Księga Nehemiasza 13:10 – znaczenie i zastosowanie

Oto kolejna nieprawość, którą Nehemiasz naprawił.

Lewici byli źle traktowani. Nie otrzymywali należnych im udziałów (Księga Nehemiasza 13:10). Być może Tobiasz, przejmując pomieszczenia składowe, zagarnął także zapasy i z pomocą kapłana Eliasziba wykorzystał je dla siebie. Problemem nie było to, że lud w ogóle nie przyniósł darów, lecz to, że nie przekazano ich Lewitom. Lewici byli tak powściągliwi, że nie upominali się o to, co im się należało, a śpiewacy i Lewici wrócili do swoich pól.

To wyjaśnia, dlaczego wstrzymano ich utrzymanie, a przynajmniej dlaczego tak szybko to zauważono. Lewici nie byli przy swojej pracy, choć powinni służyć w świątyni, więc ludzie mniej chętnie ich utrzymywali. Jeśli osoby pełniące służbę nie otrzymują należnego im wsparcia, powinny zastanowić się, czy ich własne zaniedbania nie przyczyniły się do tego lekceważenia. Bardziej prawdopodobne jednak, że Nehemiasz dostrzegł problem, ponieważ Lewitów nie było na ich stanowiskach. Mógł zapytać: „Gdzie są śpiewacy? Dlaczego nie wykonują swoich obowiązków i nie chwalą Boga?”. Odpowiedź była taka, że wrócili do domów i gospodarstw, by zarobić na utrzymanie rodzin, bo służba nie zapewniała im środków do życia. Niskie wynagrodzenie często przekłada się na gorszą pracę. Służba została zaniedbana, bo zabrakło tych, którzy ją wykonywali. Niedawno uporządkowano wypłatę dla śpiewaków (Księga Nehemiasza 12:47), a jednak wkrótce znów przestała funkcjonować, bo nikt nad nią nie czuwał.

Nehemiasz obarczył odpowiedzialnością przywódców, którzy powinni byli zadbać o to, by Lewici wykonywali swoje obowiązki i otrzymywali należne wsparcie. Chrześcijańscy przywódcy również powinni wykorzystywać swoją władzę, by zachęcać osoby pełniące służbę do wypełniania obowiązków, a ludzi do tego, co do nich należy. Nehemiasz zaczął od przywódców i zażądał od nich wyjaśnień: „Dlaczego dom Boży został opuszczony?” (Księga Nehemiasza 13:11). „Dlaczego wypędzono z niego Lewitów? Dlaczego tego nie zauważyliście i temu nie zapobiegliście?”. Lud opuścił Lewitów, choć wyraźnie tego zakazano (Księga Powtórzonego Prawa 12:19; Księga Powtórzonego Prawa 14:27). Następnie Lewici opuścili swoje miejsce w domu Bożym. Osoby pełniące służbę, ludzie i przywódcy, którzy porzucają życie religijne albo nie robią tego, co mogą, by utrzymać w nim porządek, będą musieli za to odpowiedzieć.

Nehemiasz nie zwlekał z przyprowadzeniem rozproszonych Lewitów z powrotem i przywróceniem ich na właściwe miejsca (Księga Nehemiasza 13:11). Lewita, który przebywał na polu zamiast służyć w świątyni, był nie na swoim miejscu. Jego miejsce było w domu Bożym. Wielu niedbałych ludzi lepiej wypełniałoby swoje obowiązki, gdyby ktoś wezwał ich do powrotu. Podobne ostrzeżenie znajdujemy w słowach skierowanych do Archipa, by pilnował służby, którą otrzymał (List do Kolosan 4:17).

Nehemiasz nakazał też ludowi przynosić dziesięciny, czyli należne ofiary na dzieło Boże (Księga Nehemiasza 13:12). Jego gorliwość pobudziła innych do działania. Gdy zobaczyli, że Lewici znów wykonują swoje obowiązki, nie wstydzili się już zapewniać im utrzymania. Przynosili należne dary uczciwie i z radością. Im lepiej wykonuje się dzieło wspólnoty, tym chętniej ludzie je wspierają.

Nehemiasz zadbał również o to, by wynagrodzenie Lewitów było sprawiedliwie i terminowo wypłacane. Wyznaczono do tego odpowiedzialne osoby (Księga Nehemiasza 13:13), które sprawdziły się już w innych obowiązkach i dowiodły swojej wierności. Dzięki temu zdobyły dobrą pozycję (Pierwszy List do Tymoteusza 3:13). Zanim komuś się zaufa, należy go wypróbować, a zaufanie warto najpierw powierzać przy mniejszych zadaniach, a dopiero potem przy większych. Ich obowiązkiem było przyjmowanie darów i ich rozdzielanie, tak by każdy współbrat otrzymał należną mu część we właściwym czasie.

Nehemiasz nie otrzymał od ludzi żadnej nagrody za to, co zrobił, a nie ma nawet pewności, czy mu podziękowali. Dlatego zwrócił się do Boga, ufając, że to On mu odpłaci (Księga Nehemiasza 13:14): „Pamiętaj o mnie, mój Boże, za to”. Nehemiasz często modlił się w ten zwięzły sposób. W każdej sytuacji zwracał się do Boga i powierzał Mu siebie oraz swoją pracę.

Pociechę przynosiło mu to, co uczynił dla domu Bożego i jego służby. Cieszyła go świadomość, że pomógł przywrócić i wspierać życie religijne w swoim kraju oraz naprawić to, co było złe. Każda życzliwość okazana sługom Bożym zostanie w ten sposób wynagrodzona: cichą radością z czynienia dobra, i to dobra dla wielu, także dla ich dusz. Nehemiasz pozostawił też Bogu osąd swoich czynów, ufając, że Bóg spojrzy na nie łaskawie. Nie czynił tego z pychy ani nie uważał, że własnymi czynami zasłużył na zbawienie. Zwracał się do Boga ze szczerym sercem, ufając, że Bóg nie zapomni jego pracy i miłości, która za nią stała (List do Hebrajczyków 6:10).

Zauważ, jak skromna jest jego prośba. Prosi jedynie: „Pamiętaj o mnie”, a nie: „Odpłać mi”. Mówi: „Nie wymazuj moich dobrych czynów”, a nie: „Rozgłaszaj je” ani „Zapisz je”. A jednak Bóg mu odpłacił, a jego czyny zostały zapisane, bo Bóg daje więcej, niż potrafimy prosić. Dobre czyny podejmowane dla domu Bożego i jego służby, dla wspierania i umacniania prawdziwej wiary, naprawdę są dobrymi czynami. Są zarazem sprawiedliwe i pobożne, a Bóg z pewnością o nich pamięta. Nie wymaże ich i nie pozbawi ich nagrody.