Księga Nehemiasza 12:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu imiona, i niewiele więcej niż same imiona, wielu kapłanów i Lewitów, którzy odegrali ważną rolę wśród Żydów powracających z wygnania. Nie wiadomo, dlaczego Nehemiasz umieścił ten wykaz właśnie tutaj, być może chciał zachować pamięć o tych dobrych ludziach, aby kolejne pokolenia wiedziały, komu zawdzięczały, pod Bożą opieką, odrodzenie i przywrócenie prawdziwej religii. W ten sposób spełnia się obietnica: „Sprawiedliwy będzie wspominany na wieki” (Księga Psalmów 112:6). Należy otaczać szacunkiem i zachowywać pamięć o ludziach prawych, a wiernym sługom Boga nadal jesteśmy winni pamięć za to, że głosili nam Jego słowo (List do Hebrajczyków 13:7).

Ten wykaz mógł też dodawać otuchy dzieciom i potomkom tych ludzi, którzy poszli w ich ślady, obejmując urząd kapłański i dziedzicząc ich godność oraz przywileje. Mógł zachęcać ich, by naśladowali odwagę i wierność swoich przodków. Warto wiedzieć, jacy byli nasi pobożni przodkowie i poprzednicy, aby uczyć się od nich, jacy sami powinniśmy być. Najpierw poznajemy imiona kapłanów i Lewitów, którzy przybyli z Babilonu z pierwszą grupą powracających, gdy arcykapłanem był Jeszua. Wśród nich wymieniono Jeremiasza i Ezdrasza (Księga Nehemiasza 12:1), ale uważa się, że nie chodzi o proroka Jeremiasza ani pisarza Ezdrasza. Sława jednego przypadała na czas długo przed tym okresem, a drugi żył później, choć obaj byli kapłanami.

O jednym z Lewitów powiedziano, że „przewodził pieśniom dziękczynnym” (Księga Nehemiasza 12:8). Oznacza to, że powierzono mu troskę o to, by psalmy pochwalne śpiewano w świątyni we właściwym czasie i we właściwy sposób. Lewici służyli według ustalonej kolejności i zmieniali się w obowiązkach, jak przystało na braci, współpracowników i współtowarzyszy broni.

Następnie podano linię arcykapłanów z okresu panowania Persów, od Jeszuy, nazywanego też Jezusem, który był arcykapłanem w czasie odbudowy, aż po Jadduę, nazywanego też Jaddusem, arcykapłana z czasów, gdy Aleksander Wielki przybył do Jerozolimy po zdobyciu Tyru. Aleksander okazał Jaddui wielki szacunek. Według przekazu Jaddua spotkał się z nim w szatach kapłańskich i pokazał mu proroctwo Daniela, które zapowiadało podboje Aleksandra.

Potem poznajemy następne pokolenie kapłanów, przywódców pełniących służbę za czasów arcykapłana Jojakima, synów ludzi należących do pierwszej grupy. Powinniśmy dziękować Bogu za Jego troskę o Kościół, widoczną w tym, że gdy jedno pokolenie sług odchodzi, na jego miejsce przychodzi następne. Wszyscy wymienieni tu przywódcy zostali wspomniani ponownie w późniejszym wykazie, choć niektóre imiona zapisano nieco inaczej. Wyjątek stanowią dwie osoby. Mieli jednak synów, którzy także odegrali ważną rolę w swoim czasie. Rzadko się zdarza, by dwudziestu dobrych ojców pozostawiło po sobie dwudziestu dobrych synów, z których każdy zajął miejsce ojca.

Następnie wymieniono kolejne pokolenie Lewitów, a właściwie pokolenie późniejsze, ponieważ wspomniani wcześniej kapłani działali za czasów arcykapłana Jojakima, a ci Lewici służyli za czasów Eliasziba (Księga Nehemiasza 12:22). Być może wówczas rody kapłańskie zaczynały już podupadać, a trzecie pokolenie nie dorównywało dwóm pierwszym. Jednak Bożemu dziełu nigdy nie zabraknie pracowników. Bóg wzbudził nowe pokolenie Lewitów, wymienionych jako przywódcy rodów (Księga Nehemiasza 12:22), którzy w bardzo pożyteczny sposób służyli wspólnocie. Ich służba nie była mniej miła Bogu ani Jego ludowi dlatego, że byli Lewitami, zajmującymi niższe miejsce wśród sług.

Ponieważ arcykapłan Eliaszib był spokrewniony z Tobiaszem (Księga Nehemiasza 13:4), pozostali kapłani zaczęli zaniedbywać swoje obowiązki. Lewici zaś wykazywali coraz większą gorliwość. Świadczy o tym fakt, że wszyscy, którzy objaśniali Prawo (Księga Nehemiasza 8:7), oraz ci, którzy przewodzili modlitwie (Księga Nehemiasza 9:4; Księga Nehemiasza 9:5), byli Lewitami, a nie kapłanami. W tej służbie osobiste przygotowanie liczyło się bardziej niż ranga. Niektórzy z tych Lewitów byli śpiewakami, wyznaczonymi do oddawania chwały i dziękczynienia (Księga Nehemiasza 12:24). Inni byli odźwiernymi, strzegącymi drzwi i progów bram (Księga Nehemiasza 12:25). Obie grupy służyły zgodnie z poleceniem Dawida.