Księga Liczb 10:11 – znaczenie i zastosowanie

To ogólny opis wymarszu Izraela spod góry Synaj, gdzie lud przebywał około roku. Wiele ważnych wydarzeń miało tam miejsce. Bóg najwyraźniej wcześniej oznajmił Izraelitom, że nadszedł czas, by ruszyć dalej (Księga Powtórzonego Prawa 1:6-7): pozostali na tej górze wystarczająco długo i mieli wyruszyć w stronę Ziemi Obiecanej. Apostoł pisze, że góra Synaj wskazuje na niewolę (List do Galatów 4:24), mając na myśli dane tam Prawo. Prawo jest pożyteczne jako wychowawca prowadzący nas do Chrystusa, ale nie powinniśmy na nim poprzestawać. Mamy iść dalej, ku radości i wolności dzieci Bożych, bo zbawienie otrzymujemy na mocy obietnicy, a nie Prawa.

Zwróćmy uwagę na sygnał do wymarszu. Obłok uniósł się znad Przybytku, świętego namiotu, w którym Bóg spotykał się ze swoim ludem, i zapewne pozostawał nad nim, aż lud był gotowy do drogi. Rozebranie obozu i spakowanie wszystkiego musiało być ogromnym przedsięwzięciem. Każda rodzina zajmowała się jednak w tym samym czasie własnym namiotem i dobytkiem, więc dzięki wielu rękom praca szybko dobiegała końca. Potem rozpoczął się marsz. Izraelici wyruszali zgodnie z poleceniem Pana i podążali za obłokiem (Księga Liczb 10:13). Niektórzy uważają, że powtarzające się wzmianki o poleceniu Pana miały uprzedzić późniejszy zarzut, jakoby Izrael błąkał się po pustyni, bo się zgubił i nie potrafił znaleźć drogi wyjścia. Tak nie było. Na każdym etapie i przy każdym kroku lud pozostawał pod Bożym kierownictwem. Nawet jeśli Izraelici nie wiedzieli, dokąd zmierzają, Ten, który ich prowadził, wiedział. Ci, którzy powierzają się Słowu i Duchowi Bożemu, idą wytrwale naprzód, nawet gdy czują się zagubieni. Jeśli są pewni, że nie utracą Boga, który ich prowadzi, nie muszą się bać, że zgubią drogę.

Po trzech dniach wędrówki lud odpoczął na pustyni Paran. Wszystkie nasze wędrówki w tym świecie są w istocie przejściem z jednej pustyni na drugą. Zmiany, które mają przynieść poprawę, nie zawsze przynoszą oczekiwany skutek. Dopóki wszędzie zabieramy ze sobą ludzką słabość, musimy liczyć się także z ludzkimi trudnościami. Nigdy nie zaznamy pełnego odpoczynku ani nie poczujemy się naprawdę u siebie, dopóki nie dotrzemy do nieba, gdzie wszystko będzie dobrze.

Oto kolejność marszu, zgodna z planem, który wyznaczył Bóg. Jako pierwszy szedł oddział Judy (Księga Liczb 10:14-16). Naczelny sztandar należał do tego pokolenia. Był to znak królewskiego panowania, które później przypadło Judzie za czasów Dawida. Wskazywał również na Wodza naszego zbawienia, Jezusa Chrystusa, o którym powiedziano, że lud zgromadzi się wokół Niego.

Za nimi podążały dwa rody Lewitów odpowiedzialne za przenoszenie Przybytku. Gdy tylko obłok się uniósł, Przybytek rozbierano i pakowano do drogi (Księga Liczb 10:17). Sześć wozów przewoziło jego większe i cięższe elementy. To częste przenoszenie Przybytku pokazywało, że prawo ceremonialne, czyli system oddawania czci oparty na zewnętrznych obrzędach, miało charakter tymczasowy. To, co tak często przenoszono, miało pewnego dnia przeminąć (List do Hebrajczyków 8:13). Następnie, zgodnie z poleceniem Pana, za Judą podążał oddział Rubena (Księga Liczb 10:18-20).

Potem szli Kehatyci, jeden z rodów Lewitów, niosąc święte wyposażenie Przybytku. Poruszali się środkiem obozu, w miejscu zarazem najbezpieczniejszym i najbardziej zaszczytnym (Księga Liczb 10:21). Uwaga na marginesie zdaje się oznaczać, że Gerszonici i Meraryci rozstawiali Przybytek, zanim dotarli Kehatyci. Sformułowanie może też sugerować, że w razie potrzeby inni Izraelici z pierwszej chorągwi pomagali rozstawić Przybytek, tak aby można go było wznieść szybko, jeszcze przed rozbiciem własnych namiotów.

Za nimi podążał oddział Efraima, idąc za Arką Przymierza, skrzynią oznaczającą obecność Boga (Księga Liczb 10:22-24). Niektórzy sądzą, że właśnie do tego nawiązuje psalmista, gdy modli się: „Przed Efraimem, Beniaminem i Manassesem obudź swoją moc i przyjdź nam na ratunek” (Księga Psalmów 80:2). Arka jest również nazwana mocą Boga (Księga Psalmów 78:61). Na końcu szedł oddział Dana (Księga Liczb 10:25-27). Nazywa się ją tylną strażą wszystkich obozów, ponieważ zbierała tych, którzy zostali z tyłu. Nie chodziło o kobiety i dzieci, którymi opiekowały się ich rodziny, lecz o osoby nieczyste rytualnie, ludzi z mieszanego tłumu oraz wszystkich osłabionych, którzy nie nadążali za marszem. Ten, który prowadzi Józefa jak stado, troskliwie opiekuje się tymi, którzy zostają w tyle (Księga Ezechiela 34:16), i nie utraci żadnego z tych, którzy zostali Mu dani (Ewangelia Jana 17:11).