ograniczony do jednego sposobu karania grzechu. Gdy zechce, ziemia może służyć Jego sprawiedliwości równie skutecznie jak ogień. Dla samych grzeszników straszne było także to, że zeszli żywcem do własnych grobów. Umarli i zostali pogrzebani w jednej chwili, choć wciąż byli silni i czuli się bezpiecznie.

Ten sąd był surowy dla ich nieszczęsnych dzieci, które zginęły razem z rodzicami. Miało to uczynić ostrzeżenie bardziej przerażającym i pełniej ukazać gniew Boga. Nie możemy dokładnie powiedzieć, w jakim stopniu dzieci dzieliły winę rodziców ani jak Bóg mógł okazać im miłosierdzie. Wiemy jednak ogólnie, że doskonała sprawiedliwość nie wyrządziła im krzywdy. Niech Bóg nigdy nie postępuje niegodziwie.

To wydarzenie było całkowicie cudowne. Rozstąpienie się ziemi było równie niezwykłe i wykraczające poza porządek natury jak rozdzielenie się morza. Ponowne zamknięcie się ziemi było jeszcze bardziej zdumiewające niż powrót wód na swoje miejsce. Bóg ma pod swoją władzą każde stworzenie i może użyć dowolnego z nich, kiedy zechce, jako narzędzia sądu. Żadne z nich nie będzie naszym sprzymierzeńcem, jeśli Bóg występuje przeciwko nam.

Bóg potwierdzał Izraelowi to, czego Mojżesz nauczył go przed chwilą w swojej modlitwie: „Któż zna potęgę Twojego gniewu?” (Księga Psalmów 90:11). Gdy Bóg zechce, czekają ludzi czyniących zło niezwykłe kary (Księga Hioba 31:3). Wobec tego świętego Pana Boga nikt nie zdoła się ostać.

Ten sąd był też stosowny do winy. Buntownicy wypowiadali się przeciw samemu niebu, a ich słowa niosły śmierć. Dlatego ziemia otworzyła przeciwko nim swoją paszczę i ich pochłonęła. Rozrywali zgromadzenie, więc ziemia rozdarła się pod ich stopami. Grzesznicy, którzy odrzucają upomnienie, są ciężarem dla ziemi, a całe stworzenie jęczy pod ich brzemieniem. W tym wydarzeniu stało się to widoczne: ziemia zapadła się pod buntownikami, jakby znużona ich dźwiganiem. Gdy pomyślimy, że ziemia wciąż niesie ciężar grzechu, zdumiewa, iż tylko raz zapadła się pod takim brzemieniem.

Ten sąd wskazywał także na wieczną zgubę zatwardziałych grzeszników, którzy umierają, nie nawróciwszy się do Boga. W tym sensie schodzą oni do grobu (Księga Psalmów 9:16) i szybko zstępują do piekła (Księga Psalmów 55:16). Dawid jednak, choć czuł, że grzęźnie w głębokim błocie, modlił się z wiarą: „Niech studnia nie zamknie nade mną swojej paszczy” (Księga Psalmów 69:16). Groziło mu wielkie niebezpieczeństwo, lecz jego sytuacja nie była beznadziejna, jak sytuacja buntowników.

Cały lud Izraela przeraził się tym sądem. Ludzie uciekali, gdy usłyszeli krzyk (Księga Liczb 16:34). Wołali o pomoc, gdy było już za późno. Ich rozpaczliwe wołania nie przyciągnęły sąsiadów, by przyszli im z pomocą, lecz jeszcze bardziej ich od nich oddaliły. Świadomi własnej winy i winy innych, nawoływali się nawzajem do ucieczki: „Żeby i nas nie pochłonęła ziemia”.

Powinniśmy wyciągać przestrogę z zagłady innych. Gdybyśmy przez wiarę mogli usłyszeć krzyki tych, którzy znaleźli się w bezdennej otchłani, o wiele bardziej staralibyśmy się ocalić własne życie i uniknąć tego samego potępienia.