Ewangelia Mateusza 7:11 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o rodzicu, który nie jest doskonały, a mimo to potrafi dać dziecku coś dobrego. Ewangelia Mateusza 7:11 nie zaprzecza ludzkiej słabości, lecz właśnie na niej się opiera, by pokazać, jak bardzo Ojciec w niebie przewyższa ludzką miłość. Porównanie działa w jedną stronę: skoro nawet ci, którzy są źli, troszczą się o swoje dzieci, tym bardziej można zaufać Temu, który jest dobry sam w sobie. Warto zauważyć, co dokładnie obiecuje ten werset. Mówi o tym, że Ojciec da to, co dobre, a nie o tym, że każda prośba zostanie spełniona w takiej postaci, w jakiej została wypowiedziana. Dla kogoś, kto modli się długo i nie widzi odpowiedzi, ta różnica bywa bardzo bolesna, bo prośba rodzi się z lęku albo tęsknoty, a odpowiedź wydaje się milczeniem. Tekst nie każe jednak udawać, że ten ból nie istnieje. Stawia go w obecności Boga, który zna potrzeby dziecka także wtedy, gdy samo dziecko ich jeszcze do końca nie rozumie. Obrazy chleba i kamienia, ryby i węża są zwyczajne, wzięte z codziennego życia domu. Przypominają, że troska Ojca nie jest odległym pojęciem, lecz dotyczy spraw najprostszych. Najgłębsza myśl tego wersetu polega na tym, że Bóg, do którego się zwracamy, nie traktuje proszących jak petentów, lecz jak dzieci, których dobro leży Mu na sercu.

W Ewangelii Mateusza 7:11 Jezus uzasadnia wezwanie do proszenia obrazem znanym z rodzinnego życia. Rodzice, mimo ludzkiej niedoskonałości, potrafią rozpoznać, że dziecku potrzeba chleba, a nie kamienia. Skoro nawet ich dobroć jest realna, choć ograniczona, tym bardziej można ufać dobroci Ojca niebieskiego. To porównanie nie przedstawia Boga jako rodzica, który spełnia każde życzenie dokładnie w żądanej postaci. Jezus mówi o dawaniu „tego, co dobre”, a nie o bezwarunkowym otrzymywaniu wszystkiego, o co ktoś poprosi. Sens obietnicy z poprzednich wersetów — „Proście, a będzie wam dane” — rozjaśnia właśnie ten obraz: prośba spotyka się z dobrocią Boga, nie z mechanicznym spełnianiem żądań. Słowa „choć jesteście źli” nie odbierają ludzkim rodzicom zdolności do dobra. Uznają raczej, że ich dobroć pozostaje niedoskonała; kontrast z Ojcem dotyczy więc nie tylko hojności, lecz także jej niezawodnego źródła. Wiara opisana w tym zdaniu nie polega na pewności, że każde pragnienie się spełni. Polega na zaufaniu, że Bóg nie odpowiada obojętnością ani krzywdą, lecz daje to, co rzeczywiście jest dobre.

W Ewangelii Mateusza 7:11 Jezus posługuje się prostym porównaniem od mniejszego do większego. Skoro ludzie, choć są źli, potrafią dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec w niebie da to, co dobre. Jezus nie przedstawia rodziców jako wzoru doskonałości. Pokazuje raczej, że nawet w ich ograniczeniu widać troskę o dzieci, która ma swój kierunek. Szczególną wagę ma określenie „tym, którzy Go proszą”. Obietnica dotyczy relacji, w której prosi się Ojca, a nie mechanizmu, który wymusza odpowiedź. Werset nie mówi, że otrzymamy dokładnie to, o co prosimy, ani że stanie się to od razu. Mówi o dobrym Ojcu, który nie poda kamienia zamiast chleba. W praktyce modlitwa przestaje być transakcją, w której składa się zamówienie i czeka na jego realizację. Staje się zaufaniem dziecka, które wie, że ojciec działa z myślą o jego dobru. Czasem tym dobrem okazuje się odpowiedź zupełnie inna, niż się spodziewano. Innym razem jest nim cierpliwość, która dopiero kształtuje serce i uczy wierności.

W tych słowach Jezus stawia obok siebie ludzką dobroć, choć niedoskonałą, i dobroć Ojca niebieskiego. Rodzic może podać dziecku chleb, gdy ono prosi o pokarm; nie dlatego, że jest bez skazy, lecz dlatego, że pragnie jego dobra. To porównanie nie pomniejsza ludzkiej miłości. Pokazuje, że nawet ona daje przedsmak większej, doskonalszej troski Boga. Obietnica dotyczy tego, co dobre, i tych, którzy proszą Ojca. Nie mówi, że każda prośba spełni się dokładnie w oczekiwanej postaci. W sąsiednich wersetach Jezus zachęca do proszenia, a obraz chleba i ryby odróżnia pokarm od tego, co mogłoby zaszkodzić. Dobroć Boga nie jest więc obietnicą łatwego życia ani zgodą na każde pragnienie. Jest podstawą zaufania, także wtedy, gdy odpowiedź pozostaje niejasna. Słowa te padają w nauczaniu o relacjach z innymi: po wezwaniu do miłosierdzia Jezus mówi, by czynić ludziom to, czego sami od nich oczekują. Zaufanie Ojcu nie zamyka człowieka w sobie. Może otwierać go na dobro, które otrzymuje i przekazuje dalej. W centrum pozostaje Ojciec, do którego można przyjść z prośbą.