Ewangelia Mateusza 27:57 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 27:57 przedstawia człowieka, który pojawia się niemal na marginesie wielkiego wydarzenia. Józef z Arymatei jest zamożny i jest uczniem Jezusa, a przychodzi pod wieczór, gdy dzień ukrzyżowania dobiega końca. Tekst nie mówi, co Józef czuł ani co nim kierowało. Sama pora tej obecności coś jednak mówi: człowiek pojawia się wtedy, gdy wszystko wydaje się już zamknięte. Wieczór bywa czasem straty, gdy wokół cichną głosy i większość ludzi odchodzi do swoich spraw. Właśnie wtedy Józef zwraca się do Piłata i prosi o ciało Jezusa, jak mówi następny werset, Ewangelia Mateusza 27:58. Ta prośba wymaga odwagi, bo dotyczy kogoś skazanego, ale też pokory, bo oznacza przyjęcie straty do końca. Najmocniej zostaje w tym to, że wierność Józefa staje się widoczna dopiero po śmierci Nauczyciela. Jego uczniostwo nie zostaje tu rozpisane na wielkie słowa ani czyny. Pokazuje się w tym, że czyni to, co jeszcze można uczynić, gdy nadziei zostaje już niewiele.

„Pod wieczór przyszedł zamożny człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa”. Mateusz przedstawia go przez kilka konkretnych danych: porę, pochodzenie, status, imię i więź z Jezusem. Najważniejsze nie jest jednak samo bogactwo Józefa, lecz krótkie dopowiedzenie, że był uczniem. W chwili, gdy Jezus został skazany i ukrzyżowany, ta przynależność przestaje być tylko informacją o jego przekonaniach: prowadzi ku działaniu. „Pod wieczór” osadza wydarzenie w granicznym momencie dnia. Jezus umarł, a Jego uczennice patrzyły na te wydarzenia z daleka. Na tym tle przybycie Józefa zapowiada dalszy ciąg: zaraz uda się do Piłata i poprosi o ciało Jezusa. Werset 57 nie opisuje jeszcze tej prośby, ale pozwala zobaczyć, kto wchodzi w tę scenę i jak Mateusz go rozumie. Określenie „zamożny” nie stanowi tu ani pochwały, ani oskarżenia. Nabiera znaczenia w opisie dalszych czynów Józefa, lecz samo nie rozstrzyga o jego wierności. Rozstrzygające jest powiązanie statusu z uczniostwem: uczeń Jezusa pojawia się przy Jego ciele, gdy publiczna porażka i śmierć mogły uczynić tę więź szczególnie kosztowną. Mateusz pokazuje wiarę nie jako abstrakcyjną deklarację, lecz jako relację, która wkracza w konkretną historię.

Pod koniec trudnego dnia w Ewangelii Mateusza 27:57 pojawia się Józef z Arymatei. Jest zamożny, ale jego majątek nie przesłania tego, kim jest. Ewangelista dodaje jedno zdanie, które ma znaczenie: był uczniem Jezusa. Pojawia się po ukrzyżowaniu, kiedy nic już nie wydaje się możliwe do naprawienia. Praktyczna mądrość tej sceny polega na tym, że Józef nie czeka na idealny moment. Ma pozycję i własny grób, a obie te rzeczy wykorzystuje, gdy idzie do Piłata. Wierność nie zawsze zaczyna się od wielkiego gestu. Często zaczyna się od tego, co już leży w rękach. Tekst nie wyjaśnia, dlaczego Józef dopiero teraz działa, ani co wcześniej przeżywał. Nie wolno przypisywać mu motywów, których Ewangelia nie podaje. Widać jednak wyraźny ruch: uczeń staje się tym, który troszczy się o ciało swojego Mistrza. Najmocniejszy wniosek z tego wersetu jest taki, że późna wierność nie traci znaczenia. Józef przychodzi po czasie, a jego czyn zostaje zapisany w historii. Wieczór w tym opisie nie jest jeszcze końcem historii.

„Pod wieczór” — Ewangelia Mateusza zatrzymuje się przy godzinie, gdy dzień dobiega końca, a los Jezusa wydaje się już przesądzony. Właśnie wtedy pojawia się Józef z Arymatei: człowiek zamożny, a zarazem uczeń Jezusa. Ewangelista nie opisuje jego wcześniejszej drogi ani nie wyjaśnia, co skłoniło go do działania. Ujawnia jednak jego więź z Jezusem w chwili, gdy ta więź nie może przynieść mu widocznej korzyści. Dalsze wersety pokazują, że Józef prosi Piłata o ciało Jezusa i składa je w swoim grobie. Jego majątek staje się tu konkretnym dobrem oddanym do dyspozycji w chwili żałoby. Nie cofa wyroku ani nie usuwa śmierci. Pozwala jednak, by ciało Jezusa zostało otoczone troską i złożone z godnością. Józef przypomina, że uczeń może pozostać wierny także wtedy, gdy nadzieja nie jest jeszcze widoczna. Wieczór tej sceny jest głęboki, lecz nie stanowi ostatniego słowa Ewangelii: grób, który przyjmuje ciało, należy do opowieści, która zmierza ku zmartwychwstaniu. Wierność Józefa ma więc ciężar cichego czynu, podjętego u progu ciemności.