Księga Micheasza 7:14 – znaczenie i zastosowanie

Prorok najpierw modli się, aby Bóg zatroszczył się o swój lud i bronił jego sprawy (Księga Micheasza 7:14). Kiedy Bóg zamierza ocalić swój lud, pobudza jego przyjaciół, by się za niego modlili, i wylewa ducha łaski i błagania (Księga Zachariasza 12:10). Gdy widzimy, że Bóg zwraca się ku nam ze swoim miłosierdziem, powinniśmy odpowiedzieć Mu modlitwą.

To modlitwa, która jest zarazem obietnicą. Bóg z pewnością zamierzał spełnić to, o co natchnął proroka, by prosił. Izrael jest nazwany trzodą Jego dziedzictwa, bo są to owce pod Jego opieką, Jego mała trzódka na świecie, a zarazem Jego szczególna własność. Jakub jest działem Jego dziedzictwa.

Ta trzoda żyje samotnie wśród lasów, pośrodku Karmelu, wysokiej góry. Izrael był ludem oddzielonym od innych narodów, niczym owce przebywające w zalesionym miejscu. Był teraz ludem spustoszonym (Księga Micheasza 7:13), na wygnaniu, jak owce w lesie, zagrożone zagubieniem się lub atakiem dzikich zwierząt. Był rozproszony po górach jak owce bez pasterza.

Modlitwa wyraża prośbę, by Bóg tam ich karmił i prowadził swoją laską. Chodzi o to, by troszczył się o nich na wygnaniu, chronił ich i zaopatrywał, jak dobry pasterz. Niech Jego laska i kij dodają im otuchy nawet w tej ciemnej dolinie, niech nie zabraknie im żadnego dobra. Niech rządzi nimi Jego laska, a nie laska ich wrogów, bo są Jego ludem.

Prorok modli się także, by Bóg po pewnym czasie sprowadził ich z powrotem, aby mogli paść się na równinach Baszanu i Gileadu, a nie w lasach i na górach. Niech znów pasą się we własnej ziemi, jak za dawnych czasów. Niektórzy rozumieją te słowa duchowo: jako modlitwę proroka do Chrystusa albo polecenie Ojca skierowane do Chrystusa, by troszczył się o Kościół jako wielki Pasterz owiec. Na tym świecie Kościół przypomina owce w lesie, a Chrystus prowadzi je, by znalazły pastwisko podobne do Baszanu i Gileadu.

Bóg odpowiada na tę modlitwę obietnicą, a my powinniśmy przyjmować Boże obietnice jako prawdziwą odpowiedź na modlitwę pełną wiary. U Boga mówienie i działanie nie są od siebie oddzielone. Prorok prosił, by Bóg karmił swój lud i okazywał mu dobroć, a Bóg mówi, że pokaże mu rzeczy zdumiewające (Księga Micheasza 7:15). Uczyni więcej, niż możemy prosić lub sobie wyobrazić, przekraczając nasze nadzieje i oczekiwania, i okaże swoje zdumiewające miłosierdzie (Księga Psalmów 17:7).

Bóg dokona dzieła podobnego do dawnych cudów, tak jak za dni wyjścia Izraela z Egiptu. Ocalenie z Babilonu będzie dziełem pełnym cudów i łaski, nie mniejszym niż ocalenie z Egiptu, a pod pewnymi względami nawet je przewyższającym (Księga Jeremiasza 16:14–15). Co więcej, zapowiada ono dzieło odkupienia dokonane przez Chrystusa. Dawne przejawy dobroci Boga wobec Jego Kościoła są wzorem przyszłych aktów dobroci, powracających, gdy znów pojawia się taka potrzeba.

Bóg uczyni także coś, co zdumieje ludzi żyjących w tamtych czasach (Księga Micheasza 7:16–17). Zauważą to okoliczne narody i powiedzą między sobą: „Pan uczynił dla nich wielkie rzeczy” (Księga Psalmów 126:2). Ocalenie Żydów z Babilonu wywrze silne wrażenie na sąsiednich narodach, przynosząc chwałę zarówno Bogu, jak i Jego Kościołowi.

Ci, którzy szydzili z ludu Bożego w jego niedoli i chełpili się, że utrzymają go w poniżeniu, gdy tylko uda im się go pognębić, zawstydzą się, widząc, jak niespodziewanie lud ten powstaje. Zdumieje ich siła jeńców, o której sądzili, że przepadła na zawsze. Zakryją usta rękami, zbyt zawstydzeni, by dalej triumfalnie przemawiać przeciwko Izraelowi. Zawstydzenie sprawi też, że jakby ogłuchną: nie będą chcieli więcej słuchać o cudach, których Bóg dokonał dla ludu, którym gardzili.

