Księga Liczb 12:4 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz nie żywił urazy z powodu doznanej krzywdy, nie skarżył się Bogu ani nie próbował się przed Nim bronić. Bóg jednak odczuł oburzenie. Słyszy wszystko, co mówimy w gniewie, i dostrzega każde pochopne słowo. To dobry powód, by powściągać język i nie mówić źle o innych. To także dobry powód, by nie nadstawiać ucha na oszczerstwa i nie rozpamiętywać tego, co inni mówią o nas. Jak mówi psalmista, milczał i nie otwierał ust, bo wiedział, że Bóg słyszy (Księga Psalmów 38:13–15). Im mniej zabiegamy o własną sprawę, tym bardziej Bóg bierze ją w swoje ręce. Niewinny człowiek, niesłusznie oskarżony, może niewiele mówić, jeśli wie, że sam Sędzia wystąpi w jego obronie.

Sprawa zostaje teraz podjęta, a jej uczestników od razu wzywa się przed wejście do przybytku, świętego namiotu, w którym Bóg spotykał się z Izraelem (Księga Liczb 12:4–5). Mojżesz często gorliwie zabiegał o cześć dla Boga, a teraz Bóg z gorliwością bronił czci Mojżesza. Bóg uczci tych, którzy Jemu oddają cześć, i nie zwleka z pomocą tym, którzy stają po Jego stronie. W dawnych czasach sędziowie zasiadali w bramie miasta, by rozpatrywać sprawy, a tutaj obłok Bożej obecności stanął u wejścia do przybytku. Aaron i Miriam zostali tam przyprowadzeni jako winni i musieli odpowiedzieć za swoje postępowanie.

Aaronowi i Miriam uświadomiono, że choć piastowali wysoką pozycję, nie powinni uważać się za równych Mojżeszowi ani występować przeciwko niemu (Księga Liczb 12:6–8). Czy byli prorokami Pana? Owszem, ale Mojżesz ich przewyższał. Bóg obdarzał proroków wielkim szacunkiem. Choć ludzie szydzili z nich i źle ich traktowali, byli oni wybranymi sługami Boga i Jego bliskimi przyjaciółmi. Bóg objawiał im siebie przez sny, gdy spali, oraz przez widzenia, gdy byli na jawie, a przez nich dawał się poznać innym. Naprawdę wielcy i szczęśliwi są ci, którym Bóg daje się poznać. Dziś czyni to nie przez sny i widzenia, jak dawniej, lecz przez Ducha mądrości i objawienia, który ukazuje małym dzieciom to, czego niegdyś pragnęli ujrzeć prorocy i królowie. Dlatego o czasach ostatecznych, czasach Mesjasza, powiedziano, że synowie i córki będą prorokować (Księga Joela 2:28), bo poznają tajemnice łaskawego królestwa Boga lepiej niż wcześniejsi prorocy (List do Hebrajczyków 1:1–2).

Mojżesz otrzymał jednak znacznie większy zaszczyt (Księga Liczb 12:7). Bóg stwierdza, że Jego sługa Mojżesz różnił się od pozostałych i przewyższał ich wszystkich. W nagrodę za to, że znosił zniewagę Miriam i Aarona z łagodnością i cierpliwością, Bóg nie tylko oczyścił go z zarzutów, lecz także go pochwalił. Wykorzystał tę okazję, by obdarzyć Mojżesza trwałym zaszczytem. Podobnie ci, którzy są znieważani i prześladowani za to, że postępują słusznie, otrzymają wielką nagrodę w niebie. Chrystus przyzna się do nich przed swoim Ojcem i świętymi aniołami.

Po pierwsze, Mojżesz odznaczał się głęboką prawością i wypróbowaną wiernością. „Jest wierny w całym moim domu”. Ta cecha została wymieniona jako pierwsza, ponieważ łaska przewyższa dary. Miłość jest większa od wiedzy, a uczciwa służba Bogu przynosi człowiekowi większą cześć niż wykształcenie, głębokie teorie czy umiejętność posługiwania się wieloma językami. Właśnie tę cechę Mojżesza apostoł przywołuje, gdy pokazuje, że Chrystus przewyższa Mojżesza. Mojżesz był wierny jako sługa, Chrystus zaś jest wierny jako Syn (List do Hebrajczyków 3:2, 3:5–6). Bóg powierzył Mojżeszowi przekazanie swojego orędzia Izraelowi, a Izrael ufał, że Mojżesz będzie rozmawiał z Bogiem w jego imieniu. Był wierny obu stronom. W tym wielkim dziele mówił i postępował jak uczciwy, szlachetny człowiek, którego jedynym celem była chwała Boga i dobro Izraela.

