Księga Micheasza 3:8 – znaczenie i zastosowanie

Prorok mówi tutaj, że moc Boga towarzyszyła mu w jego służbie. Uroczyście to wyznaje, ponieważ daje mu to podstawę, by otwarcie przemawiać do władców i książąt. Nie ośmieliłby się tak śmiało mówić możnym, gdyby nie porywało go prorockie natchnienie, czyli potężne poruszenie pochodzące od Boga. Nie były to jedynie jego własne słowa: przemawiał przez niego Bóg, a prorok nie mógł powstrzymać się od wypowiedzenia tego, co Bóg włożył mu w usta.

To świadectwo przeciwstawia się również fałszywym prorokom. Gdy ich kłamstwa wychodziły na jaw, okrywali się wstydem; nigdy nie mieli odwagi uczciwie mówić ludziom prawdy. Schlebiali im, utwierdzając ich w grzechu. Byli „zmysłowi”, czyli kierowali się wyłącznie ludzkimi pragnieniami, i nie mieli Ducha. Micheasz zaś mówi, że jest pełen mocy dzięki Duchowi Pana (Księga Micheasza 3:8). Wiedział, że jego przesłanie jest prawdziwe, dlatego przemawiał z przekonaniem. Wystarczy porównać go z fałszywymi prorokami, by zobaczyć, że dzieli ich przepaść. Czym plewy wobec ziarna? (Księga Jeremiasza 23:28). Czym namalowany ogień wobec prawdziwego?

Zwróćmy najpierw uwagę na dary, które wyróżniały tego proroka. Był pełen mocy, rozeznania i siły. Kochał Boga i głęboko troszczył się o dusze ludzi. Zależało mu na chwale Boga i na ich zbawieniu, a przeciw grzechowi płonął gorliwością. Miał też odwagę upominać za grzech i świadczyć przeciwko niemu, nie lękając się możnych ani wielkich tłumów. Żadne trudności ani zniechęcenie nie odwiodły go od zadania; nic nie zachwiało jego postanowieniem. Wszystkim tym darom towarzyszyły jednak rozeznanie i zdrowy rozsądek. Był nie tylko odważny, lecz także mądry. W całym jego nauczaniu było światło i ogień, mądrość i gorliwość. Ten mąż Boży był więc w pełni przygotowany do każdego dobrego słowa, które miał wypowiedzieć, i do każdego dobrego dzieła, które miał wykonać.

Ci, którzy go słuchali, mogli dostrzec, że jest pełen mocy i rozeznania. Jego nauczanie otwierało im umysły i poruszało serca. Przemawiające przez niego słowo trafiało do nich z jasnym uzasadnieniem i wielką siłą.

Po drugie, skąd pochodziły te dary? Nie od niego samego, lecz od Ducha Pana. Wiedział, że Duch Pana jest w nim i przemawia przez niego, dlatego z odwagą i powagą przekazywał Boże przesłanie. Nie cofnął się, lecz trwał niewzruszenie, ufając, że Bóg go wesprze w tym, co mówi (Księga Izajasza 50:7; Księga Izajasza 50:8). Uczciwi mogą postępować odważnie. Ci, którzy wiedzą, że posłał ich Bóg, nie muszą bać się ludzkiego sprzeciwu. Prorok miał nie tylko Ducha proroctwa, który dawał mu podstawę do odwagi, lecz także Ducha uświęcenia, czyli Ducha, który czyni ludzi świętymi i obdarza ich potrzebną mądrością oraz odwagą. Nie był silny sam z siebie, bo któż jest dość mocny, by sprostać takiemu zadaniu? Jego siła była w Panu i w Jego potężnej mocy. Cała nasza siła pochodzi od Boga.

Jeśli mamy moc do czynienia czegokolwiek dobrego, zawdzięczamy ją wyłącznie Duchowi Pana. Sami jesteśmy słabi jak woda. To Bóg Izraela daje siłę i moc swojemu ludowi oraz swoim sługom.

Po trzecie, jak prorok wykorzystywał te dary? Oznajmiał Jakubowi jego występki, a Izraelowi jego grzech. Jeśli w Jakubie i Izraelu można znaleźć występek, trzeba im o nim powiedzieć. Zadaniem proroków Boga jest wołać i nie powstrzymywać się (Księga Izajasza 58:1). Ci, którzy przychodzą słuchać słowa Bożego, powinni być gotowi usłyszeć o własnych błędach. Powinni nie tylko pozwalać swoim duszpasterzom mówić im wprost, lecz także być za to wdzięczni. Ponieważ tak niewielu ludzi jest na tyle pokornych, by przyjmować napomnienia, ci, którzy muszą upominać, potrzebują wielkiej odwagi. Powinni też modlić się o mądrość i śmiałość.

