Księga Nehemiasza 10:2 – znaczenie i zastosowanie

Kiedy Izrael po raz pierwszy zawarł przymierze z Bogiem, towarzyszyły temu ofiara i pokropienie krwią (Księga Wyjścia 24). Tym razem przymierze zawarto w bardziej zwyczajny sposób: podpisując i opieczętowując dokument. Nie dodawało ono niczego nowego do tego, do czego lud już wcześniej był zobowiązany wobec Boga. Po prostu mocniej zobowiązywało ludzi do wypełniania tego, co już należało do ich obowiązków.

Najpierw wymieniono imiona przywódców, którzy podpisali dokument w imieniu całego zgromadzenia. Gdyby każdy miał podpisywać go osobno, zajęłoby to bardzo dużo czasu, dlatego swoje imiona złożyli przedstawiciele i naczelnicy ludu. Jeśli ci, którzy przewodzili, dochowają przymierza, ich przykład pomoże zachęcić do tego pozostałych.

Nehemiasz, namiestnik, podpisał się jako pierwszy, okazując gorliwość i wyznaczając innym kierunek (Księga Nehemiasza 10:1). Ci, którzy zajmują wyższe stanowiska i mają większą władzę, powinni przewodzić w służbie Bogu. Następnie podpisało się dwudziestu dwóch kapłanów, choć zaskakuje, że nie wymieniono wśród nich Ezdrasza, uczonego w Piśmie. Wcześniej w tym samym miesiącu czynnie uczestniczył w uroczystym zgromadzeniu (Księga Ezdrasza 8:2), więc zapewne nie był nieobecny. Najpewniej wykonał już swoje zadanie jako nauczyciel, a teraz pozwolił innym wykonać ich zadanie.

Po kapłanach podpisało się siedemnastu lewitów, w tym większość lub wszyscy ci, którzy modlili się w imieniu zgromadzenia (Księga Ezdrasza 9:4–5). Pokazało to, że słowa wypowiedziane w modlitwie naprawdę ich poruszyły i że nie będą nakładać na innych ciężarów, których sami nie chcą dźwigać. Ci, którzy przewodzą w modlitwie, powinni też przewodzić w każdym innym dobrym dziele.

Po lewitach podpisało się czterdziestu czterech przywódców ludu. Zobowiązali się do przestrzegania przykazań Boga w swoim imieniu i w imieniu tych, na których mieli wpływ. Ich imiona zapisano tu dla upamiętnienia, ponieważ pracowali nad odnową i zachowaniem religii w swoim kraju. Pamięć o takich ludziach będzie błogosławiona. Większość z nich wymieniono już wcześniej w wykazach naczelników rodów. Byli wśród nich Parosz, Pachat-Moab, Elam, Zattu, Bani, Azgad, Bebaj, Bigwaj, Adin, Ater, Chaszum, Bezaj, Charif, Anatot i inni. Ci, którzy mają wpływ na innych, powinni używać go dla Boga.

Pozostali ludzie, a także inni kapłani i lewici, przyłączyli się do tego, co zrobili ich przywódcy, i wyrazili na to zgodę. Przyłączyły się również ich żony i dzieci, bo wszyscy zgrzeszyli i wszyscy potrzebowali odnowy. Każdy, kto miał wiedzę i rozumienie, miał zawrzeć przymierze z Bogiem. Gdy młodzi ludzie potrafią już odróżniać dobro od zła i postępować roztropnie, powinni sami zdecydować, że przyłączą się do Pana.

Przyłączyli się także prozelici, czyli nawróceni z innych narodów. Byli to wszyscy, którzy odłączyli się od okolicznych ludów, ich bogów i ich kultu, aby przestrzegać prawa Boga. To pokazuje, na czym polega prawdziwe nawrócenie: na odwróceniu się od zwyczajów świata i powierzeniu się kierownictwu Słowa Bożego. Tak jak jest jedno prawo, tak jest jedno przymierze i jeden chrzest dla przybysza i dla człowieka urodzonego wśród ludu Bożego.

