Ewangelia Mateusza 27:39 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 27:39 opisuje tłum, który nie zatrzymuje się przy krzyżu, lecz przechodzi obok. „Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami”. Gest potrząsania głową mówi tu więcej o dystansie niż o gniewie, bo ci ludzie patrzą z oddalenia i nie wchodzą w to, co się dzieje. Jezus wisi w zasięgu wzroku, a mimo to nikt z przechodzących nie staje przy Nim jak świadek bólu. Tekst nie mówi, co kierowało tymi ludźmi. Opisuje tylko to, co widać: słowa przekleństwa i ruch głowy. Serce tego fragmentu zatrzymuje się właśnie przy samotności spojrzenia, gdy ktoś cierpi publicznie, a inni jedynie przemykają obok. Ewangelista nie dodaje komentarza ani nie łagodzi obrazu, zostawia scenę taką, jaka była. Słowa przechodniów łączą się w Ewangelii Mateusza 27:40 i 27:43 z kpinami o wybawieniu i o zaufaniu Bogu. Kpina przybiera tu formę wyzwania, by Bóg Go wybawił, jeśli Go kocha. Ten fragment pokazuje, że krzyż był miejscem wyśmiewanego cierpienia i obojętności wobec niego, a właśnie dlatego samotność Jezusa jest tak wyraźnie widoczna.

Mateusz pokazuje krzyż nie tylko jako miejsce cierpienia, lecz także jako miejsce publicznego osądu. Przechodzący obok „przeklinali Go i potrząsali głowami”. Ich gest wyraża pogardę: Jezus zostaje potraktowany jak ktoś, kogo klęska potwierdza jego winę. Tekst nie mówi, co każdy z tych ludzi wiedział ani dlaczego się zatrzymał; pokazuje jednak, że cierpienie Jezusa staje się widowiskiem, wobec którego łatwo przyjąć postawę szydercy. W następnym wersecie obelgi przybierają konkretną formę: przechodnie rzucają Jezusowi wyzwanie, by wybawił samego siebie. Później podobnie szydzą przywódcy. Wspólnym założeniem jest to, że moc powinna objawić się przez uniknięcie krzyża. Mateusz zestawia tę logikę z napisem nad głową Jezusa: „To jest Jezus, Król żydowski”. Tytuł królewski, umieszczony jako oskarżenie, zostaje otoczony drwiną. Warto odróżnić szyderczy osąd patrzących od tego, co opowiada cała scena. Ich gest nie dowodzi, że Jezus jest bezsilny ani że jego misja zawiodła. Pokazuje raczej, jak łatwo mierzyć prawdę o człowieku samym widokiem jego porażki. Krzyż w tej scenie obnaża tę miarę, nie potwierdza jej.

Ewangelia Mateusza 27:39 pokazuje ludzi, którzy mijają krzyż w pośpiechu. Nie znają całej historii procesu i nie widzą, co dzieje się w sercu Ukrzyżowanego. Mimo to wydają surowy osąd. Według tekstu „przeklinali Go i potrząsali głowami”, jakby cierpienie było dowodem winy. Ten obraz jest bardzo praktyczny. Wielu z nas ocenia cudze trudności z pewnej odległości, szybko i stanowczo. Ta pewność bierze się częściej z wygody niż z wiedzy. Mateusz pokazuje ten gest jako część drwiny, która towarzyszy Jezusowi aż do końca. Słowa przechodniów brzmią podobnie do tego, co mówią w wersecie 43 arcykapłani i uczeni w Piśmie. Powtarzają to, co już zostało powiedziane, bez zatrzymania się przy człowieku, który cierpi. Tak łatwo przejść obok, nie zatrzymując się nad prawdą. Warto zauważyć, że sam krzyż nie zależy od ich opinii. Przechodnie nie decydują o tym, co dzieje się na Golgocie. Ich osąd mówi więcej o nich samych niż o Tym, którego mijali.

W Ewangelii Mateusza 27:39 przechodnie przeklinają Jezusa i potrząsają głowami. Ewangelista nie podaje ich imion ani nie opisuje osobno ich myśli. Pokazuje jednak, że szyderstwo nie dochodziło wyłącznie od przywódców: rozbrzmiewało także przy drodze, wśród ludzi, którzy mijali skazańca. Jezus pozostaje na krzyżu, a oni idą dalej. Ten prosty kontrast ma ciężar. Dla przechodniów Jego cierpienie staje się widowiskiem, wobec którego można wyrazić pogardę i ruszyć swoją drogą. W następnym wersecie ich gestom towarzyszą słowa podważające Jego moc. Krzyż zostaje więc otoczony nie tylko bólem, lecz także odrzuceniem. Potrząsanie głową bywa znakiem lekceważenia, ale tekst nie pozwala zajrzeć w serce każdej z tych osób. Pozwala natomiast zobaczyć, jak samotny jest Jezus w tej scenie. Tłum patrzy, a rozpoznanie Jego królewskiej godności nie przychodzi z ulicy. Napis nad Jego głową nazywa Go królem, choć ludzie wokół traktują Go jak kogoś godnego pogardy. Scena nie unieważnia szyderstwa ani nie czyni z niego czegoś dobrego. Ukazuje, że nawet pośród publicznego poniżenia Jezus pozostaje tym, kim jest, niezależnie od tego, czy przechodnie potrafią to dostrzec.