Po drugie, Mojżesz został obdarzony jaśniejszym poznaniem woli Boga i bliższą więzią z Nim niż jakikolwiek inny prorok. Słyszał od Boga więcej niż ktokolwiek inny i słyszał wyraźniej: Bóg rozmawiał z nim „usta w usta”, czyli twarzą w twarz (Księga Wyjścia 33:11), jak przyjaciel, który swobodnie rozmawia z przyjacielem. Mojżesz nie doświadczał lęku i zagubienia, które niekiedy ogarniały innych proroków, takich jak Ezechiel i Jan, gdy przemawiał do nich Bóg. Przez innych proroków Bóg przekazywał ostrzeżenia i obietnice, często ujęte w zagadkowe słowa, symbole, obrazy i przypowieści. Mojżeszowi natomiast powierzył prawa i święte nakazy, które trzeba było przedstawić jasno i zrozumiale.

Mojżesz widział także więcej z Boga niż jakikolwiek inny prorok. Ujrzał „podobieństwo Pana”, tak jak wcześniej na Horebie, gdy Bóg ogłosił mu swoje imię. A jednak było to tylko podobieństwo. Aniołowie i uwielbieni święci zawsze oglądają oblicze naszego Ojca. Mojżesz otrzymał szczególny dar prorokowania, który wyróżniał go spośród wszystkich innych proroków, a mimo to nawet najmniejszy w królestwie niebios jest większy od niego. Nasz Pan Jezus przewyższa go nieporównanie bardziej (List do Hebrajczyków 3:1 i następne).

Aaron i Miriam powinni teraz uważnie zastanowić się, kogo obrazili: „Czy nie baliście się wystąpić przeciwko mojemu słudze Mojżeszowi?”. Oryginalne sformułowanie jeszcze mocniej podkreśla tę myśl: „przeciwko mojemu słudze, przeciwko Mojżeszowi”. Jak mogli ośmielić się mówić źle o jednym ze sług Boga, a zwłaszcza o Mojżeszu, przyjacielu Boga, człowieku godnym zaufania i zarządcy w Jego domu? Jak mogli zadawać ból i przynosić hańbę człowiekowi, którego Bóg tak wysoko cenił? Czy nie powinni się spodziewać, że Bóg uzna to za zniewagę wobec siebie? Mamy wszelkie powody, by bać się mówić lub czynić cokolwiek przeciwko sługom Boga. To niebezpieczne, bo Bóg stanie w ich obronie, a to, co ich rani, uzna za dotknięcie źrenicy swojego oka. Obrażanie tych najmniejszych, którzy należą do Chrystusa, jest poważną sprawą (Ewangelia Mateusza 18:6). Ci, którzy nie boją się mówić źle o rządzących i o osobach zajmujących wysoką pozycję, okazują wyjątkową zuchwałość w czynieniu zła (Drugi List Piotra 2:10).

Po tym, jak Bóg ukazał im ich winę i nierozsądek, dał im też odczuć swoje niezadowolenie (Księga Liczb 12:9). Rozgniewał się na nich, a jego gniew mógł być widoczny, być może w zmianie barwy obłoku albo w błyskach błyskawic. Najwyraźniejszym znakiem było jednak to, że odszedł i nie chciał nawet wysłuchać ich usprawiedliwień. Nie musiał ich słuchać, bo z daleka znał już ich myśli. W ten sposób dał jasno do zrozumienia, że poczuł się urażony. Odejście Bożej obecności jest najpewniejszym i najsmutniejszym znakiem Jego niezadowolenia z nas. Biada nam, jeśli nas opuści. Bóg nie odchodzi, dopóki nasze własne grzechy i nierozsądek Go nie oddalą.