Księga Liczb 15:22 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu przepisy dotyczące ofiar za grzechy popełnione nieświadomie. Żydzi rozumieli je przede wszystkim jako odnoszące się do bałwochwalstwa, czyli fałszywego kultu, do którego dochodziło wskutek błędów nauczycieli. Chodzi tu o sytuację, w której lud nie przestrzegał wszystkich tych przykazań (Księga Liczb 15:22-23). Jeśli ludzie nie składali darów będących wyrazem wdzięczności i posłuszeństwa, musieli przynieść ofiarę przebłagalną, nawet jeśli zaniedbanie wynikało z zapomnienia lub pomyłki. Jeśli pomijali część obrzędu, powinni naprawić to zaniedbanie, wypełniając inną jego część. W ten sposób prawo to służyło jako środek zaradczy.

Pierwszy przypadek dotyczy grzechu całego narodu, popełnionego nieświadomie i podtrzymywanego przez powszechny błąd (Księga Liczb 15:24). „Całe zgromadzenie” oznacza lud jako wspólnotę, co wyjaśnia werset 25: chodzi o całe zgromadzenie Izraelitów. Praw obrzędowych było tak wiele i były tak różnorodne, że łatwo można było o niektórych zapomnieć albo stopniowo je zaniedbać, zwłaszcza o wspomnianym przed chwilą nakazie dotyczącym ofiarowania części ciasta. Gdyby po dokładnym zbadaniu Prawa okazało się, że cały naród zaniedbywał ten nakaz lub inne przykazanie, należało złożyć ofiarę za cały lud, a grzech zostałby odpuszczony (Księga Liczb 15:25-26). Naród nie zostałby dotknięty zasłużonym sądem. Sformułowanie „według ustalonego porządku” odsyła do wcześniejszego prawa, które zostaje tu powtórzone. Ten sam cielec, nazwany w Księdze Kapłańskiej ofiarą za grzech (Księga Kapłańska 4:13 i 4:21), tutaj zostaje nazwany ofiarą całopalną (Księga Liczb 15:24), ponieważ spalano go w całości, choć nie na ołtarzu, lecz poza obozem. Dodawano również kozła jako ofiarę za grzech.

Na mocy tego prawa Ezechiasz, król Judy, dokonał przebłagania za grzechy z czasów panowania jego ojca. Złożył w ofierze siedem cielców, siedem baranów, siedem jagniąt i siedem kozłów jako ofiarę za królestwo, świątynię, Judę (Druga Księga Kronik 29:21) i cały Izrael. Podobną ofiarę złożono po powrocie z wygnania (Księga Ezdrasza 8:35).

Prawo mówi także o pojedynczej osobie: „Jeśli ktoś zgrzeszy nieświadomie” (Księga Liczb 15:27). Chodzi o człowieka, który zaniedbał część swoich obowiązków. Powinien przynieść ofiarę przewidzianą w takim przypadku (Księga Kapłańska 4:27 i następne). W ten sposób dokonywano przebłagania za osobę, która zgrzeszyła nieświadomie (Księga Liczb 15:28). Grzechy popełnione nieświadomie także wymagają przebłagania, ponieważ niewiedza może zmniejszać winę, ale nie usprawiedliwia tych, którzy mogli poznać wolę swojego Pana, a jej nie wypełnili. Dawid prosił o oczyszczenie z ukrytych win, czyli z grzechów, których nawet nie był świadomy, z błędów, których nie rozumiał (Księga Psalmów 19:12).

Grzechy popełnione nieświadomie zostają przebaczone dzięki Chrystusowi, wielkiej ofierze, którą złożył raz na zawsze na krzyżu. Cel swojej ofiary wyjaśnił On, modląc się: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. Paweł również zdaje się nawiązywać do tego prawa o grzechach popełnionych nieświadomie, gdy mówi: „Dostąpiłem miłosierdzia, ponieważ działałem nieświadomie, w niewierze” (Pierwszy List do Tymoteusza 1:13). Łaskawym znakiem jest też to, że prawo obejmowało cudzoziemców mieszkających pośród Izraelitów. Uważano ich za prozelitów, czyli pogan, którzy przyłączyli się do prawdziwej wiary (Księga Liczb 15:29). W ten sposób błogosławieństwo obiecane Abrahamowi objęło pogan.