Ewangelia Mateusza 7:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi surowo, a w jego słowach łatwo usłyszeć lęk przed odrzuceniem. Ci, do których mówi Jezus, nie są przedstawieni jako obojętni. Przywołują Jego imię, mówią o prorokowaniu, wypędzaniu złych duchów i czynieniu cudów, a mimo to słyszą, że nie są znani. Słowo „znałem” wskazuje na bliskość, a nie na listę zasług. W Ewangelii Mateusza 7:21 czytamy, że nie każdy, kto woła „Panie, Panie!”, wejdzie do królestwa niebieskiego. W Ewangelii Mateusza 7:22 widać zaś, że wyraźne działania w imieniu Jezusa mogą istnieć obok braku prawdziwej więzi z Ojcem. Warto zauważyć, że tekst nie opisuje ludzi, którzy nigdy nie usłyszeli o Bogu, lecz tych, którzy działali w imieniu Jezusa. Nie mówi też, jak Bóg postępuje z każdym, kto się myli lub zmaga z własną słabością. Pozostawia natomiast wyraźne pytanie o to, czy imię Pana prowadzi do życia w Jego woli, czy tylko towarzyszy naszym działaniom. Dla wielu wierzących to zdanie bywa źródłem napięcia, ale może też przypominać, że Bogu zależy przede wszystkim na więzi. Imię Jezusa nie działa jak zaklęcie, a relacja z Nim nie kończy się na dobrych uczynkach.

Wypowiedź z Ewangelii Mateusza 7:23 jest odpowiedzią Jezusa ludziom, którzy powołują się na prorokowanie, wypędzanie złych duchów i cuda dokonywane w Jego imieniu. Sednem nie jest więc brak religijnej aktywności ani niewiedza o Jezusie. Padają słowa: „Nigdy was nie znałem”, a następnie wskazanie na nieprawość, której się dopuszczali. Kluczowe rozróżnienie przebiega między używaniem imienia Jezusa a życiem zgodnym z wolą Boga. Werset 21 mówi, że samo zwracanie się do Jezusa „Panie” nie wystarcza; wersety 24–27 rozwijają tę myśl obrazem domu zbudowanego na skale: słuchanie Jego słów ma prowadzić do ich wypełniania. Nie chodzi o to, że człowiek zasługuje na przyjęcie przez bezbłędne postępowanie, lecz o to, że deklarowana wiara nie może być oddzielona od posłuszeństwa. Słowa „odejdźcie ode Mnie” ukazują powagę sądu, a nie jedynie rozczarowanie niespełnionymi oczekiwaniami. Werset ostrzega przed traktowaniem spektakularnych osiągnięć religijnych jako dowodu wierności. Nie upoważnia jednak do osądzania cudzych serc: wcześniejsze ostrzeżenie Jezusa każe najpierw dostrzec własną winę. W kontekście całego rozdziału liczy się owoc: życie, które odpowiada słowom Jezusa.

Słowa „Nigdy was nie znałem” brzmią surowo, ale warto zobaczyć, kto je słyszy. Ci, do których Jezus się zwraca, wymieniają wielkie dzieła: prorokowanie, wyrzucanie złych duchów i liczne cuda, a wszystko czynią w Jego imieniu. Mimo to Jezus oświadcza, że nigdy ich nie znał, i każe im odejść. Ewangelia Mateusza 7:23 nie opisuje zwykłego potknięcia. Mówi o tych, którzy dopuszczają się nieprawości, czyli żyją wbrew woli Bożej, a jednocześnie wypowiadają Jego imię. Ewangelia Mateusza 7:21 wskazuje, że decyduje wypełnianie woli Ojca, a nie samo wołanie „Panie, Panie!”. Ta różnica pokazuje, że religijna aktywność może stać obok serca, które nie idzie za Bogiem. Fragment nie mierzy wiary sukcesami ani spektakularnymi dokonaniami, lecz kierunkiem życia. Obraz domu zbudowanego na skale w Ewangelii Mateusza 7:24-25 dopowiada resztę. Deszcz i wichry uderzają także w dom roztropnego człowieka, a mimo to on stoi, bo jest utwierdzony na skale. Wielkie słowa i imponujące czyny nie zastąpią fundamentu, który wytrzymuje zwykłą próbę. Ewangelia Mateusza 7:23 ostrzega więc przed budowaniem na pozorach, a nie przed każdą niedoskonałością.

W Ewangelii Mateusza 7:23 Jezus wypowiada słowa, które odbierają pozór bezpieczeństwa temu, kto zasłania się religijną aktywnością. W poprzednim wersecie ludzie przywołują prorokowanie, uwalnianie od złych duchów i cuda dokonane w Jego imieniu. Odpowiedź nie potwierdza, że te czyny same w sobie świadczą o wierności. Jezus wskazuje na nieprawość i mówi: „Nigdy was nie znałem”. To zdanie brzmi jak sąd o relacji, której nie da się zastąpić samym używaniem świętych słów ani widocznymi osiągnięciami. W sąsiednich wersetach znaczenie mają owoce życia oraz spełnianie woli Ojca. Nie chodzi o rachunek zasług, lecz o poważne pytanie, czy wyznawanie Jezusa znajduje prawdę w codziennym postępowaniu. Słowa te nie zachęcają do osądzania innych. Jezus wcześniej ostrzega przed dostrzeganiem drzazgi w oku brata, a zarazem nie pozwala lekceważyć własnego życia. Obraz domu zbudowanego na skale, pojawiający się chwilę później, dopełnia tego wezwania: usłyszane słowo ma stać się gruntem, na którym człowiek żyje. Przed wiecznością nie liczy się sam rozgłos pobożności. Istotna jest wierność, która przyjmuje kształt dobra i sprawiedliwości.