Ci, którzy śmiało przeciwstawiali się samemu Bogu, będą się Go bać i przynajmniej zewnętrznie podporządkują się Jego woli. Będą lizać proch jak wąż, tak poniżeni, że zdawać się będą podlegać temu samemu przekleństwu, które zostało nałożone na węża: „Będziesz pełzał na brzuchu i jadł proch” (Księga Rodzaju 3:14). Zostaną strąceni na samo dno i tak zdruzgotani, że podporządkują się bez oporu. Wrogowie Boga będą lizać proch (Księga Psalmów 72:9), nawet proch u stóp Kościoła (Księga Izajasza 49:23).

Pyszni ciemiężyciele zobaczą wtedy, jak mali są wobec wielkiego Boga. Drżąc i głęboko się uniżając, będą wychodzić z kryjówek (Księga Izajasza 2:21), pełzając niczym słabe stworzenia, którymi są, zawstydzeni i bojący się pokazać. Bóg tak ich poniży i okażą się tak bezsilni. Kiedy Bóg czynił cuda dla swojego Kościoła, wielu ludzi w tej krainie stawało się Żydami, bo ogarniał ich strach przed Żydami i ich Bogiem (Księga Estery 8:17). Taką obietnicę znajdujemy również tutaj: będą się bali Pana, naszego Boga, i drżeli przed tobą, Izraelu.

Wymuszone podporządkowanie często jest tylko pozorne. Mimo to może przynieść chwałę Bogu i Jego Kościołowi, choć tym, którzy udają uległość, nie przynosi prawdziwej korzyści. Następnie prorok, w imieniu Kościoła, dziękuje Bogu za miłosierdzie i opiera się na Jego obietnicy (Księga Micheasza 7:18–20). Uczy nas to oddawać Bogu chwałę za miłosierdzie, które przebacza. Bóg obiecał sprowadzić swój lud z wygnania, a prorok dostrzega, że podstawą tego było przebaczenie. Grzech sprowadził lud do niewoli, a przebaczenie grzechów wyprowadziło go z niej (Księga Psalmów 85:1–2; Księga Izajasza 33:24; Księga Izajasza 38:17; Księga Izajasza 60:1–2). Przebaczenie grzechów jest podstawą każdej innej obietnicy przymierza (List do Hebrajczyków 8:12). Prorok dziwi się temu, podczas gdy okoliczne narody podziwiają jedynie zewnętrzne ocalenie, które z tego przebaczenia wynikło.

Lud Boży, pozostałość Jego dziedzictwa, wciąż jest winny wielu grzechów. Choć jest tylko pozostałością, bardzo małą grupą, nie znaczy to, że wszyscy jej członkowie są dobrzy. Dzieci Boże mają swoje wady i często ranią swojego Ojca. Jednak łaskawy Bóg jest gotów pominąć grzechy i przebaczyć winę swojemu ludowi, gdy ten żałuje i wraca do Niego. Lud Boży to lud, któremu przebaczono, i wszystko zawdzięcza właśnie temu. Gdy Bóg przebacza grzech, pomija go, nie wymierza kary, której mogłaby się domagać sprawiedliwość, i nie postępuje z grzesznikiem stosownie do tego, na co zasłużył.

Nawet jeśli Bóg na pewien czas okazuje swojemu ludowi niezadowolenie, nie będzie gniewał się na niego na zawsze. Może zsyłać cierpienie, ale okaże też współczucie. Nie odmawia przebaczenia. Jednak wobec tych, którzy nie należą do pozostałości Jego dziedzictwa i którym nie przebaczono, będzie trwał w gniewie na zawsze.

Powody, dla których Bóg przebacza grzechy i nie gniewa się na zawsze, wynikają z Jego własnej natury. Dzieje się tak, ponieważ upodobał sobie miłosierdzie i czerpie radość z ocalania grzeszników, a nie z ich śmierci i zguby. Chwała Boga objawiająca się w przebaczeniu grzechów nie ma sobie równych, podobnie jak chwała we wszystkich Jego dziełach. Nie ma boga podobnego do Niego. Żaden władca ani zwykły człowiek nie przebacza tak jak Bóg. W tej sprawie Jego myśli i drogi daleko przewyższają nasze. Właśnie w ten sposób pokazuje, że jest Bogiem, a nie człowiekiem.

Wszyscy, którzy doświadczyli miłosierdzia przebaczenia, nie mogą się nim nie zachwycać. Jeśli naprawdę rozumiemy, co ono oznacza, powinno nas wprawiać w zdumienie. Czy Bóg przebaczył nam grzechy? Wtedy możemy słusznie zapytać: „Któż jest Bogiem takim jak Ty?”. Pełen czci podziw dla miłosierdzia, które przebacza, jest dobrym znakiem, że ono stało się naszym udziałem.

