Ewangelia Mateusza 27:56 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka krótką listę kobiet, które przypatrywały się z daleka temu, co działo się wokół Jezusa. Ewangelista podaje ich imiona, choć wcześniej uwaga skupiała się na żołnierzach, trzęsieniu ziemi i słowach setnika. Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba i Józefa oraz matka synów Zebedeusza nie zmieniały biegu wydarzeń ani nie odsunęły cierpienia Jezusa. Mogły jednak pozostać w pobliżu, i właśnie w tej obecności kryje się cichy ciężar tego fragmentu. W tekście nie ma słów o tym, co te kobiety czuły. Widać natomiast ich wierność, która nie szukała wielkich gestów, lecz wytrwania w pobliżu. W tym jest coś bliskiego ludzkiej bezradności: czasem najtrudniejsze jest po prostu nie odejść, gdy nic nie da się naprawić. Ewangelia nie przedstawia tej obecności jako sukcesu ani jako pociechy, tylko jako fakt, który zostaje zapisany dla kolejnych pokoleń. W Ewangelii Mateusza 27:55 czytamy: „Szły one za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu”. Były to więc osoby, które od dawna towarzyszyły Jezusowi w drodze. Ich bliskość nie zaczęła się w chwili straty. Miała już swoją historię, a ta historia nadała ciężkiej chwili prostą, wierną twarz.

Po zdaniu o wielu kobietach, które z daleka przypatrywały się Jezusowi, Ewangelia Mateusza wymienia trzy spośród nich: Marię Magdalenę, Marię, matkę Jakuba i Józefa, oraz matkę synów Zebedeusza. To krótkie wyliczenie nie opisuje ich uczuć ani rozmów. Uściśla jednak, że za ogólnym obrazem kobiet stoją konkretne osoby, rozpoznawane po imieniu lub więzi rodzinnej. Werset 55 mówi, że szły za Jezusem z Galilei i Mu usługiwały. Werset 56 umieszcza je przy krzyżu, choć z daleka. Tekst nie pozwala dopowiedzieć, co każda z nich wtedy myślała, ani ustalić z pewnością wszystkich szczegółów ich późniejszej roli. Pokazuje natomiast ciągłość obecności: te, które towarzyszyły Jezusowi wcześniej, są świadkami Jego śmierci. W dalszej scenie Józef z Arymatei zajmie się złożeniem ciała do grobu; samo wymienienie kobiet nie oznacza, że w tej chwili podejmują podobne działanie. Mateusz nie przedstawia ich jako osób sprawujących władzę ani wypowiadających wielkie słowa. Ich znaczenie wynika z tego, że pozostały blisko wydarzenia i zostały nazwane. W opowieści o śmierci Jezusa świadectwo nie należy wyłącznie do tych, którzy przemawiają: niesie je także wierna, widoczna obecność.

Werset jest krótki, ale zostawia wyraźny obraz. Ewangelista wymienia z imienia kobiety, które były przy krzyżu: Marię Magdalenę, Marię, matkę Jakuba i Józefa oraz matkę synów Zebedeusza. Mateusz zapisał ich imiona wtedy, gdy wszystko wokół wyglądało na koniec. Ewangelia Mateusza 27:55 mówi, że przypatrywały się one z daleka. Nie stały blisko krzyża, a jednak nie odeszły. Szły za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu, więc ich wierność nie była chwilowym porywem. Zaczęła się wcześniej, na drodze, i wytrwała do końca. W praktyce wygląda to zwyczajnie. Ktoś zostaje przy chorym, choć nie może niczego zmienić. Ktoś przychodzi w zwykły dzień, bez oklasków, i robi swoją część. Taka obecność bywa męcząca, bo nie daje natychmiastowego efektu, ale ma sens. Werset przypomina też, że Bóg widzi tych, którzy stoją na uboczu. Mateusz nie pominął tych kobiet w relacji o największym dramacie Ewangelii. Pamiętane imiona pokazują, że zwykła, cicha wierność ma w Piśmie swoje miejsce.

Wśród przemocy i żałoby Mateusz zapisuje imiona kobiet. Nie pozostają bezimiennym tłumem: Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba i Józefa, oraz matka synów Zebedeusza są wymienione jako te, które patrzyły na Jezusa z daleka. Wcześniej szły za Nim z Galilei i Mu usługiwały. Teraz ich droga prowadzi przez godzinę, w której Jego życie dobiega końca. Ten krótki werset nie opisuje ich myśli ani nie wyjaśnia, dlaczego stały z dala. Pozostawia tę przestrzeń otwartą. Pokazuje jednak, że nawet w chwili, gdy wokół Jezusa rozgrywają się wstrząsające wydarzenia, są przy Nim ludzie, których obecność nie znika z opowieści. Ich wierność nie przybiera tu postaci wielkich słów. Jest czuwaniem i pozostaniem w pobliżu, na miarę tego, co możliwe. Wymienienie imion nadaje tej scenie ludzką bliskość. Żałoba nie jest anonimowa, a świadectwo kobiet zostaje zachowane w Ewangelii. Potem Józef z Arymatei zatroszczy się o ciało Jezusa, lecz zanim Mateusz opowie o jego działaniu, zatrzymuje wzrok przy kobietach. Ich obecność należy do pamięci o Jezusie także wtedy, gdy nadzieja nie jest jeszcze widoczna.