Księga Nehemiasza 13:23 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu kolejny przykład świętej gorliwości Nehemiasza, który pragnął, by jego rodacy zachowali czystość jako lud poświęcony Bogu. Posługiwał się swoją władzą w tym celu, a nie po to, by się wzbogacić. Chciał naprawić to, co było złe w ich życiu, i uzdrowić źródła, by uzdrowić także płynące z nich strumienie.

Izraelici znów splamili się, poślubiając kobiety z obcych narodów. Tą sprawą zajmowano się już za czasów Ezdrasza i wiele zrobiono, by ją naprawić (Księga Ezdrasza 9:1–15; Księga Ezdrasza 10). Lecz gdy nie pilnuje się wypędzonego złego ducha, wraca on do domu. Tak było i tym razem. Nawet po tym, jak zmuszono mężczyzn, którzy poślubili cudzoziemki, by je odesłali, wielu innych wciąż nie chciało wyciągnąć z tego nauki. Nadal skłaniamy się ku temu, co zakazane.

Nehemiasz, jak roztropny namiestnik, przyglądał się rodzinom powierzonym jego opiece, aby naprawić to, co było w nich złe. Zapytał o pochodzenie ich żon i odkrył, że wielu Żydów poślubiło kobiety z Aszdodu, Ammonu i Moabu (Księga Nehemiasza 13:23). Być może pociągało ich to, co odległe, albo liczyli, że takie małżeństwa zapewnią im większą siłę i bogactwo. Bóg już wcześniej wypowiedział się o tym przez proroka: Juda złamała wierność, zbezcześciła świętość Pana i poślubiła córkę obcego boga, czyli jego czcicielkę (Księga Malachiasza 2:11).

Nehemiasz rozmawiał również z dziećmi i przekonał się, że są dziećmi cudzoziemców, bo zdradzała je ich mowa. Wychowywały się przy matkach, piastunkach i służących, więc uczyły się od nich języka. W rezultacie nie potrafiły mówić po żydowsku albo mówiły słabo, mieszając go z mową Aszdodu, Ammonu lub Moabu, zależnie od kraju pochodzenia matki. Dzieci wiele uczą się od matek w dzieciństwie i zwykle je naśladują. Jeśli któreś z rodziców postępuje źle, skażona natura często pociąga dziecko w tę samą stronę. To jeden z powodów, dla których chrześcijanie nie powinni wiązać się małżeństwem z niewierzącymi. Wychowując dzieci, trzeba troszczyć się o ich mowę, by nie nauczyły się „języka Aszdodu”, czyli nieprzyzwoitych słów i zepsutej mowy.

Gdy Nehemiasz zobaczył, jak bardzo rozprzestrzeniło się to zło, podjął działania, by je wykorzenić. Najpierw uświadomił ludziom, jak wielkie było to zło i dlaczego miał obowiązek wystąpić przeciwko niemu. Nie szukał kłopotów, lecz jako sędzia musiał ukarać występek i nie mógł go usprawiedliwić (Księga Nehemiasza 13:27). Powiedział im wprost, że popełnili wielkie zło, grzech przeciwko Bogu, i że muszą zrobić wszystko, by mu zapobiec. Prosili, by nie rozwodził ich z żonami, ale nie mógł się na to zgodzić, bo nie było innego sposobu, by usunąć winę i powstrzymać wyrządzaną szkodę.

Dowodził tego na dwa sposoby. Najpierw odwołał się do przykazania, pokazując, że grzech jest zły sam w sobie. Zobowiązał ich przysięgą do przestrzegania tego przykazania: „Nie wydawajcie za ich synów swoich córek” (Księga Powtórzonego Prawa 7:3). Jeśli chcemy odwieść ludzi od grzechu, musimy pokazać im, jak bardzo jest on grzeszny w świetle Bożego przykazania. Nehemiasz przywołał też przykład, by pokazać, jak szkodliwy był ten grzech i dlaczego władze musiały się nim zająć (Księga Nehemiasza 13:26). Czyż Salomon, król Izraela, nie zgrzeszył w ten sposób? Upadki wielkich i dobrych ludzi zapisano po to, by nas ostrzec i pomóc nam uniknąć pokus, którym oni ulegli. Salomon słynął z mądrości, lecz gdy poślubił cudzoziemki, mądrość nie uchroniła go przed ich sidłami. Przeciwnie, sam stał się głupcem. Był miły Bogu, ale te małżeństwa pozbawiły go Bożej przychylności i niemal zgasiły w jego duszy święty ogień łaski. Panował nad całym Izraelem, a jednak ten grzech doprowadził do utraty dziesięciu plemion. Mogli twierdzić, że zdołają poślubić cudzoziemki, a mimo to zachować czystość Izraelitów, lecz Salomonowi się to nie udało. Nawet on uległ grzechowi za sprawą cudzoziemek. Niech więc każdy, kto sądzi, że stoi, uważa, by nie upaść, gdy zbliża się do takiego niebezpieczeństwa.

