Ewangelia Mateusza 27:44 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 27:44 opisuje coś, co łatwo przeoczyć: „Tak samo znieważali Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim ukrzyżowani.” Arcykapłani, uczeni w Piśmie i starsi drwili z Jezusa już wcześniej, a teraz do ich szyderstw dołączają ci, którzy wisieli obok. Ci dwaj znajdowali się w tym samym najcięższym miejscu co On, a mimo to nie stali się dla Niego towarzyszami w cierpieniu. Tekst nie mówi, że Jezus odpowiedział na te słowa. Zostawia po prostu obraz samotności, w której zniewaga przychodzi nawet od tych, którzy dzielą z Nim los na krzyżu. Ewangelista nie tłumaczy, dlaczego tak się stało, i ta cisza sama w sobie mówi o ciężarze tej godziny. Werset stoi tuż przed krzykiem z Ewangelii Mateusza 27:46: „Boże mój, Boże mój, czemu Mnie opuściłeś?”. Mateusz nie łączy tych zdarzeń przyczynowo, lecz ustawia je jedno po drugim. Najpierw słychać zniewagi, potem mrok, a na końcu ten głos. Właśnie w takim otoczeniu ewangelista pozwala usłyszeć modlitwę Kogoś, kto został sam pośród drwin.

W Ewangelii Mateusza 27:44 krótkie słowa «Tak samo» łączą zniewagę złoczyńców z szyderstwami, które padają wcześniej pod krzyżem. Mateusz nie przytacza ich słów ani nie wyjaśnia ich pobudek. Podkreśla jednak, że także ci, którzy cierpią obok Jezusa, przyłączają się do głosu przeciw Niemu. Scena ukazuje więc nie tylko wrogość przywódców czy tłumu, lecz także samotność Jezusa pośród ludzi skazanych na podobną śmierć. Kluczowe jest rozróżnienie między wspólnym losem a wspólną postawą: bliskość Jezusa na krzyżu nie oznacza jeszcze rozpoznania, kim jest. W poprzednich szyderstwach powraca żądanie, by zszedł z krzyża i dowiódł swojej mocy. Zniewaga złoczyńców wpisuje się w tę atmosferę, choć tekst nie mówi, że powtarzają dokładnie te same słowa. W dalszym opowiadaniu Jezus nie odpowiada zejściem z krzyża. Dla czytelnika ta powściągliwość odsłania ironię sceny: obecni uznają ocalenie siebie za dowód królewskości, podczas gdy Mateusz prowadzi ku zrozumieniu, że misja Jezusa dokonuje się właśnie w cierpieniu. Werset nie łagodzi przemocy tej chwili; pokazuje, jak powszechne szyderstwo otacza skazańca.

Ewangelia Mateusza 27:44 zamyka krótki, ale bolesny obraz. Ludzie wiszący obok Jezusa również Go znieważali. Cierpieli tę samą karę, a mimo to dołożyli swoje słowa do szyderstwa tłumu. Werset nie opisuje rozmowy ani motywów tych ludzi. Podaje jeden fakt: obelgi przyszły z dwóch stron, od przechodniów i od tych, których los był najbliższy. Wcześniejsze wersety pokazują, czego oczekiwano. Szydercy domagali się zejścia z krzyża jako dowodu mocy i tożsamości. Zbawienie mierzyli widzialnym znakiem władzy. Mateusz konsekwentnie pokazuje Jezusa w milczeniu wobec tych zarzutów. Werset kończy się samym faktem, bez odpowiedzi, i to nadaje mu szczególny ciężar. Dlatego ukazuje samotność innego rodzaju. Nie chodzi o brak ludzi wokół, lecz o to, że nawet ci, którzy znajdują się w tym samym miejscu bólu, nie rozumieją Jego drogi. W codziennym życiu bywa podobnie. Wierność czasem wyśmiewają ci, którzy dzielą z nią trudną sytuację. Ewangelia nie zaprzecza cierpieniu i nie udaje, że nie boli. Pokazuje jednak, że pogarda ludzi, nawet ze strony tych, którzy są w podobnym położeniu, nie decyduje o tym, kim jest ten, kto ją znosi.

W chwili ukrzyżowania szyderstwo nie pochodzi wyłącznie od tłumu ani przywódców. Ewangelia Mateusza 27:44 mówi, że znieważali Jezusa także złoczyńcy ukrzyżowani obok Niego. To krótkie zdanie odsłania samotność, która nie jest jedynie skutkiem oddalenia od ludzi: nawet ci, którzy dzielą z Nim tę samą karę, nie stają się Jego pocieszeniem. Wcześniej szydercy żądają, by Jezus zszedł z krzyża i dowiódł swojej tożsamości przez ocalenie siebie. Werset o złoczyńcach rozszerza ten obraz odrzucenia, ale nie podaje ich motywów ani dalszych losów. Nie mówi, że wspólne cierpienie samo w sobie zbliżyło ich do Jezusa. Krzyż staje się tu miejscem, gdzie bliskość ciała nie oznacza bliskości serca. A jednak Jezus pozostaje pośród tych, którzy Go znieważają. Nie odpowiada przemocą ani nie schodzi, by uciec od hańby. W perspektywie chrześcijańskiej ta scena nie czyni cierpienia dobrem; ukazuje, że odrzucenie nie wyprowadza Chrystusa poza Jego drogę miłości. Nawet w godzinie, gdy nie znajduje ludzkiego współczucia, Jego obecność pośród skazanych świadczy o solidarności z człowiekiem opuszczonym. Tekst nie usuwa bólu ani nie rozjaśnia jeszcze mroku, który wkrótce ogarnie ziemię.