Księga Nehemiasza 4:10 – znaczenie i zastosowanie

Gdy budowniczowie mieli powody sądzić, że plan wroga został udaremniony, wrócili do pracy. Nie czuli się jednak na tyle bezpiecznie, by odłożyć broń, bo wiedzieli, że ich wrogowie nie ustają w działaniach i nigdy się nie poddają. Gdy jeden plan się nie powiedzie, wróg po prostu obmyśli kolejny. Podobnie my powinniśmy zachować czujność wobec duchowych wrogów i nie zakładać, że walka skończy się, zanim wykonamy powierzone nam zadanie.

Nehemiasz zadbał o to, by lud był gotowy na wypadek ataku. Połowa pracowników wznosiła mur, a druga połowa stała na straży z włóczniami, tarczami i łukami. Jedni byli gotowi bronić siebie i pracujących, którzy na sygnał o niebezpieczeństwie mieli natychmiast przerwać pracę i sięgnąć po broń (Księga Nehemiasza 4:16). Prawdopodobnie w ustalonych porach zamieniali się rolami, co odciążało obie grupy, zwłaszcza tragarzy, których siły osłabły (Księga Nehemiasza 4:10). W ten sposób dzielili czas między kielnię a włócznię, albo — jak mówi tekst — jedną ręką pracowali, a drugą trzymali broń (Księga Nehemiasza 4:17). Nie oznacza to, że zawsze dosłownie tak pracowali, ale pokazuje, że jednakową wagę przywiązywali do obu zadań. My również powinniśmy pracować, trzymając zarazem broń do duchowej walki, bo każdemu obowiązkowi towarzyszy jakiś sprzeciw i musimy nadal toczyć dobry bój wiary.

Każdy budowniczy miał też miecz u boku (Księga Nehemiasza 4:18), tak by móc go nosić bez utrudniania sobie pracy. Podobnie Słowo Boże jest mieczem Ducha i powinniśmy mieć je zawsze pod ręką, zarówno w pracy, jak i w zmaganiach, które towarzyszą chrześcijańskiemu życiu. Nehemiasz zadbał również o to, by można było odpowiednio wcześnie ostrzec lud, gdyby wróg próbował zaskoczyć budowniczych. Trzymał przy sobie trębacza, który miał dać sygnał alarmowy przy pierwszej oznace niebezpieczeństwa. Prace były rozległe, a budowniczowie rozproszeni wzdłuż muru, więc Nehemiasz nie mógł jednocześnie obserwować każdego miejsca. Przemieszczał się jednak, nadzorując pracę i dodając otuchy robotnikom, dzięki czemu mógł szybko dowiedzieć się o rozpoczętym ataku i wezwać wszystkich, by zebrali się wokół niego, ufając, że ich Bóg będzie za nich walczył (Księga Nehemiasza 4:18–20). Podczas pracy musieli być rozproszeni tam, gdzie trzeba było wznosić mur, ale do walki powinni łączyć się w jedną całość. Także ci, którzy uczestniczą w dziele budowania Kościoła Chrystusa, powinni być gotowi zjednoczyć się przeciw wspólnemu wrogowi.

Mieszkańcom okolicznych wsi polecono pozostać w Jerozolimie wraz ze służbą (Księga Nehemiasza 4:22). Chodziło nie tylko o to, by rano mieli bliżej do pracy, lecz także o to, by mogli pomóc w razie nocnego ataku. Miasto jest silniejsze, gdy jego mieszkańcy są bezpieczni i gotowi do działania, niż wtedy, gdy polega wyłącznie na swoich murach. Jeśli mieszkańcy są chronieni, a Bóg im błogosławi, mogą czuć się bezpiecznie.

Nehemiasz i wszyscy jego ludzie z oddaniem trwali przy pracy. Włócznie trzymano na widoku, by odstraszać wroga od wschodu do zachodu słońca, a nawet od zmierzchu do zmierzchu każdego dnia (Księga Nehemiasza 4:21). My również powinniśmy mieć się na baczności wobec duchowych wrogów nie tylko za dnia, lecz także w ciemności, bo to ona jest sferą ich władzy w tym świecie. Nehemiasz był tak skupiony na pracy i tak wymagający wobec swoich sług, że w najbardziej intensywnym okresie ani on, ani oni nie kładli się spać w zwykłym stroju nocnym. Spali w ubraniach, zmieniając je tylko od czasu do czasu, by zachować czystość albo z powodu nieczystości rytualnej (Księga Nehemiasza 4:23). Pokazywało to, jak bardzo byli oddani pracy. Byli tak zaangażowani, że nie chcieli tracić czasu na ubieranie się i rozbieranie, lecz pozostawali gotowi do służby w każdej chwili. Dobre dzieło ma większą szansę powodzenia, gdy ci, którzy je wykonują, traktują je poważnie.