Ewangelia Mateusza 27:38 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 27:38 mówi krótko: z Jezusem ukrzyżowano dwóch złoczyńców, jednego po prawej, a drugiego po lewej stronie. Ten werset nie opisuje ich słów ani postawy, podaje tylko ich miejsce. Właśnie ono wiele mówi. Ci dwaj znaleźli się tuż przy Chrystusie w chwili, gdy wokół dzieje się okrucieństwo. W tym samym rozdziale żołnierze dzielą Jego szaty, a przechodnie kiwają głowami i przeklinają. Krzyż Jezusa nie stoi więc w pustce, ale wśród ludzi, których dotknęła ta sama kara i ten sam wstyd. Serce zatrzymuje się przy tym obrazie z uwagą. Ból bywa samotny, zwłaszcza wtedy, gdy nikt obok nie zna jego ciężaru. Tutaj Syn Boży zostaje ukrzyżowany pośród innych skazanych, a nie w odosobnieniu. Ewangelia nie tłumaczy, dlaczego tak się stało. Pokazuje jednak, że cierpienie i hańba nie zostały odsunięte na margines wydarzenia. Zostały tam, gdzie był Chrystus, i nie odgrodziły Go od bliskości.

Werset 38 umieszcza dwóch złoczyńców po obu stronach Jezusa. To zwięzła relacja o ukrzyżowaniu, ale jej szczegóły współbrzmią z opisem całej sceny: Jezus jest skazany przez władze, strzeżony przez żołnierzy i wystawiony na szyderstwa przechodniów. Nie stoi obok cierpienia jako obserwator. Zostaje ukrzyżowany „z Nim” — pośród ludzi skazanych na tę samą karę. Mateusz nie wyjaśnia tutaj, kim byli ci dwaj ani jakie były ich dalsze losy. Nie trzeba więc dopisywać do wersetu szczegółów, których nie podaje. Ważne jest samo zestawienie: nad głową Jezusa widnieje napis „To jest Jezus, Król żydowski”, a po obu stronach są skazańcy. Tytuł królewski, wystawiony jako podstawa oskarżenia i drwiny, ukazuje paradoks tej sceny: Jezus zostaje przedstawiony jako król właśnie wtedy, gdy podziela los ludzi pozbawionych władzy i godności. Ten obraz nie znosi różnicy między Jezusem a złoczyńcami ani nie mówi, że każda krzywda ma taki sam sens. Pokazuje natomiast, jak głęboko Jego śmierć wpisana jest w ludzkie doświadczenie odrzucenia i kary. Jego królewska godność nie oddziela Go od cierpiących.

Ten wers jest krótki, a mimo to wiele mówi o miejscu, w którym znalazł się Jezus. Ewangelia Mateusza 27:38 nie opisuje słów ani czynów dwóch złoczyńców. Podaje tylko fakt: ukrzyżowano z Nim dwóch innych, jednego po prawej, drugiego po lewej stronie. Jezus zostaje postawiony pośrodku, wśród ludzi uznanych za winnych. Kontekst jest bolesny. Przechodnie przeklinają i potrząsają głowami, arcykapłani szydzą, a nad krzyżem wisi napis z podaniem winy. Mateusz nie łagodzi tej sceny. Król Izraela zostaje zestawiony z przestępcami i wystawiony na publiczne drwiny. Ewangelista nie wyjaśnia tu, dlaczego tak się stało, i nie opisuje postawy obu skazańców. Wcześniej opisał losowanie szat i straż pod krzyżem. Ta powściągliwość każe trzymać się tekstu, a nie dopisywać do niego cudzych losów. Wers pokazuje rzecz prostą i trudną. Syn Boży nie został oddzielony od hańby zwykłych skazańców. Krzyż stanął w miejscu, które wyglądało na najniższe, i właśnie tam zapisano jedną z najważniejszych chwil historii zbawienia.

W tym zdaniu Jezus nie wisi samotnie. Po Jego prawej i lewej stronie ukrzyżowano dwóch złoczyńców. Ewangelista nie rozwija tu ich historii ani nie porównuje ich winy z winą Jezusa. Pokazuje natomiast, że śmierć Jezusa dokonuje się pośród ludzi skazanych na hańbę i cierpienie, w tym samym miejscu, pod tym samym niebem. To sąsiedztwo ma szczególną wagę w scenie, w której nad głową Jezusa widnieje tytuł „Król żydowski”, a przechodnie wzywają Go, by zszedł z krzyża. Jego królowanie nie objawia się przez oddzielenie od skazanych ani przez ocalenie siebie za cenę pozostawienia innych. W tej chwili pozostaje pośród nich. Krzyż stawia obok siebie tych, których świat może sprowadzić do wyroku i etykiety. Nie zaciera różnicy między Jezusem a złoczyńcami; przypomina jednak, że Syn Boży przyjmuje miejsce pośród ludzi wystawionych na cierpienie i pogardę. Ewangelia Mateusza 27:38 nie wyjaśnia jeszcze, co dzieje się w sercach tych dwóch ludzi. Zatrzymuje wzrok przy ich położeniu: Jezus jest ukrzyżowany między nimi, a Jego królewska godność nie znika w tym upokorzeniu.