Księga Nehemiasza 8:9 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw możemy zauważyć, jak głęboko słowa Prawa, które im odczytano, poruszyły ludzi. Prawo prowadzi do śmierci w tym sensie, że ujawnia grzech, pokazuje ludziom ich nędzę i niebezpieczeństwo, jakie niesie grzech, oraz ogłasza przekleństwo nad każdym, kto nie przestrzega wszystkich Bożych przykazań. Gdy więc usłyszeli te słowa, wszyscy płakali (Księga Nehemiasza 8:9). Był to dobry znak, bo ich serca były wrażliwe, podobnie jak serce Jozjasza, gdy usłyszał słowa Prawa. Płakali, bo zobaczyli, jak obrazili Boga i jak wiele razy złamali Jego Prawo. Gdy niektórzy zaczęli płakać, płakali wszyscy, bo wszyscy uznali swoją winę przed Bogiem.

Po drugie, widzimy, jak słowa pokoju przyniosły im uzdrowienie i pocieszenie. Dobrze było, że tak głęboko poruszyło ich Słowo Boże i że wywarło na nich tak silne wrażenie. Nie powinni jednak pogrążać się w smutku, zwłaszcza w tamtej chwili, bo dzień był poświęcony Panu. Było to jedno z uroczystych świąt, czas radości i uwielbienia. Nawet smutek z powodu grzechu nie powinien powstrzymywać nas od radowania się Bogiem. Powinien raczej prowadzić do tej radości i nas na nią przygotowywać.

Przywódcy zgromadzenia starali się ich uspokoić i dodać im otuchy. W tym miejscu wspomniano Nehemiasza, choć wcześniej w tym rozdziale o nim nie mówiono. Zauważył, że lud płacze. Ezdrasz cieszył się, że ludzi tak poruszyło Słowo, ale Nehemiasz zwrócił uwagę, a Ezdrasz się z nim zgodził, że nie był to właściwy czas na żałobę. Dzień był święty, nazywany szabatem (Księga Kapłańska 23:24), należało więc zachować go w radości i uwielbieniu, a nie poświęcać na pogrążanie się w żalu.

Przywódcy powiedzieli ludziom, żeby nie rozpaczali ani nie płakali (Księga Nehemiasza 8:9). Zachęcali ich: „Nie smućcie się”, „uspokójcie się” i „nie rozpaczajcie” (Księga Nehemiasza 8:10–11). Wszystko jest piękne, gdy dzieje się we właściwym czasie. Tak jak nie powinniśmy się weselić, gdy Bóg wzywa nas do żałoby, tak też nie powinniśmy się trwożyć ani wyniszczać, gdy Bóg daje nam powód do radości. Nawet smutek z powodu grzechu nie powinien stać się tak silny, by odebrać nam radość w Bogu i radość ze służenia Mu.

Przywódcy zachęcili też ludzi, by okazali radość i przywdziali uwielbienie zamiast przygnębienia. Pozwolili im świętować, jedząc i pijąc lepiej niż na co dzień, delektując się tłustymi potrawami i słodkimi napojami. Radość miała jednak łączyć się z troską o ubogich. „Poślijcie porcje tym, dla których nic nie przygotowano”, aby wasz dostatek zaspokoił ich potrzeby, a oni mogli radować się razem z wami i wam błogosławić. Chrystus zalecił to samo tym, którzy wydają uczty: mieli zapraszać ubogich (Ewangelia Łukasza 14:13). Obowiązkiem towarzyszącym świętu religijnemu, podobnie jak religijnemu postowi, jest wyciągnięcie ręki do głodnych (Księga Izajasza 58:7, 10). Boża hojność wobec nas powinna skłaniać nas do hojności wobec innych.

Wielu ludzi cieszy się najlepszym jedzeniem i piciem, nawet w nadmiarze, ale nigdy nie posyła ubogim żadnych porcji ani prawie żadnych okruchów. Tacy ludzie mogą znaleźć przestrogę dla siebie w historii bogacza (Ewangelia Łukasza 16:19 i następne). Nie wiedzą albo nie zastanawiają się nad tym, dlaczego Bóg dał im majątek. Nie powinniśmy pomagać tylko tym, którzy przychodzą prosić. Powinniśmy też posyłać pomoc tym, których nie widzimy. Hojny człowiek planuje hojne czyny i szuka okazji, by pomagać.

Ich radość miała też wyrażać pobożność i oddanie Bogu. „Radość Pana jest waszą siłą”. Nie miała to być radość cielesna ani światowa, lecz święta i duchowa: radość z dobroci Boga, kształtowana przez Jego łaskę i wypływająca z udziału w Jego miłości, przychylności oraz znakach tej przychylności. Ta radość miała być ich siłą, powinni więc ją przyjąć. Po pierwsze, miała ich umocnić do wypełnienia pozostałych obowiązków związanych ze świętem. Im więcej radości mamy w uwielbieniu, tym pełniej w nim uczestniczymy. Po drugie, miała im pomóc we wszystkim, czego wymagało od nich odczytane Prawo. Święta radość jest jak oliwa, która wprawia w ruch koła posłuszeństwa. Po trzecie, miała ich umocnić wobec wrogów knujących przeciwko nim. Radość w Panu uzbroi nas przeciw duchowym atakom i sprawi, że przyjemności grzechu stracą swój urok.

Zgromadzeni postąpili zgodnie z tymi wskazówkami. Przestali płakać (Księga Nehemiasza 8:11) i zaczęli się bardzo radować (Księga Nehemiasza 8:12). Powinniśmy panować nad swoimi uczuciami tak, by nawet jeśli przybiorą na sile, można je było szybko opanować, gdy dostrzeżemy, że są nierozsądne albo nie na miejscu. Kto potrafi tak panować nad własnym duchem, jest lepszy niż mocarz.

Po płaczu przyszła radość. Święty smutek ustępuje miejsca świętej radości. Ci, którzy sieją we łzach, będą zbierać plon w radości. Ci, którzy drżą, gdy Słowo Boże uświadamia im ich winę, mogą później triumfować dzięki pocieszeniu, które ono daje. Mieli też dobry powód do radości. Cieszyli się nie tylko z dobrego jedzenia i picia czy miłego towarzystwa, lecz także dlatego, że zrozumieli wyjaśnione im słowa.

Wielkim miłosierdziem jest to, że mamy Pismo Święte i możemy otrzymać pomoc w jego rozumieniu. To miłosierdzie daje nam wszelkie powody do radości. Biblia i duszpasterze są radością ludu Bożego. Im lepiej rozumiemy Słowo Boże, tym więcej pocieszenia w nim znajdujemy, bo wiele naszych trosk wynika z niejasności w naszych umysłach i z błędnego rozumienia. Gdy po raz pierwszy odczytano im te słowa, płakali. Kiedy je zrozumieli, zaczęli się radować, bo zobaczyli, że dla tych, którzy pokutują i zmieniają swoje postępowanie, są cenne obietnice, a zatem dla Izraela wciąż była nadzieja.