Powinniśmy też czerpać pociechę z tego miłosierdzia oraz z łaski i prawdy, które mu towarzyszą. Lud Boży z wdzięcznością wspomina przebaczenie grzechów, a zarazem z ufnością patrzy w przyszłość, oczekując tego, co Bóg jeszcze dla niego uczyni. Jego miłosierdzie trwa na wieki, więc tak jak je okazywał, tak będzie okazywał je nadal (Księga Micheasza 7:19–20).

Bóg na nowo okaże nam dobroć. Zwróci się ku nam i zmiłuje się nad nami. To znaczy, że znów okaże nam litość, tak jak czynił to wcześniej. Jego miłosierdzie odnawia się każdego ranka. Może się wydawać, że odwraca się od nas w gniewie, lecz powróci i ulituje się nad nami. Zwróci nas ku sobie, a potem sam zwróci się ku nam i okaże nam miłosierdzie.

Bóg odnowi nas również, byśmy byli gotowi na Jego łaskę. Poskromi nasze grzechy. Gdy usuwa winę grzechu, aby nie mogła nas zgubić, łamie też jego władzę, by nie mógł nad nami panować. Nie będziemy wtedy żyć w strachu przed grzechem ani nie będziemy przez niego pociągani jak jeńcy. Grzech jest wrogiem, który z nami walczy, tyranem, który nas przygniata. Tylko wszechmocna łaska może go pokonać, bo ma tak wielką siłę w upadłej ludzkiej naturze i tak długo w niej panował.

Jeśli Bóg przebacza popełniony przez nas grzech, poskramia też grzech, który nadal w nas działa. Nikt nie jest Mu równy w tym dziele. Wszyscy, którym przebaczono grzechy, gorąco pragną i mają nadzieję, że ich zepsute nawyki osłabną, a grzechy zostaną poskromione. Ta nadzieja przynosi im pociechę. Pozostawieni sami sobie, nie zdołamy oprzeć się sile naszych grzechów. Ufamy jednak, że łaska Boga wystarczy, by je poskromić, tak aby nad nami nie panowały i nas nie zgubiły.

Bóg dopilnuje też, by to dobre dzieło trwało i nigdy nie zostało odwrócone. Wrzuci wszystkie ich grzechy w głębiny morza, tak jak niegdyś wyprowadził Izraela z Egiptu i zatopił faraona oraz Egipcjan w morzu. Zdaje się, że właśnie do tego nawiązuje tutaj (Księga Micheasza 7:15). Pokazuje to, że kiedy Bóg przebacza grzechy, już o nich nie pamięta i nie dopuści, by kiedykolwiek znów obciążały grzesznika. Nie będzie mu się wypominać jego występków (Księga Ezechiela 18:22). Znikają bez śladu, jak chmura, która rozwiewa się i już nie wraca. Bóg wrzuca je w morze nie blisko brzegu, gdzie mogłyby znów się ukazać podczas odpływu, lecz w głębiny, z których już nie wypłyną. Wrzucone zostają tam wszystkie grzechy, bez wyjątku, bo kiedy Bóg przebacza, przebacza wszystko.

Bóg dokończy też to, co nas dotyczy, i przez to dobre dzieło uczyni wszystko, czego wymaga nasza sytuacja, oraz wypełni wszystko, co obiecał (Księga Micheasza 7:20). Wtedy dotrzymasz wierności Jakubowi i okażesz miłosierdzie Abrahamowi. Nasze grzechy są przebaczone, a grzeszne pragnienia osłabione dzięki przymierzu. Z tego źródła wypływają wszystkie te błogosławieństwa, a przez przymierze Bóg darmo obdarzy nas wszystkim. Obietnica została nazwana miłosierdziem okazanym Abrahamowi, bo kiedy została mu dana po raz pierwszy, była czystym miłosierdziem, które uprzedziło wszystko, biorąc pod uwagę stan, w jakim go znalazła. Nazwano ją jednak wiernością okazaną Jakubowi, bo Bóg zobowiązał się dochować obietnicy danej Jakubowi i jego potomkom jako dziedzicom Abrahama, spełniając wszystko, co łaskawie obiecał Abrahamowi.

Zwróćmy najpierw uwagę, jak uroczyście potwierdzono dla nas przymierze łaski. Nie tylko je wypowiedziano, spisano i opieczętowano, lecz — co stanowi najmocniejsze potwierdzenie — potwierdzono je przysięgą złożoną naszym ojcom. Nie jest to nowa idea, ale przymierze potwierdzone także przez wieki. Przysięgą związano się z nim już dawno temu. To pradawny dokument przymierza.

Zwróćmy też uwagę, z jaką ufnością możemy odnieść tę obietnicę do siebie i na niej polegać. Możemy z pełnym przekonaniem powiedzieć: „Ty dochowasz wierności i okażesz miłosierdzie”. Nie zawiedzie nawet najmniejsza jej część. Ten, który obiecał, jest wierny i dotrzyma słowa.