Księga Liczb 15:1 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu pełne wskazówki dotyczące ofiar z pokarmów i ofiar płynnych, które składano wraz ze wszystkimi ofiarami ze zwierząt. Wstęp do tego prawa jest bardzo pokrzepiający: „Gdy wejdziecie do ziemi, do której was prowadzę”, macie postępować tak i tak (Księga Liczb 15:2). To wyraźny znak, że Bóg się od nich nie odwrócił, nawet po zapowiedzianym sądzie. Pokazuje też, że zachowa Ziemię Obiecaną dla ich dzieci, choć oni sami tak szybko buntowali się przeciwko Niemu.

Być może obawiali się, że kiedyś popełnią tak poważny błąd, iż na zawsze zostaną odcięci od Boga, jak poprzednie pokolenie. Tymczasem to prawo zakłada, że niektórzy z nich z czasem wejdą do Kanaanu. Ofiary z pokarmów były dwojakiego rodzaju. Niektóre składano osobno; przepisy dotyczące ich podano w Księdze Kapłańskiej 2:1 i kolejnych wersetach. Inne dołączano do ofiar całopalnych i ofiar wspólnotowych, którym zawsze towarzyszyły. Właśnie o tych drugich mowa w tym fragmencie.

Skoro ofiary dziękczynne miały być jak pokarm na Bożym stole, nie mogło na nim zabraknąć chleba, oliwy i wina, obok mięsa. Dostawcy zaopatrywali świątynię Salomona w najprzedniejszą mąkę (1 Księga Królewska 4:22). Było stosowne, by Boży stół był obficie zastawiony, z chlebem i mięsem oraz kielichem, który się przelewa. „W domu Ojca mego jest chleba pod dostatkiem”. Celem tego prawa jest określenie, jaką ilość ofiary z pokarmów i ofiary płynnej należy składać wraz z każdą ofiarą.

Jeśli składano w ofierze jagnię albo koźlę, ofiara z pokarmów miała obejmować jedną dziesiątą efy mąki, czyli około 2,4 litra. Należało ją zmieszać z jedną czwartą hinu oliwy. Ofiara płynna miała zawierać tyle samo wina, czyli około 1,4 litra (Księga Liczb 15:3–5). Jeśli składano w ofierze barana, ilość ofiary z pokarmów podwajano: należało dać dwie dziesiąte efy mąki, czyli około 4,7 litra, zmieszane z jedną trzecią hinu oliwy. Jako ofiarę płynną należało złożyć tyle samo wina (Księga Liczb 15:6–7).

Jeśli składano w ofierze byka, ilość ofiary z pokarmów potrajano: należało dać trzy dziesiąte efy mąki i około 2,4 litra oliwy, a jako ofiarę płynną tyle samo wina (Księga Liczb 15:8–10). Wielkość ofiary rosła więc wraz z wielkością ofiarowanego zwierzęcia. Zasada ta obowiązywała niezależnie od tego, czy ofiarę składała jedna osoba, czy była ona finansowana ze wspólnych środków. Płynie stąd nauka, że nasze oddawanie czci Bogu powinno być proporcjonalne, podobnie jak inne obowiązki.

Izraelici i przybysze zostali tu postawieni na równi, podobnie jak w innych sprawach (Księga Liczb 15:13–16). „Jedno prawo będzie dla was i dla przybysza”, który przyłączył się do wiary Izraela. Było to zaproszenie dla pogan, czyli narodów nieżydowskich, by stali się wyznawcami prawdziwego Boga i uczestniczyli w Jego kulcie. W sprawach cywilnych rozróżniano cudzoziemców i Izraelitów z urodzenia, ale nie w sprawach Bożych. Przybysz miał być przed Bogiem taki jak Izraelita, bo Bóg nie ma względu na osoby. Zob. Księga Izajasza 56:3.

Prawo to nakładało też na Żydów obowiązek życzliwego traktowania przybyszów i zakazywało ich krzywdzić, skoro Bóg również ich przyjmował. Wspólne oddawanie czci powinno budować silne więzi i usuwać wrogość. Miało też poskramiać dumę Żydów, którzy mogli chełpić się swoim pochodzeniem: „Jesteśmy potomkami Abrahama”. Bóg przypominał im, że potomkowie przybysza są dla Niego równie mile widziani jak potomkowie Jakuba. Pochodzenie ani więzy rodzinne nie dają nikomu przewagi ani nie stawiają go w gorszej sytuacji, gdy Bóg go przyjmuje.

Prawo to zapowiadało również powołanie pogan i ich przyjęcie do Kościoła. Skoro Prawo tak niewielką wagę przywiązywało do różnic między Żydami a poganami, Ewangelia miała przywiązywać do nich jeszcze mniejszą. Zburzyła mur między nimi i przez jedną ofiarę przyprowadziła jednych i drugich do Boga, bez zachowywania dawnych obrzędów Prawa.

Jest tu także prawo dotyczące ofiarowania Panu pierwszej części ciasta. Podobnie jak poprzednie prawo, opiera się ono na radosnym założeniu, że Izraelici wejdą do Ziemi Obiecanej (Księga Liczb 15:18). Dopóki żywili się manną, nie potrzebowali tak szczególnego przypomnienia, że Bóg jest właścicielem ich codziennego chleba i że to On im go daje. Sam cud mówił o tym wystarczająco jasno. Lecz w Kanaanie, gdzie mieli spożywać plony własnej pracy, Bóg chciał, by pamiętali, że nadal jest ich gospodarzem i największym dobroczyńcą.

Mieli więc oddawać Mu nie tylko pierwociny i dziesięcinę, które już wcześniej zostały wydzielone ze zboża zebranego na polach. Nawet gdy ziarno znalazło się w ich domach i w dzieży, niemal gotowe, by trafić na stół, Bóg wymagał jeszcze jednego wyrazu uznania. Część ciasta, według Żydów co najmniej jedną czterdziestą całej porcji, należało złożyć Bogu w ofierze (Księga Liczb 15:20–21). Otrzymywał ją kapłan na utrzymanie swojego domu.

W ten sposób mieli wyznawać, że zależą od Boga w sprawie codziennego chleba, nawet gdy chleb był już w ich domu. Mieli też oczekiwać od Boga pocieszenia płynącego z dobrego korzystania z tego, co otrzymali. Czytamy o ludziach, którzy przynosili do domu wiele, lecz Bóg dmuchnął na to i niewiele z tego zostało (Księga Aggeusza 1:9). Chrystus uczy nas modlić się nie o to, by Bóg dał nam w tym roku roczne zbiory, lecz: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Przez to prawo Bóg mówił ludowi to samo, co później prorok powiedział wdowie z Sarepty: „Najpierw przygotuj mały placek dla mnie” (1 Księga Królewska 17:13).

Ta ofiara została zachowana w wizji świątyni Ezechiela, a przykazanie to wiąże się z obietnicą błogosławieństwa dla domu (Księga Ezechiela 44:30): „Dacie kapłanowi pierwszą część waszego ciasta, aby błogosławieństwo spoczęło na waszym domu”. Gdy Bóg otrzymuje należną Mu część naszego dobytku, możemy oczekiwać, że będziemy z radością korzystać z tego, co nam pozostaje.