Księga Nehemiasza 12:27 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej czytaliśmy o budowie murów Jerozolimy, której towarzyszyły wielki lęk i trudności. Teraz czytamy o ich poświęceniu, obchodzonym z wielką radością i triumfem. Kto sieje ze łzami, będzie żąć z radością.

Najpierw warto zapytać, co oznaczało to poświęcenie. Prawdopodobnie obejmowało zarówno miasto, jak i jego mury, które symbolizowały całą Jerozolimę. Do uroczystości doszło dopiero wtedy, gdy miasto znów było dość dobrze zaludnione (Księga Nehemiasza 11:1). Było to uroczyste dziękczynienie Bogu za ukończenie dzieła, a ludzie odczuwali je tym mocniej, że wcześniej musieli zmagać się z trudnościami i sprzeciwem.

W ten szczególny sposób oddawali też miasto Bogu i uznawali, że ma służyć Jego chwale. Nad wszystkimi naszymi miastami i domami powinien widnieć napis: „Poświęcone Panu”. To miasto było jednak w wyjątkowy sposób święte, jako miasto wielkiego Króla (Księga Psalmów 48:2; Ewangelia Mateusza 5:35). Było święte od czasu, gdy Bóg wybrał je na miejsce, w którym miało być czczone Jego imię. Teraz, po odbudowie, budowniczowie i mieszkańcy poświęcili je Mu na nowo. Wyznawali w ten sposób, że są jedynie dzierżawcami podległymi Bogu, i pragnęli, by miasto na zawsze pozostało Jego własnością. Wszystko, co służy bezpieczeństwu, wygodzie i codziennemu życiu, powinno służyć chwale Boga.

Oddawali też miasto i jego mury pod Bożą opiekę. Wiedzieli, że jeśli Pan nie będzie strzegł miasta, mury na nic się nie przydadzą. Gdy Jebusyci władali Jerozolimą, pokładali ufność w bóstwach, które miały zapewnić miastu bezpieczeństwo, choć były ślepe i chrome (Druga Księga Samuela 5:6). Lud Boży miał o wiele większy powód, by powierzyć miasto opiece Tego, który jest wszechwiedzący i wszechmocny. Niektórzy założyciele miast kierowali się pomyślnym układem gwiazd, ale ci wierni budowniczowie zaufali wyłącznie Bogu i Jego opatrzności, a nie przypadkowi.

Warto też zwrócić uwagę, jak uroczyście przebiegło to wydarzenie pod kierownictwem Nehemiasza. Zebrano lewitów ze wszystkich stron kraju. Skoro miasto miało zostać poświęcone Bogu, w uroczystości mieli uczestniczyć Jego słudzy, a samo oddanie miasta Bogu miało dokonać się za ich pośrednictwem. Po wcześniejszych świętach (rozdziały 8 i 9) wrócili do swoich obowiązków na wsi, ale teraz znów byli potrzebni.

Lewici przybyli z różnych stron i zabrali się do pracy w uporządkowany sposób. Najpierw się oczyścili (Księga Nehemiasza 12:30). Ilekroć mamy wykonać jakąś pracę dla Boga, powinniśmy oczyścić ręce i serca. Lewici oczyścili siebie, a potem lud. Kto pomaga innym poświęcić się Bogu, sam musi najpierw zostać Mu oddany, z czystym sercem i szczerymi intencjami. Następnie oczyścili także bramy i mury. Pocieszenia możemy oczekiwać tylko wtedy, gdy jesteśmy gotowi je przyjąć. Dla czystych wszystko jest czyste (List do Tytusa 1:15), a dla uświęconych nawet zwyczajne domy, stoły i codzienne dobra stają się święte przez sposób, w jaki z nich korzystają (Pierwszy List do Tymoteusza 4:4-5). Prawdopodobnie oczyszczano ich, lud, mury i bramy przez pokropienie wodą oczyszczenia, czyli odłączenia (Księga Liczb 19:9). Wskazywało to na krew Chrystusa, która oczyszcza nasze sumienia z martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu (List do Hebrajczyków 9:14) i należeć do Niego.

Następnie zwierzchnicy, kapłani i lewici, grając na instrumentach, przeszli wokół murów w dwóch grupach, pokazując w ten sposób, że cały ich obwód zostaje oddany Bogu (Księga Nehemiasza 12:36). Prawdopodobnie śpiewali po drodze psalmy i wspólnie chwalili Boga. Przebieg procesji opisano szczegółowo. Uczestnicy spotkali się w jednym miejscu, podzielili na dwie grupy, a połowa zwierzchników oraz kilku kapłanów i lewitów ruszyli w prawo, z Ezdraszem na czele (Księga Nehemiasza 12:36). Druga połowa poszła w lewo, a pochód zamykał Nehemiasz. Obie grupy po drodze składały Bogu dziękczynienie (Księga Nehemiasza 12:38). W końcu spotkały się w świątyni i wspólnie wyraziły wdzięczność (Księga Nehemiasza 12:40). Tłum prawdopodobnie szedł po ziemi, część od wewnętrznej, a część od zewnętrznej strony muru. Jednym z celów tej uroczystości było rozbudzenie w ludziach wdzięczności za otrzymane miłosierdzie i zachowanie pamięci o nim.

Ludzie bardzo się radowali (Księga Nehemiasza 12:43). Zwierzchnicy, kapłani i lewici wyrażali radość i wdzięczność przez składanie ofiar, grę na trąbach i instrumentach oraz śpiewanie pieśni pochwalnych. Zwykli ludzie okazywali radość głośnymi okrzykami, które było słychać z daleka, nawet ponad dźwiękami instrumentów towarzyszących procesji. Ich okrzyki płynęły ze szczerej radości, a Bóg nie pomija prostych i pełnych gorliwości służb zwykłych ludzi, nawet jeśli nie są dopracowane ani wyszukane. Radowały się także kobiety i dzieci, a ich okrzyki pochwalne nie zostały zlekceważone, lecz zapamiętano je z uznaniem. Wszyscy, którzy mają udział we wspólnym błogosławieństwie, powinni wspólnie za nie dziękować.

Powodem tej radości było to, że Bóg obdarzył ich wielką radością. To On dał im zarówno powód do radości, jak i serca zdolne ją odczuwać. Jego opatrzność zapewniła im bezpieczeństwo i stałe miejsce do życia, a Jego łaska napełniła ich pogodą ducha i wdzięcznością. Wstyd ich nieprzyjaciół, którzy próbowali powstrzymać dzieło, ale im się to nie udało, niewątpliwie jeszcze bardziej zwiększał ich radość i nadawał jej charakter triumfu. Wielkie miłosierdzie wymaga pełnego, uroczystego uwielbienia na dziedzińcach domu Pana, pośród Jerozolimy.