Księga Liczb 12:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw małoduszność Aarona i Miriam. Wystąpili przeciw Mojżeszowi (Księga Liczb 12:1). Skoro nawet Mojżesz, tak bardzo zaszczycony przez Boga, doświadczył tylu obelg ze strony ludzi, nikt z nas nie powinien uważać takich prób za coś dziwnego ani zbyt trudnego do zniesienia. Nie powinniśmy pozwalać, by wprawiały nas w gniew lub zniechęcenie.

Trudno byłoby się spodziewać, że źródłem kłopotów dla Mojżesza okażą się ludzie pobożni i dobrzy, a do tego przywódcy religijni. Miriam była prorokinią, a Aaron arcykapłanem. Oboje uczestniczyli też razem z Mojżeszem w wyprowadzeniu Izraela z Egiptu (Księga Micheasza 6:4). Szczególnie boli, gdy krzywda spotyka nas ze strony bliskich. Mojżeszowi sprawili ją własny brat i siostra, którzy wiele zawdzięczali jego pozycji. Trudniej pojednać się z bratem, który nas skrzywdził, niż zdobyć warowne miasto.

To wydarzenie potwierdziło również powołanie Mojżesza. Jego pozycja wynikała z przychylności Boga, a nie z porozumienia z krewnymi, którzy sami byli niezadowoleni z jego awansu. Wielu krewnych Jezusa również w Niego nie wierzyło (Ewangelia Jana 7:5). Wydaje się, że spór rozpoczęła Miriam, a Aaron, który nie brał udziału w wyborze siedemdziesięciu starszych, był już rozgoryczony i opowiedział się po jej stronie. Powinien był pamiętać, że Mojżesz wstawił się za nim, gdy Bóg rozgniewał się z powodu złotego cielca (Księga Powtórzonego Prawa 9:20). Nie powinien był odpłacać złem za dobro.

Mieli do Mojżesza dwa zarzuty. Po pierwsze, krytykowali jego małżeństwo. Niektórzy sądzą, że chodziło o późniejszy związek Mojżesza z Kuszytką, czyli kobietą pochodzącą z Etiopii lub Arabii. Inni uważają, że występowali przeciw jego żonie, Seforze, obraźliwie nazywając ją Etiopką. Być może dawali też do zrozumienia, że miała zbyt duży wpływ na Mojżesza przy wyborze siedemdziesięciu starszych. Możliwe, że Sefora i Miriam pokłóciły się wcześniej na osobności, a od jednego ostrego słowa do kolejnego spór objął w końcu Mojżesza i Aarona.

Po drugie, narzekali na przywództwo Mojżesza. Nie zarzucali mu złego prowadzenia ludu, lecz sądzili, że zbyt wiele władzy zachowuje dla siebie (Księga Liczb 12:2). „Czy tylko przez Mojżesza mówił Pan? Czy nie mówił także przez nas?”. Innymi słowy, pytali, dlaczego to Mojżesz sam ma wybierać tych, którzy otrzymają ducha prorokowania. Czy oni również nie mogli uczestniczyć w tej decyzji i wybrać swoich przyjaciół? Nie mogli zaprzeczyć, że Bóg przemawiał przez Mojżesza, i wiedzieli, że niekiedy przemawiał także przez nich. Mimo to chcieli zrównać się z Mojżeszem, choć Bóg już na wiele wyraźnych sposobów wskazał, że wyróżnia go spośród innych.

Pokazuje to, jak silny może być grzech pragnienia, by zajmować najwyższe miejsce, nawet wśród uczniów. To głęboki i niebezpieczny grzech. Ludzie cieszący się dobrą pozycją często i tak są niezadowoleni, gdy ktoś inny zostaje wyniesiony wyżej. Osoby wyróżniające się często budzą zazdrość.

Zwróćmy teraz uwagę na niezwykłą cierpliwość Mojżesza wobec tej zniewagi. Pan usłyszał, co zostało powiedziane (Księga Liczb 12:2), ale sam Mojżesz milczał, bo był bardzo pokorny (Księga Liczb 12:3). Miał wszelkie powody, by poczuć się urażony. Zarzut był okrutny, a do tego padł w trudnym momencie, gdy lud był już niespokojny i pełen skarg. Gdyby Aaron i Miriam podburzyli Izraelitów, zamęt mógłby znów szybko się rozprzestrzenić. Mojżesz jednak zachował się tak, jakby niczego nie słyszał.

Gdy chodziło o cześć Boga, jak w sprawie złotego cielca, nikt nie okazywał większej gorliwości niż Mojżesz. Lecz gdy atakowano jego własną cześć, nikt nie był łagodniejszy. W sprawie Boga był odważny jak lew, a we własnej — łagodny jak jagnię. Lud Boży nazywa się pokornymi ziemi (Księga Sofoniasza 2:3), ale niektórzy szczególnie wyróżniają się tą cnotą. Do takich osób należał Mojżesz. Ta pokora przygotowała go do zadania, które powierzył mu Bóg — zadania wymagającego całej jego cierpliwości, a niekiedy nawet więcej, niż mógł z siebie dać.

Niekiedy nieżyczliwość przyjaciół wystawia naszą łagodność na większą próbę niż nienawiść wrogów. Jezus również mówił o swojej łagodności: „Jestem cichy i pokorny sercem” (Ewangelia Mateusza 11:29). Przykład łagodności Chrystusa był doskonały i bez skazy. Przykład Mojżesza był wielki, ale nie doskonały.