Następnie prorok wykorzystuje tę moc, by przemawiać przeciw przywódcom domu Jakuba: książętom i prorokom, których oskarżał już wcześniej w tym rozdziale. Ponownie wzywa ich, by słuchali (Księga Micheasza 3:9), tak samo jak w Księdze Micheasza 3:1. Zwraca się do książąt domu Izraela, choć ma na myśli władców Judy. Słowa te padły za panowania Ezechiasza, jak wynika z Księgi Jeremiasza 26:18 i Księgi Jeremiasza 26:19, gdzie przytoczono fragment Księgi Micheasza 3:12. Dziesięć plemion zostało już uprowadzonych do niewoli, więc z Jakuba i Izraela pozostała tylko Juda. Prorok odnosi się do nich z szacunkiem, nazywając ich „przywódcami” i „książętami”. Słudzy Boga muszą wiernie upominać możnych za grzech, ale nie wolno im być grubiańskimi ani nieuprzejmymi.

Przyjrzyjmy się teraz wielkiej niegodziwości przywódców domu Jakuba: książąt, kapłanów i proroków. Krótko mówiąc, byli chciwi i wykorzystywali swoje urzędy, by zaspokajać miłość do pieniędzy. Książęta nienawidzili sprawiedliwości. Sami nie postępowali według jej zasad i nie stosowali jej bezstronnie, gdy rozpatrywali odwołania. Wypaczali to, co słuszne, i nie pozwalali, by sprawiedliwość nimi kierowała lub ich korygowała, jeśli stała na przeszkodzie ich zyskowi. Gdy dopuszczali się oczywistej krzywdy, udając, że postępują słusznie, wypaczali sprawiedliwość i wykorzystywali ją do celu przeciwnego temu, któremu miała służyć władza.

Zarzucano im, że budują Syjon krwią (Księga Micheasza 3:10). Twierdzili, że ich wymuszenia i ucisk służą rozbudowie Jerozolimy, świętego miasta. Mogli mówić, że wytyczają ulice i place, ulepszają miasto oraz wspierają dobro wspólne w życiu religijnym i państwowym. Mogli nawet sądzić, że służą Bogu i Izraelowi. Robili to jednak za pomocą przemocy i niesprawiedliwości, więc ich dzieło nie mogło się ostać. Chęć pomocy miastu Boga nie sprawiała, że nieposłuszeństwo Bożemu prawu stawało się dopuszczalne.

Niektórzy popełniają ten sam błąd, sądząc, że gorliwość o kościół lub szerzenie wiary usprawiedliwia kradzież, morderstwo, rzeź czy grabież. Nic nie może ich usprawiedliwić. Mury Syjonu nie zawdzięczają nic tym, którzy wznoszą je krwią i niesprawiedliwością. Grzech człowieka nie prowadzi do Bożej sprawiedliwości.

Obowiązkiem władców było rozpatrywanie odwołań, lecz orzekali za zapłatę (Księga Micheasza 3:11). Rozstrzygali na korzyść tego, kto dał łapówkę. Bez zapłaty nawet najlepsza sprawa nie miała szans, a za łapówkę mogła wygrać najgorsza. Jakże nędzny jest los ludu, gdy sędzia nie pyta: „Co jest słuszne?”, lecz: „Co mogę z tego mieć?”.

Zadaniem kapłanów było nauczanie ludu, a prawo zapewniało im już godziwe i uczciwe utrzymanie. To im jednak nie wystarczało. Pobierali zapłatę za nauczanie ponad to, co otrzymywali na utrzymanie, i byli gotowi przedstawiać jako Boże przesłanie wszystko, co podobało się ludziom i służyło ich własnym interesom.

Wydaje się, że prorocy również otrzymywali dobrowolne dary (Pierwsza Księga Samuela 9:7; Pierwsza Księga Samuela 9:8), lecz uczynili zysk głównym celem swoich proroctw. Prorokowali za pieniądze. Można było kupić ich słowa: przemawiali albo milczeli zależnie od tego, co przynosiło im większy zysk. Wystarczyło zapłacić, by usłyszeć od nich dowolne przesłanie. W ten sposób naśladowali Balaama, który umiłował zapłatę za nieprawość.

