Księga Nehemiasza 3:33 – znaczenie i zastosowanie

Taką złośliwą i szyderczą reakcją Sanballat i Tobiasz, przywódcy sprzeciwiający się Żydom, odpowiedzieli na ich plan odbudowy murów Jerozolimy. Wieść szybko rozeszła się po kraju i dotarła do Samarii, gdzie niechęć do Żydów i ich pomyślności była szczególnie silna. Dowiadujemy się, jak zareagowali zarówno w sercu, jak i w słowach.

Przede wszystkim rozgniewała ich sama praca. Nehemiasz przybył, by zabiegać o dobro Izraela (Księga Nehemiasza 2:10), a to już im się nie podobało. Kiedy jednak usłyszeli o większym przedsięwzięciu służącym dobru ludu, ledwie mogli to znieść. Mieli nadzieję, że dopóki Jerozolima pozostanie bez murów, będą mogli zająć ją, kiedy tylko zechcą. Otoczenie miasta murem nie tylko utrudniłoby atak, lecz z czasem mogłoby też uczynić je dla nich poważnym zagrożeniem. Siła i bezpieczeństwo ludu Bożego zawsze niepokoją jego wrogów.

Drwili też z tego przedsięwzięcia. Ich pogarda wyraźnie świadczyła o wielkiej złośliwości. A jednak nawet szyderstwa przysłużyły się odbudowie, bo uznali ją za niedorzeczny plan, który sam z siebie upadnie. To opóźniło ich reakcję i nie pozwoliło im powstrzymać prac na czas. Sanballat kpił z samych robotników, nazywając ich „słabymi Żydami” (Księga Nehemiasza 4:2). Szydził z materiałów i tempa prac, jakby robotnicy spodziewali się wznieść mur miejski w jeden dzień, a następnego już świętować. Tobiasz równie pogardliwie wypowiadał się o samej budowli (Księga Nehemiasza 4:3). Twierdził, że wystarczy, by przeszedł po niej lis, a kamienny mur się rozpadnie. Pyszni szydercy często łączą siły i nawzajem podsycają swoją pogardę.

Gdy Nehemiasz usłyszał te obelgi, zwrócił się do Boga w pokorze i modlitwie. Nie odpowiedział głupcom w równie niemądry sposób. Nie wymieniał z nimi obelg, lecz powierzył tę sprawę Bogu. Prosił, by Bóg dostrzegł zniewagę: „Usłysz, nasz Boże, bo jesteśmy wzgardzeni” (Księga Nehemiasza 4:4). Lud Boży często spotykał się z pogardą, a Bóg słyszy każdą obelgę wymierzoną w Jego lud. Ta prawda powinna pomagać znosić je spokojnie, niemal tak, jakby się ich nie słyszało (Księga Psalmów 38:13; Księga Psalmów 38:15).

Nehemiasz prosił też Boga, by zajął się grzechem wrogów i obrócił ich hańbę przeciwko nim samym (Księga Nehemiasza 4:4; Księga Nehemiasza 4:5). Ta modlitwa przypomina raczej modlitwę prorocką niż wzór, który mamy naśladować. Jezus nauczył nas modlić się za tych, którzy nas krzywdzą, a On sam modlił się: „Ojcze, przebacz im”. Słowa Nehemiasza pokazują jednak, że ci, którzy szydzą z ludu Bożego, ściągają na siebie trwałą hańbę. Często bywają tak zatwardziali, że nigdy nie okazują skruchy. Nehemiaszowi nie chodziło przede wszystkim o to, że skrzywdzili jego, lecz o to, że znieważyli Boga. Tak należy patrzeć na prześladowanie, bo pomaga nam to oczekiwać, że Bóg zareaguje na zło (Księga Psalmów 74:18; Księga Psalmów 74:22).

Mimo tych wszystkich szyderstw budowniczowie pilnie pracowali. Robili tak dobre postępy, że w krótkim czasie mur osiągnął połowę swojej wysokości, bo ludzie chętnie podejmowali się pracy (Księga Nehemiasza 4:6). Byli całym sercem zaangażowani w to zadanie i chcieli je posuwać naprzód. Praca przynosi dobre rezultaty, gdy ludzie podejmują ją z gotowością i zapałem. Szyderstwa wrogów powinny skłaniać nas do wytrwałości, a nie odciągać od naszych obowiązków.