Księga Nehemiasza 12:44 – znaczenie i zastosowanie

Dowiadujemy się tu o trwałych dobrych skutkach wielkiej radości, która towarzyszyła poświęceniu muru. Jeśli dzień wspólnego dziękczynienia sprawia, że zarówno osoby pełniące służbę, jak i lud stają się później bardziej wierni i radośni w wypełnianiu swoich obowiązków, jest to znak, że ten dzień podobał się Bogu i przyniósł prawdziwe błogosławieństwo. Tak właśnie stało się w tym przypadku.

Osoby pełniące służbę stały się bardziej sumienne w pracy. Szacunek, jaki okazano im tego dnia, zachęcił je do pilności i czujności (Księga Nehemiasza 12:45). Śpiewacy wiernie pełnili przed Bogiem powierzone im obowiązki, czyli wykonywali zadania związane ze swoją służbą we właściwym czasie. Odźwierni również pilnowali zachowania czystości obrzędowej, nie dopuszczając do świątyni osób nieczystych. Kiedy radość, którą daje Pan, pobudza nas do wypełniania obowiązków i sprawia, że podejmujemy je chętniej, jest to przedsmak radości, która będzie naszym udziałem na wieki, połączonej z doskonałą świętością.

Lud stał się również bardziej gorliwy w trosce o utrzymanie osób pełniących służbę. Podczas poświęcenia muru Judejczycy cieszyli się z kapłanów i Lewitów, którzy służyli (Księga Nehemiasza 12:44). Znajdowali pociechę w ich służbie i cieszyli się, że są wśród nich. Widząc, jak wiernie kapłani i Lewici oddają się swoim obowiązkom i jak wiele wysiłku w nie wkładają, ludzie poczuli się pobudzeni, by okazywać im szacunek. Najpewniejszą drogą do zyskania miłości ludu jest wierne pełnienie służby (List do Rzymian 12:7), z pokorą i ciężką pracą, wiernie trzymając się swojego powołania.

Prawo już wcześniej określało, jakie części należą się kapłanom i Lewitom (Księga Nehemiasza 12:44), ale nie miałoby to znaczenia, gdyby darów nie zbierano albo niesprawiedliwie ich nie rozdzielano. Dlatego zadbano o to, by z pól należących do miast gromadzić w magazynach należne im części, tak aby nie zostały utracone tylko dlatego, że nikt się o nie nie upomniał. Była to realna pomoc zarówno dla osób pełniących służbę, jak i dla ludu: jedni nie byli pozbawieni utrzymania, a drudzy mogli sumiennie wypełniać swój obowiązek.

Zadbano też o właściwy podział darów (Księga Nehemiasza 12:47). Śpiewacy i odźwierni otrzymywali codzienną porcję, oprócz tego, co przysługiwało im jako Lewitom. Możemy sądzić, że Dawid i Salomon przeznaczyli dla nich dodatkowe wsparcie, ponieważ ich praca wykraczała poza zwykłą służbę lewicką (Księga Nehemiasza 12:45; Księga Nehemiasza 12:46). Ci, którzy z większym trudem pracują przy nauczaniu Słowa Bożego, powinni być uznawani za godnych szczególnego szacunku.

Pozostałym Lewitom przeznaczano dziesięciny, nazwane tu rzeczami świętymi, a z nich oddawali kapłanom dziesięcinę zgodnie z prawem. Zarówno dary, jak i ich przyjmowanie określa się jako święte, ponieważ to, co jest przeznaczone na utrzymanie religii i służby, czy to na mocy prawa, czy dobrowolnie, ofiarowuje się ze względu na Boga i Jego cześć. Bóg przyjmuje takie dary, a one przynoszą błogosławieństwo domowi i wszystkiemu, co do niego należy (Księga Ezechiela 44:30).