Księga Nehemiasza 10:33 – znaczenie i zastosowanie

Po tym, jak zobowiązali się odwrócić od popełnionych grzechów, zobowiązali się także wrócić do obowiązków, które zaniedbali. Nie wystarczy przestać czynić zło. Trzeba również uczyć się czynić dobro.

Ogólnie rzecz biorąc, zgodzili się, że służba w świątyni będzie starannie podtrzymywana, a prace związane z domem ich Boga będą wykonywane we właściwym czasie, zgodnie z prawem (Księga Nehemiasza 10:33). Żaden lud nie powinien oczekiwać Bożego błogosławieństwa, jeśli nie traktuje poważnie Jego nakazów i nie dba o wspólne oddawanie Mu czci. W naszych domach prawdopodobnie będzie się dobrze układać, jeśli zadbamy o to, by dom Boga był w należytym stanie. Zgodzili się też, że nigdy nie opuszczą domu swojego Boga, jak wcześniej uczynili oni sami i ich przodkowie (Księga Nehemiasza 10:39). Nie porzucą go dla świątyni innego boga, jak czynili bałwochwalcy, ani nie zaniedbają go na rzecz gospodarstw i interesów, jak ludzie żyjący bez czci dla Boga. Kto porzuca oddawanie czci Bogu, porzuca samego Boga.

Postanowili również hojnie wspierać służbę w świątyni, aby nie zabrakło w niej potrzebnych rzeczy. Kapłani byli gotowi wykonywać swoją pracę w domu Boga, jeśli lud również wykona swoją część i zapewni im to, czego potrzebowali. Uzgodnili więc kilka spraw. Po pierwsze, mieli zebrać fundusz, który pozwoliłby w pełni zaopatrzyć stół Boga i ołtarz. Dawniej w domu Pana znajdowały się przeznaczone na ten cel skarby, ale już ich nie było, a stałe źródło utrzymania nie istniało. Wydatki były ciągłe: trzeba było zapewniać chleby pokładne, dwa baranki na codzienne ofiary, cztery na szabaty, kosztowniejsze ofiary na dni świąteczne, a także ofiary za grzech, ofiary pokarmowe i ofiary z płynów.

Nie mieli bogatego króla, takiego jak Ezechiasz, który mógłby pokryć te wydatki, a kapłanów nie było na to stać, bo otrzymywali niewiele. Dlatego lud zgodził się co roku składać po jednej trzeciej sykla, czyli około dziesięciu pensów, na pokrycie kosztów. Gdy każdy dokłada choć trochę do dobrego dzieła, całość staje się pokaźna. Nie był to podatek narzucony przez namiestnika. Lud sam ustanowił tę zasadę i dobrowolnie przyjął ten ciężar (Księga Nehemiasza 10:32; Księga Nehemiasza 10:33).

Po drugie, szczególnie zadbali o dostarczanie drewna na ołtarz, aby ogień mógł płonąć bez przerwy i aby można było gotować ofiary wspólnotowe. Kapłani, Lewici i lud zgodzili się, że każdy wniesie swoją część. Losowali, w jakiej kolejności poszczególne rodziny będą dostarczać drewno, tak aby jego zapas był stały i by nie brakowało go w jednym czasie, a w innym nie było nadmiaru (Księga Nehemiasza 10:34). W ten sposób zapewniali zarówno ogień, jak i drewno, a także baranki na ofiary całopalne.

Po trzecie, postanowili wiernie przekazywać wszystko, czego prawo wymagało na utrzymanie kapłanów i Lewitów. Miało to dodawać im otuchy w służbie i chronić ich przed pokusą zaniedbywania jej, by zapewnić utrzymanie własnym rodzinom. Praca w domu Boga najłatwiej posuwa się naprzód, gdy ci, którzy służą przy ołtarzu, mogą z niego żyć, i to w godnych warunkach. W tamtych czasach głównym źródłem utrzymania osób służących Bogu były pierwociny i dziesięciny.

Postanowili więc należycie przynosić pierwociny: pierwsze plony ziemi i drzew (Księga Wyjścia 23:19; Księga Kapłańska 19:23), pierworodnych spośród dzieci, czyli pieniądze przeznaczone na ich wykupienie, oraz pierworodne spośród bydła (Księga Wyjścia 13:2; Księga Wyjścia 13:11–12), które przekazywano kapłanom (Księga Liczb 18:15–16). Mieli także przynosić pierwszą część ciasta (Księga Liczb 15:21), o czym później szczegółowo mówiło proroctwo dotyczące drugiej świątyni (Księga Ezechiela 44:30). Postanowili również przynosić dziesięciny, czyli dziesiątą część, należną Lewitom (Księga Nehemiasza 10:37), a następnie dziesiątą część tych dziesięcin — kapłanom (Księga Nehemiasza 10:38). Tak nakazywało prawo (Księga Liczb 18:21–28), ale zaniedbywano te dary. Dlatego później Bóg oskarżył ich przez proroka o okradanie Go (Księga Malachiasza 3:8–9). Jednocześnie wezwał ich do większej wierności i obiecał, że jeśli przyniosą dziesięciny do spichlerza, wyleje na nich błogosławieństwo (Księga Malachiasza 3:10).

Chcieli, aby w domu Boga było dość żywności, a w świątynnych magazynach — gdzie przechowywano święte naczynia — panował dostatek (Księga Nehemiasza 10:39). Mówili, że będą to robić we wszystkich miejscowościach, w których uprawiają ziemię (Księga Nehemiasza 10:37). Septuaginta oddaje to jako „we wszystkich miejscowościach naszej służby”, ponieważ byli sługami we własnym kraju (Księga Nehemiasza 9:36). Jak słusznie zauważa Poole, choć płacili wysokie podatki królom Persji i znosili wiele trudności, nie chcieli używać tego jako wymówki, by zatrzymywać dziesięciny. Dawali Bogu to, co do Niego należało, tak jak Cezarowi oddawali to, co należało do Cezara. Powinniśmy nadal oddawać cześć Bogu i czynić dzieła miłosierdzia, nawet gdy płacimy podatki nałożone przez władze, oraz wiernie wypełniać swoje obowiązki wobec Boga w trudnych czasach. To najpewniejsza droga do ulgi i wolności w czasie, który wyznaczy Bóg.