Nehemiasz okazał też wyraźne niezadowolenie, aby ludzie odczuli powagę tego zła. Spierał się z nimi (Księga Nehemiasza 13:25). Gdy próbowali się usprawiedliwiać, wykazywał słabość ich wymówek i stanowczo podtrzymywał swoje stanowisko. Kiedy ich uciszył, przeklął ich, to znaczy ogłosił nad nimi Boży sąd i pokazał, na co zasługiwał ich grzech. Potem wskazał niektórych spośród najbardziej zatwardziałych winowajców i kazał właściwym urzędnikom ich wychłostać, zgodnie z Prawem (Księga Powtórzonego Prawa 25:2–3). Okrył ich też hańbą, wyrywając im włosy albo obcinając je czy goląc głowy. Być może byli dumni ze swoich włosów, więc miało to ich upokorzyć i zniesławić. W praktyce na pewien czas naznaczyło ich jako winowajców. Ezdrasz w rozpaczy z powodu grzechu wyrywał sobie włosy, Nehemiasz zaś wyrywał włosy grzesznikom, kierując się słusznym gniewem. Widzimy tu różne usposobienia mądrych i pożytecznych ludzi, a także różne dary i łaski pochodzące od tego samego Ducha.

Nehemiasz zażądał również, by nie brali już takich żon, i rozdzielił mężczyzn od żon, które zdążyli poślubić. Oczyścił ich ze wszystkiego, co obce, zarówno mężczyzn, jak i kobiety (Księga Nehemiasza 13:30), oraz zobowiązał przysięgą, że więcej tego nie zrobią (Księga Nehemiasza 13:25). Użył wszelkich dostępnych środków, by powstrzymać to zło i nie dopuścić do jego powrotu.

Szczólną uwagę Nehemiasz poświęcił rodzinom kapłańskim, by nie splamiła ich ta wina. Gdy zbadał sprawę, odkrył, że wnuk arcykapłana poślubił córkę Sanballata, znanego wroga Żydów (Księga Nehemiasza 2:10; Księga Nehemiasza 4:1). W ten sposób związał swoje interesy z Samarytanami (Księga Nehemiasza 13:28). Człowiek ten nie okazywał wiele miłości Bogu ani własnemu narodowi, skoro zarówno obowiązkami, jak i interesami związał się z kimś, kto był zaprzysięgłym wrogiem ich obu. Młody kapłan nie chciał oddalić żony, więc Nehemiasz go wygnał, pozbawił urzędu i na zawsze wykluczył z kapłaństwa. Józef Flawiusz podaje, że wygnanym kapłanem był Manasses. Twierdzi, że gdy Nehemiasz go wygnał, Manasses udał się do swojego teścia Sanballata, który zbudował mu świątynię na górze Garizim, podobną do świątyni w Jerozolimie, i obiecał mu tam urząd arcykapłana. Według Józefa Flawiusza zapoczątkowało to roszczenia Samarytan, które trwały aż do czasów naszego Zbawiciela.

Po usunięciu człowieka, który sam pozbawił się prawa do kapłaństwa, Nehemiasz ponownie przywrócił kapłanów i Lewitów do właściwych zadań, tak by każdy pełnił swoją służbę (Księga Nehemiasza 13:30). Pozbycie się człowieka, który przynosił hańbę ich urzędowi, nie było dla nich stratą. Przeciwnie, bez niego praca miała być wykonywana lepiej. Gdy Judasz wyszedł, Chrystus powiedział: „Teraz Syn Człowieczy został otoczony chwałą” (Ewangelia Jana 13:30–31).

Oto modlitwy Nehemiasza w tej sprawie. Najpierw modli się: „Pamiętaj o nich, mój Boże” (Księga Nehemiasza 13:29). Być może miał na myśli: „Panie, przywiedź ich do opamiętania. Przekonaj ich o grzechu, zawróć ich z tej drogi i przypomnij im, kim powinni być i co powinni czynić”. A może chodziło mu o to: „Pamiętaj o nich, aby pociągnąć ich do odpowiedzialności za grzech”. Jeśli taki był jego sens, modlitwa jest także ostrzeżeniem, że Bóg rzeczywiście obróci ich grzech przeciwko nim.

Ci, którzy deprawują kapłaństwo, okazują pogardę Bogu i sami będą traktowani z pogardą. Być może winowajców było zbyt wielu albo mieli zbyt wielkie wpływy, by Nehemiasz mógł zająć się nimi bezpośrednio. Pozostawia więc tę sprawę Bogu. „Panie” — mówi — „weź ją w swoje ręce”.

Potem modli się: „Pamiętaj o mnie, mój Boże” (Księga Nehemiasza 13:31). Ludzie, którzy korzystają z dobrych czynów podejmowanych dla wspólnego dobra, często o nich zapominają (Księga Koheleta 9:15). Nehemiasz pozostawia więc swoją nagrodę Bogu. Czyni Boga swoim płatnikiem i jest pewien, że otrzyma od Niego sowitą zapłatę. To odpowiednie podsumowanie również naszych modlitw. Niczego więcej nie potrzebujemy do szczęścia niż tego: „Pamiętaj o mnie, mój Boże, dla mojego dobra”.