Warto to zapamiętać: gorliwość o kościół nigdy nie może uświęcić tego, co grzeszne, natomiast miłość do świata często kala to, co święte. Gdy ktoś robi coś, co samo w sobie jest dobre, lecz kieruje się samolubnym zyskiem, czyn ten traci wartość i staje się odrażający zarówno dla Boga, jak i dla ludzi.

Mimo to przywódcy trwali w niedorzecznej pewności siebie. Polegali na Panu i sądzili, że skoro zewnętrznie należą do Jego ludu, ich niegodziwe postępowanie nie niesie ani szkody, ani niebezpieczeństwa. Wiara rzeczywiście opiera się na Panu i uznaje Go za fundament duszy. Zuchwała pewność siebie traktuje jednak Pana jedynie jako podporę dla samolubnych zamierzeń, podczas gdy prawdziwym fundamentem pozostaje świat.

Z wielką pewnością mówili o swoim zaszczytnym położeniu: czyż Pan nie jest pośród nas? Czy nie mamy znaków Jego obecności, Jego świątyni, Arki i Jego żywych słów? Byli dumni ze świętej góry i związanych z nią zaszczytów (Księga Sofoniasza 3:11), jak gdyby przywileje związane z przynależnością do wspólnoty wiary mogły usprawiedliwić najgorsze grzechy albo jak gdyby obecność Boga miała wzbogacać kapłanów i lud dzięki sprzedawaniu ich posługi. Pan rzeczywiście był wśród nich przez ustanowione przez siebie obrzędy i nauki, a to tylko podsycało ich pychę. Mylił się jednak ten, kto sądził, że Bóg jest pośród nich, okazując im przychylność i miłość. Ludzie często sami siebie oszukują, sądząc, że Bóg jest z nimi, choć ich grzech Go od nich oddalił.

Byli też pewni własnego bezpieczeństwa: żadne nieszczęście nie może na nas spaść. Wielu ludzi zapada w śmiertelny sen z powodu przywilejów związanych z przynależnością do wspólnoty wiary, jak gdyby te przywileje miały chronić ich, kiedy grzeszą, i osłaniać przed karą. W rzeczywistości tylko pomnażają ich winę i karę. Jeśli obecność Pana pośród ludzi nie powstrzymuje ich od czynienia zła, nie uchroni ich też przed cierpieniem, które zło sprowadza. Głupotą jest sądzić, że zuchwałość uchroni grzeszników przed sądem.

Dlatego ich prawdziwa niegodziwość, mimo fałszywego poczucia bezpieczeństwa, miała sprowadzić na nich sąd. „Syjon zostanie zaorany jak pole z waszego powodu” (Księga Micheasza 3:12). To odważne ostrzeżenie wypowiedział Micheasz; później przywoływano je za czasów Jeremiasza (Księga Jeremiasza 26:18). Ezechiasz i jego dostojnicy dobrze je przyjęli, choć za panowania innego władcy mogłoby ono kosztować Micheasza życie. W rzeczywistości nawrócili się i zmienili swoje postępowanie, dlatego sąd został odroczony i nie spadł na nich za ich czasów.

Zapowiedź ta dotyczy zagłady miejsc świętych, uświęconych Bożą obecnością i oddawaniem Mu czci. Syjon miał zostać zaorany jak pole, a jego zabudowania spalone i zrównane z ziemią. Niektórzy uważają, że dosłownie wypełniło się to, gdy Rzymianie zniszczyli Jerozolimę, a później zaorali jej teren na znak całkowitej zagłady. Nawet Jerozolima, święte miasto, miała stać się stertą ruin, a góra, na której stała świątynia, miała zarosnąć cierniami i ostami jak leśne wzgórze. Gdy miejsca święte zostają zbezczeszczone przez grzech, należy się spodziewać, że Boży sąd je spustoszy i obróci w ruinę.

Zagładę miała sprowadzić wina przywódców, którzy tam służyli. „To z waszego powodu Syjon zostanie zaorany jak pole”. Twierdzili, że budują Syjon, lecz przez rozlew krwi i niesprawiedliwość w rzeczywistości go burzyli. Grzech kapłanów i władców często sprowadza zagładę na narody i wspólnoty. Władcy postępują nierozważnie, a cierpi z tego powodu lud.