Ewangelia Mateusza 4:24 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 4:24 mówi o ludziach, którzy nie zawsze mogli dojść do Jezusa o własnych siłach. Czytamy, że przynoszono do Niego wszystkich cierpiących, dręczonych rozmaitymi chorobami i dolegliwościami. Ten czasownik zwraca uwagę, bo ból bywa tak ciężki, że droga do Boga zaczyna się od niesienia, a nie od własnego kroku. Tekst nie opowiada o tym, jak długo trwało uzdrowienie ani co działo się później. Mówi jedynie, że Jezus ich uzdrawiał, a więc odpowiadał na konkretne cierpienie konkretnych ludzi. Ta jasność jest cenna, bo nie zamienia opisu w obietnicę, o której Pismo nie mówi. Pozwala raczej zauważyć, że cierpiący nie musieli iść do Niego sami. Wśród przyniesionych są chorzy bardzo różni, a ich historie pozostają nierozwinięte. Ewangelista nie dzieli ich na lepszych i gorszych ani nie pyta, dlaczego zachorowali. Wszyscy trafiają przed oblicze Jezusa w swojej słabości, i w tym widzę najmocniejszy wątek tego wersetu: Bóg przyjmuje cierpienie takim, jakie ono jest, także wtedy, gdy koniec drogi jest jeszcze niewidoczny.

W Ewangelii Mateusza 4:24 wieść o Jezusie przekracza granice Galilei i dociera do całej Syrii. Nie jest to jedynie informacja o Jego sławie: ludzie zaczynają przynosić do Niego cierpiących. Werset ukazuje więc, jak rozpoznanie Jego działalności prowadzi do konkretnych działań. Lista obejmuje osoby zmagające się z różnymi chorobami i dolegliwościami, a także opętanych, epileptyków i paralityków. Mateusz nie zaciera odmienności tych cierpień; podkreśla raczej, że żadne z nich nie wykluczało człowieka z grona tych, których przynoszono Jezusowi. W poprzednim wersecie uzdrawianie towarzyszy nauczaniu i głoszeniu Ewangelii o królestwie. W tym opisie słowa o królestwie nie są oderwane od ludzkiej kruchości: działalność Jezusa obejmuje zarówno nauczanie, jak i uzdrawianie. Zakończenie jest zwięzłe: „a On ich uzdrawiał”. W opowiadaniu Mateusza to relacja o tym, co Jezus czynił w swojej służbie, a nie obietnica, że każda choroba zawsze ustąpi w obecnym życiu. Werset skupia uwagę na Jego odpowiedzi na cierpienie: ludzie przychodzą z różnymi potrzebami, a Jezus nie odsyła ich z pustymi rękami.

Wieść o Jezusie rozeszła się szybko, a Ewangelia Mateusza 4:24 opisuje, jak ludzie zaczęli przynosić do Niego tych, którzy cierpieli. Tekst wymienia różne przypadki: chorych, których dręczyły „rozmaite choroby i dolegliwości”, opętanych, epileptyków i paralityków. Zwraca uwagę czasownik „przynoszono”. Część tych ludzi sama nie mogła dojść, więc inni nieśli ich na miejsce. To obraz bardzo konkretny i praktyczny. Wiara często zaczyna się od zwyczajnej pomocy, od kogoś, kto ma dość sił, by zanieść drugiego człowieka do Jezusa. Tekst nie podaje, kim byli ci nosiciele ani jak długa była ich droga, więc nie należy tych szczegółów dopowiadać. Warto jednak zauważyć, że Ewangelista nie składa tu obietnicy, że każde cierpienie zniknie na zawołanie. Zapisuje świadectwo, że Jezus „ich uzdrawiał”, czyli pochylał się nad konkretnymi ludźmi w ich słabości. Fragment pokazuje więc, że cierpienie może zostać zaniesione tam, gdzie jest Ktoś, kto słyszy i działa.

W Ewangelii Mateusza 4:24 wieść o Jezusie przekracza granice Syrii, a cierpiący zostają przyniesieni do Niego z różnymi chorobami i dolegliwościami. W tym krótkim opisie jest wielka różnorodność ludzkiego bólu, ale żadna z tych osób nie zostaje sprowadzona do swojej choroby. Jezus przyjmuje wszystkich, którzy do Niego trafiają, i uzdrawia ich. Zaledwie chwilę wcześniej Ewangelia mówi o Jezusie nauczającym, głoszącym królestwo Boże i leczącym chorych. Jego słowa i czyny należą do jednej misji: królestwo nie jest obietnicą łatwego życia, lecz obecnością Boga, która przybliża się do ludzi także w ich cielesnym cierpieniu. Ten fragment nie daje podstaw, by oczekiwać, że każda choroba zostanie teraz uleczona. Pokazuje jednak Jezusa, który nie odwraca wzroku od ludzkiej kruchości. W obrazie tłumu przynoszącego chorych pobrzmiewa też wspólnota: nieraz cierpiący potrzebuje czyichś rąk i czyjejś nadziei, zanim sam zdoła przyjść. Uzdrowienia wskazują ku życiu, które Bóg pragnie odnowić. Są znakiem królestwa, nie jego pełnią.