Zgodę ludu opisano jako przyłączenie się do swoich braci, wszystkich razem (Księga Nehemiasza 10:29). Zwykli ludzie poparli swoich przywódców w dobrym dziele. Wielcy nigdy nie wydają się więksi niż wtedy, gdy wspierają prawdziwą religię i sami według niej żyją. Często właśnie w ten sposób zyskują nad ludem silniejszy wpływ niż jakimikolwiek innymi środkami. Jeśli możni szczerze popierają religię, mogą się przekonać, że lud przywiąże się do nich mocniej, niż się spodziewali. Nazwano ich braćmi, bo w sprawach Boga bogaci i ubodzy, wysoko i nisko postawieni, stają na równi.

Ludzie zobowiązali się także pod przysięgą i przekleństwem. Możni potwierdzili przymierze własnoręcznym podpisem i pieczęcią, a lud — przekleństwem i przysięgą. Uroczyście wezwali Boga, by osądził ich szczerość i ukarał ich, jeśli okażą się nielojalni. Każda przysięga zawiera w sobie pewnego rodzaju przekleństwo dla tego, kto ją łamie, i dlatego staje się mocnym zobowiązaniem. Fałszywe i kłamliwe słowa ciężko spadają na nas samych.

Główne zobowiązanie przymierza było proste: lud miał postępować według prawa Boga i przestrzegać wszystkich Jego przykazań (Księga Nehemiasza 10:29). Nie był to nowy ciężar, lecz „rzecz konieczna”, do której lud i tak był zobowiązany ze względu na powinność, wdzięczność i własne dobro. Dawid złożył podobną obietnicę, gdy przysiągł przestrzegać sprawiedliwych wyroków Boga (Księga Psalmów 119:106). Nasze własne przymierze nie musi czynić tego obowiązku bardziej wiążącym, niż był wcześniej, ale wyraźniej go określa i nadaje mu większą wagę. Dlatego nie powinniśmy uważać, że zobowiązanie się w ten sposób jest niepotrzebne. Obiecując przestrzegać przykazań Boga, zobowiązujemy się do przestrzegania ich wszystkich, uznając Go za naszego Pana.

Niektóre szczegółowe zobowiązania przymierza dotyczyły zagrożeń, z którymi lud mierzył się w tamtym czasie. Po pierwsze, ludzie obiecali, że nie będą zawierać małżeństw z poganami, czyli z okolicznymi narodami, które nie oddawały czci Bogu (Księga Nehemiasza 10:30). Wielu z nich wcześniej nie dochowało tego zobowiązania (Księga Ezdrasza 9:1). Zawierając przymierze z Bogiem, powinniśmy szczególnie wystrzegać się grzechów, które najczęściej prowadziły nas do upadku i wyrządzały nam krzywdę. Ci, którzy chcą przestrzegać przykazań Boga, powinni też mówić złoczyńcom, by od nich odeszli (Księga Psalmów 119:115).

Obiecali również, że nie będą prowadzić handlu w dzień szabatu ani w żaden inny dzień, który Bóg przeznaczył na odpoczynek od pracy. Tego dnia sami nie będą sprzedawać towarów dla zysku ani zachęcać pogan do handlu, kupując od nich nawet żywność pod pretekstem konieczności. Zamiast tego przygotują dzień wcześniej to, czego potrzebują ich rodziny (Księga Nehemiasza 10:31). Kto zobowiązuje się przestrzegać wszystkich przykazań Boga, powinien szczególnie zobowiązać się do właściwego zachowywania szabatu, ponieważ jego łamanie otwiera drogę innym formom bezbożności. Szabat jest dniem targowym dla naszej duszy, ale nie dla naszego ciała.

Obiecali też, że nie będą surowo traktować swoich dłużników, lecz będą przestrzegać siódmego roku jako roku darowania długów, zgodnie z prawem (Księga Nehemiasza 10:31). Wcześniej nie dochowali tego prawa (Księga Nehemiasza 5), a teraz zobowiązali się to naprawić. Taki post podoba się Bogu: polega na zdjęciu każdego ciężkiego jarzma i uwolnieniu uciśnionych (Księga Izajasza 58:6). Pod koniec Dnia Przebłagania rozbrzmiewała trąba obwieszczająca rok jubileuszowy. Ponieważ zaniedbali odpoczynek ziemi w roku siódmym, Bóg sprawił, że ziemia przez siedemdziesiąt lat odpoczywała, nadrabiając zaległe lata szabatowe (Księga Kapłańska 26:35). Teraz więc zobowiązali się przestrzegać tego prawa.

Naprawdę krnąbrne są dzieci, które nie chcą naprawić właśnie tej winy, za którą spotkała je szczególna kara.