Ewangelia Mateusza 4:25 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 4:25 opisuje coś, co łatwo przeoczyć: wielkie tłumy nie tylko słyszą o Jezusie, ale zaczynają za Nim iść. Tekst wymienia Galileę, Dekapol, Jerozolimę, Judeę i Zajordanie, czyli ludzi z bardzo różnych stron, z różnymi drogami za sobą. Każdy z nich przychodził z własnym ciężarem, a mimo to szedł w tym samym kierunku. Warto zwrócić uwagę na czasownik. Werset nie mówi, że ludzie byli uzdrowieni i dlatego poszli, ani że obiecano im coś w zamian. Mówi tylko, że szli za Nim, a to słowo niesie w sobie bliskość i towarzyszenie. Serce widzi w tym obraz zwykłej wierności wobec kogoś, kto jest blisko, zanim jeszcze wszystko się rozwiąże. Te tłumy przypominają, że cierpienie rzadko zostaje w jednym miejscu. Przychodzi z różnych stron, także spoza własnych granic. Werset zostawia jednak obraz, w którym ta różnorodność nie rozprasza wspólnoty, lecz prowadzi ją ku jednemu Nauczycielowi. W tym prostym ruchu ku Jezusowi widać, że bliskość z Nim zaczyna się od pragnienia, by iść za Nim.

Ewangelia Mateusza 4:25 pokazuje, że działalność Jezusa przestała być sprawą wyłącznie Galilei. Wymienione krainy rozciągają się od okolic Jerozolimy i Judei po Dekapol oraz Zajordanie. Ta geograficzna rozpiętość podkreśla, jak szeroko rozeszła się wieść o Jezusie: nauczał o królestwie Bożym i uzdrawiał, a ludzie przychodzili do Niego z różnych stron. Kluczowe rozróżnienie dotyczy jednak samego „pójścia za Nim”. Werset mówi, że tłumy szły za Jezusem, ale nie wyjaśnia motywów każdego człowieka ani nie nazywa wszystkich uczniami. W poprzednich wersetach Mateusz opowiada zarówno o nauczaniu i uzdrowieniach, jak i o powołaniu uczniów, którzy zostawili dotychczasowe zajęcie i poszli za Nim. To powiązane, lecz nie tożsame obrazy: tłum podąża za Jezusem, natomiast powołani uczniowie odpowiadają na Jego wezwanie. Nie należy więc ani umniejszać znaczenia tłumów, ani przypisywać im więcej, niż mówi tekst. Ich obecność świadczy o rozległym oddziaływaniu Jezusa; nie rozstrzyga jeszcze, jak głęboka była wiara każdego z przybyłych. Mateusz ukazuje tu zasięg Jego misji, nie jednolity stan serc wszystkich, którzy znaleźli się blisko Niego.

Ta krótka zapowiedź domyka obraz, który w Ewangelii Mateusza 4:25 zaczyna się od powołania pierwszych uczniów. Liczne tłumy idą za Jezusem z Galilei, z Dekapolu, z Jerozolimy, z Judei i z Zajordania. Ludzie przychodzą z różnych stron, z różnych miejsc i z różnych okoliczności. Nie ma tu jednego wspólnego punktu wyjścia. Ten obraz pokazuje, że droga do Jezusa nie zaczyna się w jednym, z góry ustalonym miejscu. Ktoś wyrusza z dużego miasta, ktoś z małej wsi, ktoś z daleka, zmęczony drogą. Tekst nie mówi, dlaczego ci ludzie szli. Podaje tylko to, że szli za Nim. Ta różnica jest ważna, bo ruch w stronę Jezusa jest konkretny, a jego powody pozostają w rękach Boga. Warto też zauważyć, że Ewangelista nie zamienia tego tłumu w anonimową masę. Wcześniej wymienił choroby, opętanie i paraliż. Teraz pokazuje ludzi w drodze, z których każdy ma własną historię, a sama droga staje się jej częścią. Fragment mówi więc, że bliskość z Jezusem często zaczyna się od zwykłego pójścia za Nim, zanim człowiek zrozumie wszystko i zanim wszystko w jego życiu się uporządkuje.

W Ewangelii Mateusza 4:25 tłum rusza za Jezusem z miejsc odległych i różnorodnych: z Galilei i Dekapolu, z Jerozolimy, Judei i Zajordania. Mateusz nie opisuje rozmów ani motywów tych ludzi. Pokazuje jednak, że wieść o Jezusie przekracza granice regionów, a ci, którzy słyszą o Jego nauczaniu, uzdrawianiu i głoszeniu królestwa, zbliżają się do Niego. Ten ruch tłumu ma w sobie coś więcej niż ciekawość. Wśród idących mogli być ludzie szukający pomocy, nadziei albo słowa, które nada sens ich życiu; tekst nie rozstrzyga, czego pragnął każdy z nich. Ważne, że podążają ku Jezusowi, zanim poznają całą drogę, która ich czeka. Wiara często zaczyna się właśnie tak: od przybliżenia się do światła, którego pełnego blasku jeszcze się nie zna. Nazwy krain układają się jak szeroki horyzont. Jezus nie pozostaje w jednym miejscu ani wśród jednej grupy; Jego obecność przyciąga ludzi z różnych stron. W tym krótkim zdaniu widać zarys królestwa, które nie zamyka się w granicach ludzkiej przynależności. Tłum idzie za Nim, a opowieść Ewangelii otwiera się na dalszą drogę.