Księga Liczb 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj Bóg poucza Mojżesza, jakie sygnały mają być ogłaszane ludowi za pomocą trąb. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że to drobiazg, o którym Mojżesz mógł zdecydować sam. Jednak całe życie Izraela miało być kształtowane przez słowo Boże, dlatego także ten szczegół pochodził od Boga.

Najpierw Mojżesz otrzymuje wskazówki, jak wykonać trąby. Miały być srebrne, a niektórzy rozumieją to polecenie tak, że należało je wykuć, a nie odlać. Zarówno materiał, jak i kształt dobrze nadawały się do ich przeznaczenia. Mojżesz miał wykonać tylko dwie, ponieważ posługiwało się nimi dwóch kapłanów. Później, za czasów Salomona, jednocześnie grało na trąbach 120 kapłanów (Druga Księga Kronik 5:12). Trąby te prawdopodobnie miały kształt zbliżony do trąb używanych dzisiaj.

Bóg wskazuje też, kto ma się nimi posługiwać. Nie ktokolwiek, lecz kapłani, synowie Aarona, do którego rodu kapłańskiego należał Eli (Księga Liczb 10:8). Choć ich urząd był zaszczytny, nie byli zbyt ważni, by usługiwać w domu Bożym jako trębacze. Nawet najskromniejsze zadanie w tym miejscu było godne czci. Zapowiadało to także służbę ludzi powołanych przez Pana, którzy powinni podnosić głos jak trąba, ukazując ludziom ich grzechy (Księga Izajasza 58:1) i wzywając ich do Chrystusa (Księga Izajasza 27:13).

Następnie Bóg wyjaśnia, kiedy mają rozbrzmiewać trąby. Po pierwsze, miały zwoływać zgromadzenia (Księga Liczb 10:2). Podobnie polecono zadąć w trąbę na Syjonie, aby zwołać uroczyste zgromadzenie i ogłosić post (Księga Joela 2:15). Należy publicznie zapowiadać nabożeństwa, bo zaproszenie do udziału w Bożych ustanowieniach jest otwarte dla wszystkich, którzy zechcą przyjść. Mądrość nadal woła w najbardziej ruchliwych miejscach, wzywając ludzi, by słuchali.

Trąba miała wydać wyraźny dźwięk, aby ludzie wiedzieli, co on oznacza. Gdy mieli się zebrać tylko przywódcy i starsi, wystarczała jedna trąba, bo przywódcy powinni szybko zabierać się do dobrego dzieła. Gdy należało zgromadzić cały lud, miały zabrzmieć obie trąby, by wezwanie było słyszalne z większej odległości. Wiąże się z tym błogosławieństwo słyszenia radosnego dźwięku, czyli wezwania do udziału w publicznym oddawaniu czci Bogu (Księga Psalmów 89:15; Księga Psalmów 122:1). Wskazuje to również na wielki dzień, gdy cały świat zostanie wezwany dźwiękiem trąby archanioła (Ewangelia Mateusza 24:31).

Po drugie, trąby miały dawać sygnał do wymarszu obozów, aby każda grupa wiedziała, kiedy ruszyć. Głos człowieka nie niósłby się wystarczająco daleko, by przekazać taki rozkaz. Podobnie dobrze wyszkolonym żołnierzom można wyznaczać kierunek marszu za pomocą bębnów. Gdy trąby miały oznajmiać wymarsz, powinny zagrać sygnał alarmowy: urywany, żywy dźwięk, który pobudzał lud, gdy ruszał ku niebezpieczeństwu lub do bitwy (Księga Liczb 10:5). Do zwoływania ludu lepiej nadawał się dźwięk jednostajny (Księga Liczb 10:7). Jednak gdy lud w trudnych czasach był wzywany, by szukać miłosierdzia, również rozlegał się sygnał alarmowy (Księga Joela 2:1).

Po pierwszym dźwięku trąby ruszał obóz Judy, po drugim obóz Rubena, po trzecim obóz Efraima, a po czwartym obóz Dana (Księga Liczb 10:5–6). Niektórzy sądzą, że miało to także uczcić ich wędrówkę, ponieważ kapłani, jako Boży posłańcy do ludu, nie tylko ogłaszali Boży rozkaz wymarszu, lecz także Boże błogosławieństwo dla tej drogi. Król judzki Abiasz, który ufał Bożemu wsparciu, wyraził tę pewność, mówiąc, że Bóg jest z nimi, a Jego kapłani mają trąby (Druga Księga Kronik 13:12). Był to śmiały sposób powiedzenia, że ich prawdziwym przywódcą jest Bóg.

Po trzecie, trąby miały dodawać otuchy wojskom i umacniać je, gdy wyruszały do walki (Księga Liczb 10:9). W czasie wojny lud miał dąć w trąby, zwracając się w ten sposób o pomoc do nieba i prosząc Boga, by rozstrzygnął sprawę. Bóg obiecał, że to usłyszy i będzie pamiętał o swoim ludzie. Zwróci uwagę na dźwięk trąb i podejmie działanie na jego rzecz, a ludzie mieli czerpać z tego odwagę, walcząc w Bożych bitwach. Dawid usłyszał później szum w wierzchołkach drzew balsamowych i rozpoznał, że Bóg ruszył przed nim.

Nie znaczy to, że Bóg potrzebował pobudki od trąb, tak jak Chrystus nie potrzebował, by uczniowie budzili Go podczas burzy (Ewangelia Mateusza 8:25). Gdy Bóg zamierza okazać miłosierdzie, często chce, by Jego lud o nie prosił. Podobnie duchowni powinni pobudzać dobrych żołnierzy Jezusa Chrystusa do odważnej walki z grzechem, światem i diabłem. Powinny zapewniać ich, że Chrystus jest dowódcą, który przynosi im zbawienie i wkrótce zetrze szatana pod ich stopami.

Po czwarte, trąby służyły do oddawania czci podczas świętych uroczystości (Ewangelia Mateusza 8:10). Jedno ze świąt nazwano nawet pamiątką trąbienia (Księga Kapłańska 23:23 i następne). Wygląda na to, że dźwięk trąb miał towarzyszyć wszystkim świętom (Księga Psalmów 81:3) i składaniu ofiar (Druga Księga Kronik 29:27). Pokazywało to, jak wiele radości i wesela powinno towarzyszyć oddawaniu czci Bogu, a także napełniało serca uczestników świętą radością w Bogu. Ich ofiary stawały się przed Bogiem pamiątką, bo Bóg ma upodobanie w naszym oddawaniu Mu czci, gdy z radością składamy ofiary. Święte dzieła należy wykonywać ze świętą radością.