Księga Nehemiasza 8:13 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy, jak lud na nowo skupił uwagę na słowie Bożym. Poprzedniego dnia spędzili już wiele godzin na modlitwie i słuchaniu, a jednak nie mieli dość tego świętego zgromadzenia. Już następnego dnia, choć nie było to święto, przywódcy ludu znów przyszli, by słuchać, jak Ezdrasz wyjaśnia Prawo (Księga Nehemiasza 8:13). Uznali to za bardziej satysfakcjonujące i pożyteczne niż jakiekolwiek ziemskie przyjemności czy zyski.

Im więcej czasu poświęcamy słowu Bożemu, tym bardziej powinniśmy pragnąć je poznawać. Jeśli właściwie je rozumiemy i pozwalamy, by poruszało nasze serca, będziemy chcieli wracać do niego raz po raz, mówiąc: „Jak słodkie są Twoje słowa dla mojego podniebienia!”. Ci, którzy dobrze znają Pisma, wciąż pragną poznawać je lepiej. Kapłani i Lewici przyszli tu wraz z przywódcami do Ezdrasza, biegłego nauczyciela, by zrozumieć słowa Prawa albo, jak podaje przypis na marginesie, by mogli nauczać słów Prawa. Przyszli uczyć się sami, aby móc przygotować się do nauczania innych.

Zwróćmy uwagę na dwie rzeczy. Początkowo pokora Ezdrasza sprawiła, że kapłani i Lewici stanęli obok niego jako współnauczyciele (Księga Nehemiasza 8:4, 7). Jednak po sprawdzeniu swoich sił lepiej dostrzegli własną słabość i umiejętności Ezdrasza. Dlatego drugiego dnia ich pokora zaprowadziła ich do jego stóp, w roli uczniów. Ci, którzy mają nauczać innych, sami muszą najpierw przyjąć pouczenie. Kapłani i Lewici muszą zostać pouczeni, zanim zaczną nauczać.

Po drugie, widzimy, jak szybko lud zastosował się do słowa Bożego, gdy tylko w jednej konkretnej sprawie zrozumiał, co powinien uczynić. Możliwe, że Ezdrasz, korzystając z mądrości swojego Boga, którą miał do dyspozycji (Księga Ezdrasza 7:25), przeczytał im prawa dotyczące świąt obchodzonych w tym miesiącu, a zwłaszcza Święta Namiotów (Księga Kapłańska 23:34; Księga Powtórzonego Prawa 16:13). Duszpasterze powinni głosić to, co prawdziwe i dobre, ale także to, co potrzebne w danej chwili, wskazując ludziom obowiązki odpowiednie do danego dnia.

Przyjrzeli się Bożemu nakazowi dotyczącym Święta Namiotów (Księga Nehemiasza 8:14, 15). Znaleźli go zapisanego w Prawie. Ci, którzy uważnie badają Pisma, odkrywają w nich wiele rzeczy, o których zapomnieli albo nad którymi nigdy dość się nie zastanawiali. Święto upamiętniało życie Izraela w namiotach na pustyni. Przedstawiało też nasze życie na tym świecie, gdzie nie mamy trwałego domu, i wskazywało na świętą radość Kościoła epoki Ewangelii. Pod obrazem tego święta zapowiedziano, że narody zwrócą się ku Chrystusowi (Księga Zachariasza 14:16). Przyjdą obchodzić Święto Namiotów, bo i one nie mają tu trwałego miasta.

O święcie należało ogłosić we wszystkich miastach. Ludzie mieli sami zebrać gałęzie drzew, a mieszkańcy Jerozolimy przynieść je z Góry Oliwnej. Mieli zbudować z nich szałasy, mieszkać w nich, na ile pozwalała pogoda, i radować się podczas święta.

Wiernie zastosowali się do tego nakazu (Księga Nehemiasza 8:16, 17). Właściwie czytamy i słuchamy słowa Bożego tylko wtedy, gdy postępujemy zgodnie z jego nakazami, zwłaszcza gdy przypomina nam ono o zaniedbanym obowiązku. Zamieszkali w szałasach. Kapłani i Lewici wznieśli je na dziedzińcach świątyni. Ci, którzy mieli domy, zbudowali szałasy na dachach lub podwórzach, a ci, którzy nie mieli takiego miejsca, wznieśli je na ulicach. To święto obchodzono już wcześniej (Druga Księga Kronik 5:3; Księga Ezdrasza 3:4), ale od czasów Jozuego nie obchodzono go z taką uroczystością. Wtedy lud po raz pierwszy osiadł w Kanaanie, a teraz osiadł tam ponownie.

Człowiek zbyt mocno przywiązuje się do swojego domu, jeśli nie potrafi opuścić go na jakiś czas w posłuszeństwie wobec Bożego nakazu lub Bożej opatrzności. Ludzie nie ograniczyli się jednak do zewnętrznego obrzędu, lecz zachowali także jego istotę, bo inaczej sam obrzęd niewiele by znaczył. Świętowali z radością, wręcz wielką radością, radując się Bogiem i Jego dobrocią wobec nich. Wszystkie święte święta, a zwłaszcza to, należało obchodzić z radością. W ten sposób oddawano cześć Bogu i umacniano się w Jego służbie.

Przez wszystkie dni święta słuchali także czytania i wyjaśniania słowa Bożego (Księga Nehemiasza 8:18). Dobrze wykorzystywali wolny czas. Nie ma lepszego sposobu na spędzenie wolnej godziny niż studiowanie Pism i rozmowa o nich. Bóg nakazał, by podczas Święta Namiotów co siedem lat odczytywano Prawo. Nie wiemy, czy był to właśnie rok darowania długów, w którym miało się odbyć takie czytanie (Księga Powtórzonego Prawa 31:10, 11). Mimo to poświęcili wszystkie dni święta tej dobrej sprawie. Ósmego dnia odbyło się uroczyste zgromadzenie, zgodnie z Bożym nakazem, i tak zakończyło się święto, dwudziestego drugiego dnia miesiąca.

Nie poprzestali jednak na tym, bo dwudziesty czwarty dzień wyznaczono na post i modlitwę. Święta radość nie powinna powstrzymywać nas od pobożnego smutku, tak jak pobożny smutek nie powinien powstrzymywać nas od świętej radości.