Księga Nehemiasza 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu spisek, który wrogowie Żydów uknuli, aby powstrzymać budowę przez zabicie robotników. Głównymi spiskowcami byli Sanballat i Tobiasz, a wraz z nimi inni mieszkańcy okolicy, których wciągnęli w swój plan. Liczyli, że prace same ustaną, lecz gdy usłyszeli, że posuwają się naprzód, ogarnął ich gniew. Gniewali się na Żydów, że tak szybko pracują, i na samych siebie, że zbyt powoli stawiali im opór. Dlatego byli naprawdę wściekli (Księga Nehemiasza 4:7).

Ich gniew był okrutny, a ich nienawiść nie miała żadnego uzasadnienia. Nie mieli z Żydami prawdziwego zatargu, a Żydzi nie wyrządzili im żadnej krzywdy. Żyli obok siebie w pokoju, lecz kierowały nimi zazdrość i złośliwość. Nienawidzili oddania Żydów Bogu, dlatego nie mogli pogodzić się z ich powodzeniem i chcieli ich zniszczyć. Wszyscy zgodnie przystąpili do spisku, choć każdy z nich miał własne interesy. Jednoczyło ich jednak wspólne występowanie przeciwko dziełu Boga.

Działali też potajemnie i bezwzględnie. Uważali, że Żydzi niczego nie zauważą, dopóki napastnicy nie przejmą kontroli. Innymi słowy, knuli podstępnie i próbowali ukryć swój plan przed wszystkimi, nawet przed Bogiem. Zamierzali też postąpić brutalnie: „Przyjdziemy i ich zabijemy”. Jeśli zabójstwo miało powstrzymać prace, byli gotowi się go dopuścić. Chcieli doprowadzić do przerwania budowy i byli pewni, że im się to uda. Taki jest cel niegodziwych: przeszkadzać w dobrym dziele. Jednak dzieło Boga będzie trwać i przynosić owoce.

Jednocześnie budowniczowie zmagali się z presją i strachem. Gdy wrogowie mówili: „Powstrzymajmy te prace”, mieszkańcy Judy mówili: „Poddajmy się, nie damy już rady” (Księga Nehemiasza 4:10). Widzieli, że robotnicy są wyczerpani, a nawet pierwsze zadanie, czyli usuwanie gruzu, wydawało się zbyt trudne do ukończenia. Uznali więc, że lepiej będzie na razie przerwać prace. Uderza to, że silne i odważne plemię Judy mogło pogrążyć się w takim lęku. Przywódcy często przekonują się, że muszą mierzyć się ze strachem swoich sprzymierzeńców równie mocno jak z groźbami wrogów.

Wtedy Nehemiasz otrzymał ostrzeżenie o planach przeciwników (Księga Nehemiasza 4:12). Niektórzy Żydzi mieszkali na wsi, blisko swoich wrogów. Nie mieli dość zapału, by przyjść z pomocą swoim braciom w Jerozolimie, ale byli na tyle blisko, by widzieć, co robią przeciwnicy. Uczciwie i z troską przynieśli wiadomość o zagrożeniu. Powtarzali ją wiele razy, bo byli głęboko zaniepokojeni i bardzo przejęci. Sama relacja jest bardzo zwięzła, jakby przekazywali ją w pośpiechu i zamieszaniu, ale jej sens jest jasny: gdziekolwiek zwrócili się Żydzi, blisko czyhało niebezpieczeństwo. Bóg ma wiele sposobów, by ujawnić plany swoich wrogów. Nawet ludzie słabi i zalęknieni mogą stać się świadkami przeciwko nim.

Nehemiasz zareagował mądrze i z wiarą. Najpierw zwrócił się ku Bogu i powierzył Mu tę sprawę. Pierwszym krokiem było: „Modliliśmy się do naszego Boga” (Księga Nehemiasza 4:9). Naszym pierwszym krokiem również powinna być modlitwa. Nehemiasz przedstawił Bogu wszystkie swoje troski, smutki i lęki, a to przyniosło mu pokój. Zanim skorzystał z jakichkolwiek innych środków, modlił się, bo zawsze od tego powinniśmy zaczynać.

Potem rozejrzał się i rozstawił straże, by przeciwdziałać niebezpieczeństwu. Jezus wskazuje na podobny wzór w duchowej walce: „Czuwajcie i módlcie się” (Ewangelia Mateusza 26:41). Modlitwa bez czujności jest niedbałością i wystawianiem Boga na próbę. Czujność bez modlitwy jest pychą i lekceważeniem Boga. W obu przypadkach tracimy potrzebną ochronę. Nehemiasz robił jedno i drugie.

Nehemiasz rozsądnie rozstawił też straże (Księga Nehemiasza 4:13). W niżej położonych miejscach ustawił je za murem, by mogły atakować z osłony. W wyżej położonych miejscach, gdzie mur był już wzniesiony, rozmieścił strażników na jego szczycie, skąd mogli zrzucać na napastników kamienie lub ciskać włóczniami. Ustawił ich według rodzin, aby bliskie więzi pomagały im trzymać się razem i wspierać nawzajem.

Nehemiasz dodał też otuchy ludziom, szczególnie dlatego, że przestraszyli się również dostojnicy i przywódcy (Księga Nehemiasza 4:14). Lęk osłabiał ich ręce zarówno do pracy, jak i do obrony, dlatego Nehemiasz przemówił, by dodać im spokoju. „Nie bójcie się ich” — powiedział. „Bądźcie odważni. Pamiętajcie o Panu, wielkim i budzącym grozę”. Wrogowie wydawali się wielcy i straszni, ale w porównaniu z Bogiem byli mali. Bóg góruje nad nimi i może nad nimi panować. Gdy będzie ich sądził, sam stanie się dla nich groźny. Kiedy ludzie oczami wiary dostrzegają, że Bóg, któremu służy wspólnota, jest wielki i budzący grozę, wrogowie wspólnoty wydają się słabi i mali. Głęboka bojaźń Boża najlepiej leczy paraliżujący strach przed ludźmi. Kto boi się śmiertelnego człowieka, zapomina o Panu, który go stworzył (Księga Izajasza 51:12; Księga Izajasza 51:13).

Nehemiasz przypomniał im również, w czyjej sprawie walczą. Nie bronili jedynie muru. Walczyli o swoich braci, synów i córki, o wszystko, co było im drogie (Księga Psalmów 122:8). Mieli słuszną sprawę, a słuszna sprawa powinna dodawać ludziom odwagi.

Ostatecznie wrogowie ponieśli porażkę (Księga Nehemiasza 4:15). Gdy dowiedzieli się, że ich plan został odkryty, i zobaczyli, że Żydzi są w gotowości, zrozumieli, że atak się nie powiedzie. Wiedzieli, że mogli zwyciężyć tylko dzięki zaskoczeniu. Gdy spisek wyszedł na jaw, przestał mieć szanse powodzenia, a oni pojęli, że Bóg udaremnił ich zamiary.

Żydzi wrócili wtedy do pracy i podjęli ją z jeszcze większym zapałem, bo wyraźnie widzieli, że Bóg wspiera zarówno dzieło, jak i tych, którzy je wykonują. To przypomina nam, że troska Boga o nasze bezpieczeństwo powinna dodawać nam sił i zachęcać do dalszego, gorliwego wykonywania obowiązków. Gdy niebezpieczeństwo mija, powinniśmy wracać do pracy i ponownie zaufać Bogu, kiedy nadejdzie kolejne.