Ewangelia Mateusza 27:47 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 27:47 pokazuje, jak łatwo usłyszeć cudze cierpienie i zrozumieć je po swojemu. Słowa, które w Ewangelii Mateusza 27:46 wypowiada Jezus, zostają odebrane przez stojących tam jako wezwanie do Eliasza. Ci ludzie są blisko, a mimo to ich uwaga przesuwa się od tego, co naprawdę zostało powiedziane, ku oczekiwaniu cudu, który wszystko rozwiąże. Może to znaczyć, że obecność przy cudzym bólu nie zawsze idzie w parze z gotowością, by go naprawdę usłyszeć. Ten fragment mówi przede wszystkim o samotności. Jezus woła w tym, co przeżywa, a odpowiedzią jest głos szukający wybawiciela na zewnątrz, który nie dostrzega, że samo wołanie jest modlitwą. Tekst nie mówi, czy ktokolwiek z obecnych zrozumiał, że w tych słowach przebija się bliskość z Bogiem, choć wydaje się On odległy. Ta pustka zostaje w relacji otwarta. Warto zauważyć, że wers nie opisuje żadnej reakcji, która koiłaby ból. Pokazuje za to, że ból został usłyszany źle. Jest w tym gorzka prawda, ale też wierna pociecha: Ewangelia nie ukrywa, jak bardzo można pozostać niezrozumianym w cierpieniu, nawet wśród tych, którzy stoją najbliżej.

Słowa „On woła Eliasza” pokazują, jak łatwo krzyk Jezusa zostaje przełożony na coś, czego On nie powiedział. Chwilę wcześniej zawołał: „Boże mój, Boże mój, czemu Mnie opuściłeś?” Niektórzy stojący obok słyszą w tym imię Eliasza. Mateusz nie rozstrzyga w tym wersecie, czy chodzi o pomyłkę, czy o szyderstwo; następne słowa części obecnych, którzy chcą czekać na Eliasza, aby wybawił Jezusa, podtrzymują jednak napięcie między Jego wołaniem a ich reakcją. Kontekst nadaje temu nieporozumieniu ciężar. Jezus jest już wyszydzany jako Ten, który ufa Bogu, lecz nie zostaje wybawiony z krzyża. Teraz Jego modlitwa zostaje powiązana przez świadków z Eliaszem, prorokiem, którego przyjścia oczekiwano. Zamiast usłyszeć lament skierowany do Boga, patrzący mogą więc widzieć zapowiedź nadzwyczajnej interwencji. Tekst nie mówi, że Jezus wzywa Eliasza ani że ten przychodzi. Pokazuje raczej, jak obecni przy ukrzyżowaniu odczytują Jego słowa. Ich interpretacja nie usuwa sensu Jezusowego wołania: nawet w doświadczeniu opuszczenia zwraca się On do Boga jako do „mojego Boga”. Werset odsłania zarazem granicę obserwatorów: słyszą głos, lecz niekoniecznie rozumieją jego treść.

Ci, którzy stali przy krzyżu, dobrze słyszeli. Mimo to z tego, co usłyszeli, zrobili coś innego. Słowo wołania zamienili w imię proroka, którego się spodziewali. Ewangelia Mateusza 27:47 pokazuje, jak łatwo przerobić cudzy krzyk na własny obraz, zanim ktoś naprawdę go wysłucha. Tekst nie mówi, dlaczego tak zareagowali. Podaje tylko, co powiedzieli, a ich wypowiedź brzmi jak gotowa odpowiedź na wszystko. Słowa Jezusa pozostają jednak w Ewangelii w pełnej postaci. Nikt ich nie wygładza ani nie tłumaczy. Ewangelista zostawia wołanie takim, jakie było, z całą jego ciężkością, i nie dopisuje do niego pocieszenia. Warto zauważyć, że ten fragment nie daje łatwej odpowiedzi na ból. Odsłania raczej obecność kogoś, kto nie odwraca się od opuszczenia, nawet gdy otaczający je wyjaśniają po swojemu. Sens tego wersetu nie leży w tym, co ludzie przy krzyżu zrozumieli, lecz w tym, że wołanie zostało usłyszane i zapisane przez Ewangelię, a więc nie zginęło w tłumie cudzych domysłów.

„On woła Eliasza” — tak niektórzy odczytują słowa Jezusa wypowiedziane z krzyża. Chwilę wcześniej wołał On: „Boże mój, Boże mój, czemu Mnie opuściłeś?”. Ewangelia nie mówi, że stojący tam rozumieli Jego wołanie ani że wszyscy reagowali jednakowo. Pokazuje natomiast, jak w chwili skrajnego cierpienia słowa Jezusa spotykają się z cudzym domysłem. Imię Eliasza pojawia się w ich ustach jak echo, które zmienia sens usłyszanego głosu. Zamiast rozpoznać modlitwę skierowaną do Boga, ludzie słyszą zapowiedź przyjścia proroka. A jednak wołanie Jezusa pozostaje modlitwą, nawet gdy obok niego narasta niezrozumienie. Jego słowa nie ukrywają opuszczenia ani nie odwracają się od Boga: zaczynają się od „Boże mój”. Ta scena nie daje łatwej odpowiedzi na pytanie, dlaczego cierpienie spotyka człowieka. Nie pozwala też uznać każdej samotności za znak odrzucenia przez Boga. Ujawnia raczej głębię chwili, w której modlitwa brzmi pośród mroku, a ludzkie ucho może uchwycić tylko jej fragment. Na krzyżu nawet źle zrozumiane wołanie pozostaje zwrócone ku Bogu.